Huishoudelijke bezigheden & 't genot van 't brein?




Toen
we ooit
nog wat rondscharrelden
om lekkere hapjes te vinden
aan bomen en struiken is het al begonnen
met de natuur van onze cultuur:
ogen & oren goed de kost geven & leren gebruiken,
handen & voeten om te gaan en te staan, plukken & rukken,
een handige stok & een nuttige steen, eerlijk
zullen we alles delen tussen
de bedrijven door.

Hebben
we dus een vrije wil
en/of is alles wat we doen en laten
een kwestie van stofjes
in de hersenen?

Na 'n paar
miljoen jaar komen we
tot bepaalde conclusies [of niet]:
'het is belangrijk dat wetenschap & spiritualiteit
goed met elkaar kunnen praten & dat gebeurt nog steeds veel te weinig'!
Er zijn nog teveel wetenschappers die vinden dat alles wat ook maar enigszins lonkt
naar esoterie genegeerd zou moeten worden.

Spirituelen aan de andere kant
hebben nog maar al te vaak het gevoel dat wetenschappers
alle zouden willen ontheiligen wat ze tegenkomen.

Kortom:
we kunnen nu
laten zien dat dit alles best
wel meevalt? Met wetenschap
kunnen we veel vragen beantwoorden,
maar 't mysterie wordt
niet ontheiligd!

Over zo'n persoonlijke beleving
kun je weinig zeggen & dat moet je dan ook niet doen:
maar om nu ook meteen maar te zeggen dat alles een kwestie is van breinactiviteit,
dat er geen vrije wil bestaat, dat verliefdheid alleen maar een chemisch proces is
& dat alleen de keiharde cijfers zouden moeten regeren is
echt veel te kort door de bocht!

Zoals we dus vroeger
ons hoofdzakelijk nog gedroegen
als groepen mensapen & aapmensen
verzot op snoepen, snaaien, snabbelen,
snuiven, snotteren & sneuvelen, zo zijn we nu
druk bezig met het scharrelen tussen geestelijk
voedsel, spiritueel genoegen, lichamelijk welzijn
en liefde ontdekken in alles wat we ook verder
nog doen en laten.

De puur
lichamelijke, sociale, zelfzuchtige norm
is aan het verschuiven [hoop ik] naar wat meer werkelijk breinfestijn,
saamhorigheid in de goede zin des woords, wat meer mededelen, elk ander waarderen,
ondersteunen als dat wenselijk & mogelijk is, elkaar bemoedigen, ontdekken &
ook blijven leren totdat lichaam en geest er als het ware
bij wijze van spreken zelf mee kunnen ophouden
wegens de hoge ouderdom die alles wat leeft
doet eindigen in "eeuwige rust".

Juist daardoor
kunnen we die gewaardeerde
processen doorgang doen vinden
zelfs als wij er niet meer zijn.

Praktijk & theorie
zijn als mannelijk & vrouwelijk,
jonger & ouder, groter & kleiner,
realistischer & meer bespiegelend,
fantaserend &
ontwerpend
...

engel

06 mrt 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende