25-11-’18 zondag

Twee weken geleden was het bedrijfsfeest echt een doorn die eruit getrokken moest worden.
De confrontatie met t feit dat mijn vrienden er gewoonweg niet ten alle tijden voor me kunnen zijn. De confrontatie met hoe makkelijk ik in een dergelijk geval terug val op wat bekend maar niet goed voor me is.
De confrontatie met mijn eenzaamheid..
Het feest was niet verkeerd, al had ik het alleen op de bank met een goede film en lekkere snacks waarschijnlijk net zo goed naar mijn zin gehad.

Juist en twee weken later is het aan geweest met exlex en ook alweer uit.
Nu ben ik het echt beu, het rouwen heeft plaats gemaakt voor daadkracht, exlex vind me zwart wit, maar hoe kan het anders, grijs werkt niet ( geen van alle 50 tinten..)

Ik zit al de hele dag op de bank, ah ja das niet helemaal waar, ik heb vanmorgen een nieuwe plafondlamp gemaakt van klei en de vorige lamp alweer ontleed tot de hoepel (die ik van plan ben te gaan gebruiken om mijn buikje wat te verminderen) die het origineel ooit was.
Maar ik heb weer hoop, ruimte om te ontwikkelen en zin in dingen ( nog niet in het bijzonder veel energie, maar wel zin &#128521
Na Jaren knipperlichten lijkt het einde nu eindelijk te zijn gekomen en ik ben er zooooo aan toe.

Ik ga mijn doelen nu echt nastreven, een plan maken om financieel echt volledig onafhankelijk te zijn, onafhankelijk van toeslagen en financiële meevallers that is..
Ik ben al een heel aardig eind op weg, maar mijn uiteindelijke doel is nog niet in zicht, dus ik ga nog even vrolijk door. En daar heb ik nu ook echt weer zin in. Ik voel me veel zelfverzekerder en minder ontevreden dan wanneer ik met exlex ben.