Het is dinsdag 21 juni 2015 en de tijd is 02:21.
Hier lig ik dan in bed niet kunnen slapen en tranen die over me wangen vallen.
Ik kan het gewoon niet begrijpen en bevatten na 2 1/2 jaar in een relatie en een prachtige zoontje van hem is hij vreemd gegaan.
Ik hou me groot voor iedereen maar als ik in bed lig komt alles eruit.
Waarom waarom heeft dit moeten gebeuren.
Hij zei altijd als ik met een ander ga vertel in het want dan maak ik het uit.
En nu ben ik er stiekem achter gekomen bijna 2maanden terug.
Daarna smeekte hij voor nog een kans en dat hij spijt had en dat het was gestopt met haar.
En vorige kwam de druppel ze was bij hem.
Ik heb haar nu gevonden en woensdags belde hij me en toen hij op hing vertrouwde ik het niet want ik hoorde duidelijk hakken op de achter grond. Dus ik bel haar en ja ze was bij hem.
De grond zakte onder me vandaan.
Hoe kon ik zooooo dom zijn om hem nog een kans te geven.
Ik ben er klaar mee ondanks dat het me pijn doet en verdriet ik wil niet meer verder.
En toch valt hij me steeds lastig dat ik een ander heb en dat als er een ander is hij zijn keel door smijt.
Hoe durft hij hij ligt met een ander in mijn bed.
Ja er zijn mensen die mij gelukkig willen make maar in moet er niet aan denken.
Hoe kom je hier door heen.
De pijn die gaat letterlijk door merg en been.
Ik eet al 2maanden bijna niks meer ik krijg geen hap naar binnen.
Het ene moment gaat het goed en get volgende moment wil je alles kapot gooien.
Hoe kon hij hoe.
Ik weet dat ik niet mezelf was na me bevalling vorig jaar. Veel dingen uit me verleden kwamen weer omhoog waar door ik geen sex meer kon hebben. Ik verstijfde en ik was ook nog 20 kilo aangekomen en ik was nooit zooo dik dus dat hakte er ook in. Maar dat is toch geen rede om naar een ander te gaan??
Hoe ga ik ooit nog iemand kunne vertrouwen.
We hadden een gezin en alles is kapot.
Ik moet ook nog dubbel zooo sterk blijven want ik ben 2jaar clean nu en ik heb met dit soort momenten veel trek naar drugs.
En dat wil ik niet doen ik heb een mannetje van 16maanden die op me rekent ik kan geen terugval veroorloven.
Ik loop bij de psycholoog om me verleden te kunnen verwerken en omdat ik een beginnende depressie heb.
En dan komt ineens dit.
Het leven is een groot fucking pleuris sooi.
Ik ben zooooo kwaad op alles om alles.
Het is zooo zwaar hoe kom ik hier nu weer uit.
Alles is zo donker nu.
Ik weet het gewoon niet meer.


