9-11-2008

Ach ja en toen was het weer maar ns uit..(ik en relaties...:S)
Ik kan er veel veel zeggen, maar het komt erop neer dat ik nog wel gek ben op hem maar hij niet meer op mij of zoiets. Hoe dan ook, het is uit en ik vind het nog steeds niet leuk, en ik zou nog steeds graag zien dat we gewoon wel samen konden zijn. Plus dat hij met een vriendin van me heeft gekust, ”ja het is toch uit” zei ze… poeh maar ik vind het wel enorm klote!!! Kom nou!
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet voelen mijn gevoel druist zo in tegen mijn verstand,… ik denk ook echt dat dat het is. Dat mijn gevoelens gewoon echt niet overeen komen met mijn verstand. En ja, waar reageer je dan op???
Want alles wat ik doe is toch wel fout, zowel als ik op mijn gevoel reageer als wanneer ik op mijn verstand reageer. Want dat is hoe ik de laatste tijd met de kwestie m’n ex omga, maar het voelt echt enorm klote ik moet ook echt liegen over mijn gevoelens voor hem om dit verstandelijk goed te kunnen praten, maar er lijkt weinig andere uitweg. En daarbij, ik wil niet dat het contact verbreekt dus dan doe ik of het me niet zoveel uitmaakt om wel contact te houden, want ja als het contact nu echt definitief verbreekt zal het zeker nooit meer goed komen…

Ik dacht pas, laat ik eens eerlijk tegen hem zijn over mijn gevoelens en zeggen waarom het me zo kwetste dat hij met haar heeft gekust. Niet omdat het zij was, daar heeft zij me mee gekwetst, maar hij niet. Ik was enorm in mijn trots gekrenkt. Dit vertelde Zus me en klonk het aannemelijkst..:S
Die trots ontleen ik aan het feit dat ik nog steeds goed contact heb met hem. Daarin ben ik dus gekrenkt toen hij kuste met haar. Poeh, elk ander meisje doet me niet zoveel als deze situatie. En eerlijk is eerlijk als hij anderen kust vind ik dat ook niet leuk, maar goed datm doe ik ook met andere mannen en wat al niet meer….:S
Ik doe het om een leegte te vullen die daarmee niet echt gevuld kan worden. Hij ook denk ik. Onder het mom “zoenen is leuk” doen we dit.
We hadden het erover, en hij leek ineens openlijk ervoor uit te komen toch wel gevoelens voor me te hebben, maar blijkbaar te hopen dat het nog wel slijt ofzo. Ik daarentegen koester ook nog gevoelens voor hem, maar ik hoop niet dat het slijt, ik hoop juist dat het goed blijft en dat hij zich op een gegeven moment bedenkt dat dat verschil tussen ons iets is wat overkomelijk is. En dat hij nooit meer zo verliefd op een ander kan worden. Maar ja, wie houd ik hier nu voor de gek??? Hoe kan ik mijzelf dit nu gewoon voorhouden en verwachten dat ik hier overheen kom??
Ik weet het gewoon niet meer. Alle contact verbreken lijkt me het verstandigst, en wie weet dat hij dan gaat beseffen dat hij het zal missen en kan behouden als hij mij behoud… Hij zegt nu het enkel echt jammer te vinden als het contact verbreekt. En dat zal ik van hem moeten geloven, maar stiekum hoop ik erop dat hij op dat moment een inzicht krijgt en denkt “dat wil ik echt niet kwijt” Poeh ik voel me zo stom dat ik daar niet voor uitkom, wie weet hoe makkelijk dat het zou maken, maar intussen heb ik nu tegen iedereen gelogen over mijn gevoelens. Zo ingewikkeld is het dus nu geworden. Omdat ik eerder niet snapte wat ik voelde en het vertaalde naar het verkeerde..
Ach en wie weet ben ik nu gewoon zo, maar slijt dit ook. Dat zal trouwens best wel, maar op de een of andere manier blijf je toch gevoelens koesteren voor exen. Het werden niet voor niets in eerste instantie partners natuurlijk… Is weer eens wat anders dan “het is niet voor niets uit”