Het leed dat gymles heet

Vroeger vond ik gym leuk. Echt leuk. Ik zag het als een welkome afwisseling van de gewone lessen.
De laatste jaren staat gym gelijk aan overleven.

Tijdens de gymles ben ik extra kwetsbaar. Spullen die achterblijven in de kleedkamer, geoorloofd fysiek contact, motorische handelingen moeten doen terwijl anderen toekijken, een leraar die zijn aandacht moet verdelen over verschillende oefeningen of zelfs zalen, moeten omkleden in het bijzijn van anderen, woorden die opgaan in het lawaai, spullen om pijn mee te doen binnen handbereik... Allemaal factoren die ervoor zorgen dat ze kunnen doen wat ze willen. Er wordt hun geen strobreed in de weg gelegd.

Kleren onder de douche, ellebogen in mijn buik, een verstopte tas, ballen in mijn gezicht, gescheld, uitgelachen worden als ik iets niet kan, shampoo in mijn schoenen, mijn broek die naar beneden wordt getrokken, tegen de muur worden gebeukt, deodorant in mijn gezicht gespoten krijgen, gehaakt worden, niet met mij in een team willen... Dit soort dingen hebben ervoor gezorgd dat ik tegenwoordig met lood in mijn schoenen naar de gymles ga. Het is een hel geworden.

Ik dacht dat ik me er inmiddels genoeg voor af kon sluiten om het niet meer zo hard aan te laten komen. Maar af en toe is er een moment dat het teveel wordt. Gisteren was zo'n moment. Het is de laatste tijd iets minder geworden, maar maandag en dinsdag ging het eigenlijk aan één stuk door. Dinsdagmiddag was helaas ook de gymles weer als vanouds. Ze bleven maar doorgaan. Uiteindelijk zit ik hier nu met een blauwe voet omdat iemand daar per ongeluk expres bovenop sprong en met een blauw bovenbeen doordat iemand van drie meter afstand een basketbal vanuit zijn handen tegen me aan schoot. Ziet er wel leuk uit, zo'n basketbalafdruk, dat dan weer wel .

Ik hou me vast aan de gedachte dat ik straks bij een nieuwe opleiding een nieuwe start kan maken. Maar tegelijkertijd ben ik verschrikkelijk bang. Ik weet dat ik ervoor moet zorgen dat ik veel sterker in mijn schoenen sta dan toen ik met de middelbare school begon. Maar wat als ik dat niet kan? Wat als ik niet sterk genoeg ben? Of nog erger: wat als de mensen van nu gelijk hebben? Ben ik wel leuk genoeg om straks vrienden te krijgen? Of op z'n minst om niet uitgekotst te worden?

niemand000, vrouw, 103 jaar

• Lieff woensdag 16 januari 2013 17:59
  Wat erg dat je zoiets moet meemaken.. Heb je er al eens met een leraar over gepraat? Dit soort gedrag is echt niet normaal
• prinses. woensdag 16 januari 2013 18:01
  Dat laatste moet je zeker niet geloven. Wat rot dat je zo gepest word, zijn er geen mentor of andere docenten die ingrijpen?
• Little129 (opgeheven op 16-3-2015) woensdag 16 januari 2013 18:38
  Ik snap helemaal wat je doormaakt en begrijp je heel erg goed alleen bij mij ging het nog is van kwaad tot erger...
  Het beste wat je kan doen is negeren, laten zien dat het je niks maakt en dat is heel erg moeilijk.
  Zoals de andere zeggen dat je naar een docent moet stappen zou ik niet doen ga naar je directeur dat is het beste, met de gym verzon ik altijd smoesjes om niet mee te hoeven doen.
  Wat jij het beste kan doen is deed ik soms alleen als ik mee deed is zorg dat je als laatste de kleedkamer in en uitgaat zorg dat je na de gym als eerste in de kleedkamer bent. Als er in de kleedkamer een wc is kleed je eigen daar om en doe de deur op slot dan kunnen ze niks. Gaan ze voor de deur zitten school bellen dat je opgesloten zit (net doen alsof natuurlijk) meestal gaan ze dan wel weg gaan ze niet weg school wel echt bellen of keihard schreeuwen zodat er een docent aan komt.
• Phlo (opgeheven op 06-12-2022) woensdag 16 januari 2013 18:50
  Okay. Praat hier over, met je mentor, ouders, docent, vertrouwenspersoon, buurvrouw, opa, tante.. Iemand. Denk samen na over oplossingen want dit is echt niet normaal. Niemand verdient het om zo behandeld te worden dus jij ook niet. En zolang jij er geen werk van maakt gebeurt er in ieder geval niets! In stilte afwachten tot het over is lijkt misschien beter, maar wie weet krijg je achteraf -wanneer je meer zelfvertrouwen hebt gekregen- spijt dat je niet voor jezelf opgekomen bent. Want dat ben jij waard, of je het nu wilt of niet. Niemand is meer waard dan een ander omdat de ene persoon toevallig wat meer grootheidswaanzin heeft en het jouwe meer op kleinheidswaanzin lijkt. Het leven is -echt waar!- één groot feest: je moet alleen wel zélf de slingers ophangen.
  
  Ik ben er, zij zijn er. We zijn er allemaal, dus jij mag er ook zijn!
  
  Wat je toekomst betreft. Grote kans dat je op een opleiding komt met mensen die interesses hebben die veel dichter bij de jouwe liggen (en vandaar juist díe beroepsopleiding). Grote kans dat je daar dikke vrienden gaan maken! Houd de moed erin en nogmaals; bespreek dit met iemand. Laat de blauwe plekken zien, desnoods. Maak er werk van want dit kan en mág niet gebeuren!
• closetome (opgeheven op 3-4-2017) woensdag 16 januari 2013 23:34
  wat erg! zo hoor jij niet behandeld te worden, zo hoort niemand behandeld te worden. het is misschien een cliche, maar kan je er met iemand over praten? vertrouwenspersoon op school? de gymleraar? en dit heeft allemaal niks met jou te maken! ik durf te wedden dat je een heel leuk persoon bent, je verdient dit niet. mensen die pesten zijn zelf juist zo onzeker en daarom doen ze het, van mensen naar beneden halen voelen ze zichzelf sterker, en al helemaal als ze het in een grote groep doen. ik vind het heel erg voor je. ik denk dat het op een vervolg opleiding wel beter gaat, omdat je dan met mensen die grotendeels dezelfde interesses hebben zit, en ze zijn (hopelijk) wat ouder en volwassener, dus waarschijnlijk snappen ze dan wel dat pesten echt heel, heel zwak gedrag is. heel veel sterkte! en als je ooit iemand nodig hebt mag je me altijd pb'en, ook al ken je me niet!!
• Casaundra (opgeheven op 30-3-2013) donderdag 17 januari 2013 10:48
  praat erover met een vertrouwenspersoon (kunnen gewoon je ouders zijn) en ga zoeken naar een oplossing. Desnoods een schoolwisseling, geen mens hoeft dag in dag uit getreiterd gepest en gekleineerd te worden, dat verdiend niemand. De mensen met defect zijn de pesters, niet jij ! Jij hoeft niet assertiever, al kan dat ws geen kwaad het zijn de pester(s) die moeten minder agressief doen !!
• slove donderdag 17 januari 2013 15:23
  Ik herken wat je mee maakt. Toen ik dat had maakte ik de grootste fout die je kan maken. Ik ging mezelf veranderen. Je komt er door heen als je jezelf bent en blijft! Je kan ook naar een leraar gaan, of naar je ouders want zo hoor jij niet behandeld te worden. Jij bent een persoon.
  
  Blijf jezelf en geloof er in
  
  succes xx

• O 27 nov 2011 Weekend voorbij..   ( 4 )
• O 27 nov 2011 Stoppen of doorgaan?   ( 5 )
• O 26 nov 2011 ---
• O 26 nov 2011 ---   ( 1 )
• O 25 nov 2011 ---   ( 4 )
• O 24 nov 2011 Ik baal   ( 7 )
• O 22 nov 2011 Radeloos   ( 2 )
• O 21 nov 2011 ---   ( 3 )
• O 21 nov 2011 ---   ( 1 )