IN HUN
onafscheidelijke hoedanigheid
[dat wil zeggen:
elkaars extremiteiten corrigerend]
is het homo~duo Verlichting & Romantiek
de afgelopen eeuwen
in meer of mindere mate
op de achtergrond te vinden
in de politieke en culturele stromingen
die niet extremistisch,
fundamenteel of absolutistisch
zijn?
Er zit
veel Verlichting & Romantiek in democratie,
vrijheid van meningsuiting, godsdienstvrijheid,
de vrijheid van vergadering en, natuurlijk,
in kunst en cultuur
en ons eigen
myDiLeven!
Wie van mening is
dat er flink wat romantiek
in lichaam en geest zit
[en moet zitten,
wil er sprake zijn van oorspronkelijkheid,
creativiteit, inventiviteit, onbevangenheid, originaliteit],
zal er rekening mee houden
dat bij mensen OOK religieuze gevoelens
kunnen opduiken,
net zoals erotische of esthetische
gevoelens.
Gevoelens,
verlangens, emoties, aanvechtingen en neigingen
behoren nu eenmaal
tot het persoonlijke, vrije en ongerepte veld waarin zich
van alles [en nog wat]
kan voordoen?
Het is aan
de trotse bezitter van dat speelveld
om met deze zandbak te doen
wat hij/zij wil
...
OOK
al weet ikzelf
eigenlijk niet of nauwelijks
WAT religieuze gevoelens precies zijn,
de consequentie van mijn erkenning
van het bestaan van die romantische speelvijver
aan mogelijkheden van mensen om aan iets bovenmenselijks
en metafysisch te geloven IS,
dat ik me toch tamelijk lankmoedig opstel
ten aanzien van dat
speelse feit.
Als het niet
zo aanmatigend zou klinken,
zou ik zeggen dat ik tolerant ben:
ik vind het wel best,
vind het zelfs een pluspunt
dat mensen 'doen waar ze zin in hebben',
ZOLANG we
'andere mensen maar
geen last bezorgen'.
DEZE
lankmoedigheid
['rachmanoerachiem'] heeft tot gevolg
dat ik geen militante atheist ben
als M. Onfray in Atheologie.
De hoofdzonden van jodendom, christendom en islam.,
hoewel hij,
afgezien van zijn eindeloos herhalen
en tamboereren op dezelfde argumenten,
misschien wel meestal gelijk heeft in zijn kritiek
op de vaak tirannieke en eenkennige aard
van de monotheistische religies
en banaal dictatoriale
politiek.
WETEND
hoe onverbeterlijk romantisch mensen zijn,
heb ik geen aanvechtingen om ZO systematisch TEGEN religie
& hersenspoelingen in het algemeen
tekeer te gaan.
In de cultuurfilosofische
mydiwandelgangen ben je dan
een pluralist.
Wanneer ik bovendien
mijn eigen 'ongelovige gelijk' niet op de spits drijf,
hoezeer ik daar OOK van 'overtuigd ben',
zou ik ook nog tot de relativisten
behoren.