ik zie wat jij niet ziet en het is 'n nieuw "Y"!!!


~*~gezichten zien en dromen dromen~*~

ZIEN
wat er niet is,
wat ziet het oog dan?

Ik ga,
om daarover duidelijk te zijn,
terugredeneren van de woorden
[waarmee mensen onder woorden brengen]
naar het gezicht
dat we zien.

Kijk aan, om
te beginnen [alweer]
een derivaat van het werkwoord 'zien':
'gezicht' in de betekenis van visioen,
van 'dit is het gezicht dat de profeet Yesjayahoe
heeft gezien'.

Mijn gelaat heet ook
wel mijn gezicht, maar dat is omdat anderen naar mij kijken
en ik dat weet.

Ik ben zelf een gezicht,
zou ik kunnen zeggen [zie ook set & chai],
misschien wel een [visi]oen {?},
maar dan betreed ik al een terrein waar ik pas
aan het eind terecht wil komen
indien mogelijk.

Waar was ik?

Wat het oog ziet is
een gezicht in de zin van:
een visioen!

Mensen zijn visionairs?

Ongetwijfeld,
wat onder woorden is gebracht
is begonnen als
een visioen.

Gaat een visioen lang mee
dan wordt het een visie,
en een visie is hetzelfde als
een 'kijk op'.

Daarmee
zijn we bij wat we een cultuur noemen,
cultuur als gedeelde 'kijk'.

Heb je een brede visie
op wat mensen zouden moeten delen,
dan hebben weinig mensen
dezelfde kijk;
houd je het beperkt,
dan hoeven ze weinig te delen,
en dan hebben grote groepen mensen
dezelfde kijk.

Een 'kijk'
is nog wel een gezicht,
maar dan een cultureel,
afgeplat,
door een samenleving aanvaard en gedeeld gezicht;
het visoen is af!

Dat maakt het niet onbelangrijk,
maar iets van de grote greep
is eruit weggevallen.

ZO
is de
gevestigde religie een kijk geworden,
een afgeplat visioen.

Ze is dat
hoe langer hoe meer,
het ontbreekt haar aan
een gezicht.

Al roepen synodes
en predikanten [mujaheddien?] nog zo hard dat de kerk
weer 'smoel' moet krijgen,
een smoel is geen
gezicht.

Dat zal het ook niet worden,
want de reeel bestaande religie willen waarheden
en geen visioenen.

Visioenen helpen de verbeelding weer aan de macht,
laten het oog weer werken, bevrijden de mens weer van wat ons
verhindert te kijken!

Wat verhindert ons dan?

De religies zelf,
er is geen ander
antwoord.

Het zijn de religies zelf die,
hoewel van verbeelding, de mensen doen vergeten
om ZELF te kijken.

Ze verklaren de verbeelding
die ze uit het verleden hebben meegenomen voor sacrosanct;
elke gevestigde religie houdt er een wereld op na
zoals die eigenlijk moet zijn,
de 'kijk' die in het verleden is ontwikkeld
dient ook met het heden
te regeren.

Weliswaar WEL
een vorm van hetzelfde
[onze voorhanden wereld] anders zien,
dat klopt, maar 'anders'
is al gedefinieerd,
staat al vast.

Er valt niets [meer] te kijken,
het oog is [al] uitgeschakeld.

Voor de onzichtbare wereld,
de wereld van het visioen
is er geen plaats
[meer].

TENZIJ
een mens
de wereld volgens Bartjens,
volgens het christendom, volgens de islam,
achter zich laat,
zich op weg begeeft uit zijn land en uit zijn maagschap,
[net als dat lied op de melodie van het Israelische volkslied
dat ik luidkeels zong aan de vooravond van de Zesdaagse in Petra {SELA!}],
'naar het land dat ik
u wijzen zal'.

ZO'N MENS
heet in de christelijke traditie een gelovige:
ziet een wereld die er niet is.

Dat durft geen mens,
op pad gaan zonder te weten waar hij uit zal komen,
onderweg naar een wereld die nog verbeeld moet worden,
met achterlating van die waar je vandaan komt:
het veilige verleden.

Een patstelling.

Dat is een situatie
waarin we met onze cultuur zomaar
verzeild kunnen raken.

We kunnen niet meer achteruit
en we durven
niet meer
vooruit.

Ernstig?

Hoeft niet.

Alleen
maar ernstig
als je van de wereld van vroeger
[of wat je daarvoor houdt]
een ideale wereld maakt,
die je niet mag
verlaten.

Komt het zover,
dan durft een mens
geen stap meer te verzetten,
hij heeft zich de gevangene gemaakt
van de 'kijk' van vorige generaties;
maar die heeft haar kracht verloren,
ze spreekt niet
[meer]!

OPNIEUW
dus beginnen!
WAAR?

Bij dat
wezen met het oog
dat hetzelfde anders
kan zien.

Dat konden wij
niet alleen maar vroeger,
toen de aarde nog woest en leeg was
en duisternis over de oervloed hing,
dat kunnen we OOK vandaag de mydidag,
als het om de kijk op de cultuur gaat
waarin we leven,
de kijk op verworvenheden,
op de stagnaties en de vooruitgang
beide,
en DAAR weer
ANDERE kijk op
krijgen.

Inzetten
bij het wezen [ecce homo?]
dat iets ziet in de chaos,
en er wat van
maakt.

WAT
is er dan
te zien?

We
zullen
zien!

~@~
15 aug 2006 - bewerkt op 04 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende