~!@!~
het
woordje
g d
is het meest gebruikte
en daardoor meest versleten woordje
dat in religieuze taal
rondzingt
je
zou zeggen:
makkers
staakt uw wild
geraas!
maar dat gebeurt niet
waarom
mensen toch van 'g d'
gebruik blijven maken
is omdat het in de traditie van de dierbare woorden
thuishoort
en daar een dominante plaats
inneemt
geen
gesprek
over het geloof
of het gaat over
g d
het
woord
herinnert aan wat in de religie
transcendentie
heet
religie
kan daar niet zonder
wil ze religie zijn en blijven
dus duikt telkens weer 'g d' op in de gesprekken
al dan niet uitgedost als uitvergroot
mens
zolang
die voorstelling troef is
is er niets te winnen
de gebruiker
bepaalt de inhoud
en ziedaar
je hebt zomaar een 'god' die uit je hand eet
je hebt hem gemaakt naar jouw beeld
en gelijkenis
hij
doet niets wat je niet goed vindt
en doet hij dat toch
dan moet hij maar weer voor een tijdje
opkrassen
onzin dus
een hele hoop 'g d' is krasse onzin
waarvan je niet stevig genoeg
afscheid kunt
nemen
~!@!~
veel mensen
weten dat allang
ze gebruiken 'g d' weliswaar nog vaak [of minder vaak]
in de zin van een hoogste wezen
als een goddelijk persoon
[o.i.d.]
maar dan met een knipoog
niet helemaal serieus
min of meer als een ernstige grap:
we zeggen het wel
het woord
maar we menen het niet
helemaal
althans niet echt
helemaal
"Ik
moet eens even
een gesprekje met god hebben,
want het gaat niet
goed"
een
goed teken
mensen beseffen dat het niet kan
transcendentie in een beeld willen vangen
is verlies van transcendentie;
tegelijkertijd laat het besef ervan
hen niet
los
bij dat laatste
knopen we nu maar even
verder aan?
~!@!~
het
woordje 'g d'
moet niet worden weggegooid
[hoewel wat zuiniger ermee omgaan
geen kwaad zou
kunnen?!]
dat zou niet eens lukken
want het is immers helemaal onderdeel van de taal
waarin wij geleerd hebben onze diepste emoties te uiten
het is een expressief
[zoals we het noemde]
bij uitstek!
voor
woede
schrik, verwondering,
ontroering, vreugde, verrassing [e.d.]
hebben we 'g d'
nodig
MEER
kan het woordje niet dragen
geen grotere last
want dan zijn we terug bij af:
bij gebruiksreligie
~!@!~
we
reiken met 'g d'
[reikhalzen, bijna]
onbewust
[soms bewust]
naar transcendentie
[ik zeg niet:
raken
aan]!
het
woord
bewaart misschien
niet als een schrijn
maar dan toch als een soort van code
het besef
dat er meer is tussen hemel en aarde
dan wij in huis
hebben?
JUIST
OMDAT "HET"
een lege huls is geworden
[misschien het meest misbruikt op
het woordje 'liefde' na?]
waaruit dat persoonachtige is weggevloeid
een erfenis van vergane glorie
['verliefdheid'?]
- misschien moet ik dus zeggen:
pas wanneer dat persoonachtige eruit is weggelopen -
kan het als code voor wat ons te boven gaat
functioneren
wij
meten alles
maar waar we vandaan komen
waar we heen gaan
en wat ons beweegt
DAT
gaat onze maat
te boven
~!@!~
VOORBEELDEN:
met
'woord gods'
bedoelen we
woord met het karakter
van transcendentie
[uitstijgend
boven
zekere bepaalde
tastbare
grenzen:
buitenaards,
buiten
ervaring vallend,
boven~ en/of buitenzintuiglijk,
bovenzinnelijk,
onkenbaar,
onvatbaar,
boven &
buiten 'de wereld' bestaande:
te boven gaan,
uitreiken boven menselijke beperktheid -
de onkenbare {'geheime'}
werkelijkheid -
e.d.];
"G d
weet het"
zegt niet
dat er een Wezen is
dat 'het' weet:
'het' betekent
dat WIJ 'het' niet weten ~
dat ons weten
aan haar grenzen
staat
"Ik leg mijn leven
in 'g ds hand'" zegt niet
[hoeft niet te zeggen, laten we bescheiden zijn & blijven?!]
dat er een wezen is aan wie ik mij toevertrouw
maar dat ik mijn leven niet meer
in mijn macht heb:
ik geef 'het'
uit
handen
...
"Zo waarlijk
helpe mij "G D" almachtig"
[de formule van de eed]:
mijn woorden kunnen de toets doorstaan
van de hoogste instantie
die mensen maar kunnen bedenken
'als
uiterste'
...
"G D"
als codewoord voor
'buiten ons
bereik'
'niet in onze macht'
als
erkentenis van onze maat
een maat die we overschrijden als we vergeten
dat er "IETS" is
waarop we
geen greep [meer]
hebben!
WAT
IS
"DAT"?
de code
'g d'
zegt dat je er
geen voorstelling
van hebt
:lovesick

:-)


