ik graaf mijn eigen graf.

Ik kan het niet helpen.
Kan er niets aan doen.
ik ben nu eenmaal verdrietig,
Maar kreeg daarnet wel een digitale zoen.
Uit de meest onverwachte hoek.
alsof het gebeuren moest.
Op dit moment net dat wat ik hebben moest.

Hierdoor werd ik rustig en beheerst genoeg.
hierdoor kan ik nu schrijven.
Das precies wat ik van mij vroeg.
Ik ondervind nu aan den lijven:
"Dit is wat ik moet doen",
hopelijk is dit genoeg.

Soms is het alsof ik alles vergeten moest.
Nu niet, maar ik houd me koest.
Ik zou het liefste willen spatten.
Iedereen nat maken met mijn ongeluk!
opdat ik niet alleen met dit gevoel moest matten.
Maar zo maak ik alleen anderen stuk.

Stuk, zoals ikzelf nu eens niet wil zijn.
Verdomme ik wil gewoon eens niet die pijn!
Wat aandacht en wat liefde graag!
Tjah het is wat dat ik daarom vraag.

Mensen die vragen worden overgeslagen!
das precies zoals ik het zou doen.
Hiermee graaf ik dus mijn eigen graf.
leerde ik dat nú maar niet, maar tóen

Wat is liefde nu uiteindelijk?
een gevoel?, een handelen? een wat?!!
ik kan het niet verkroppen dat ik claimde lief te hebben.
terwijl ik nieteens zeker weet of dat het gevoel is wat ik had.

Ik doe steeds anderen pijn om te krijgen wat ik wil.
Is dat nu zoals ik ben?
Dat is namelijk niet wat ik wil!
Ik wil zijn wat ik van anderen verwacht.
lief, goed, zorgzaam een boordevol kracht.

dit werkt zo misleidend dat ik mijn eigen graf graaf.
Mensen trappen erin en geloven in mijn kracht.
ik raak in paniek en verlies daardoor de macht.
mensen voelen zich misleid in ik graaf mijn eigen graf.