Ik gebruik dat woord 'spektakel' niet voor niks

Want het ritueel is NIET de uitdrukking van hoogste, heilige waarheden, noch die van diepste & al even heilige gevoelens.
Het is een handeling, iets materieels: als 'n tovermachine waarmee we onszelf begoochelen opdat we de harde waarheid v/d situatie waardoor we dreigen te worden verpletterd, aanvaarden. Achter 't ritueel gaat wellicht niets schuil. Het is wat het is, & daarin doet 't wat 't doet. En vreemd genoeg doet dat vervolgens iets met ONS! 't Verandert ons: niet in gelovigen, want daar gaat 't niet om, maar meer in getroosten of gerustgestelden!

We moeten bij 't ritueel dan ook niet al te veel eisen stellen aan de innerlijkheid: noch aan die v/d deelnemers noch aan die van 't ritueel zelf. ALS 't zeggingskracht heeft, dan heeft 't dat niet op grond van wat 't zegt maar omdat 't iets zegt. De eis van 'n bijpassende inner-lijkheid is 'n modernistische misvatting waaraan 't protestantisme & 't concilie van Trente {van 1546 tot 1563, waar misbruik binnen de rooms katholieke kerk werd aangekaart} BEIDE schuld hebben. Het innerlijk doet er niet toe. Of beter gezegd: ALS 't ertoe doet dan zal dat NA 't ritueel wel blijken?

't Opportunisme waarmee vandaag de dag 't ritueel opnieuw wordt omarmd, is dan ook helemaal niet zo vreselijk schandalig als 'n TE principiële godsdienstige of filosofische levensovertuiging vaak denkt. Van oudsher hebben mensen (& andere 'zoog'~dieren) al naar al die verschillende rituelen gegrepen met 'n pragmatisme waarover 't ernstige moderne zelfbewustzijn nu alleen nog maar 't bolle hoofdje kon schudden?! Denken we aan al die mediterrane mkatholieke mannen die alleen nog bij de dope, 't huwelijk & 'n begrafenis wel bereid waren om de kerk te betreden ...

De daaropvolgende week bleven ze weer MET alle andere mannen van 't dorp BUITEN wachten op 't kerkplein tot de mis was afgelopen & hun vrouwen & dochters naar buiten kwamen.