Hernieuwde kennismaking

Al jaren, sinds ik een jaar of 16 ben kom ik op deze site. Inmiddels ben ik dubbel zo oud. Ik lees vooral de (openbare) verhalen van anderen, laat nooit een reactie achter, maar blijf toch op deze site terugkomen, bijna dagelijks. Het leven van de andere gebruikers van deze site intrigeert me. Ik kom hele persoonlijke dingen te weten over mensen van vlees en bloed, die ik verder niet ken en die mij ook niet kennen, sterker nog geen flauw idee hebben dat ik hun levensverhalen lees. Maar toch voelt het heel vertrouwd.

Zo nu en dan ondernam ik een poging om zelf ook eens te gaan schrijven op myDiary. Eigenlijk altijd op momenten dat ik heftige dingen in mijn leven mee maakte of wilde afrekenen met demonen uit het verleden. Een stukje verwerkingstherapie dus. Die verhalen verwijderde ik ook altijd weer. Te bang dat iemand erachter zou komen wie ik in het echte leven ben. Een verhaal is openbaar blijven staan. Dat laat ik maar zo. Het is een demon waarmee ik heb afgerekend. Daar ben ik trots op. Het verhaal dient voor mij als teken hoe ver ik de afgelopen jaren ben gekomen. Hoeveel ik ben gegroeid. Het heeft lang geduurd voor ik dat over mezelf kon zeggen, maar ik ben tevreden met mezelf en ik ben goed zoals ik ben.

Op dit moment spelen er andere dingen in mijn leven. Niets meer wat te maken heeft met het verleden, maar juist met de toekomst. Wat wil ik met mijn leven? Jarenlang heb ik gedaan wat ik dacht dat andere mensen van mij verwachten. Hard studeren, een baan bij een prestigieus instituut, alles afmaken waaraan ik begon omdat stoppen en opgeven voor zwakkelingen is, op tijd thuis zijn voor mijn vriend om eten te kunnen koken, wassen, strijken, de badkamer schoonmaken... En dat is nog maar het begin van het rijtje van dingen die ik van mezelf verwachtte omdat ik vond dat het zo moest. Niet voor mezelf hoor, maar omdat andere mensen op mij rekenden.

Daar ben ik nu klaar mee. Ik wil vrij zijn, ik wil rond fladderen, ik wil zien wat het leven allemaal te bieden heeft. Kinderen passen daar voor mijn gevoel nu zeker nog niet bij. Ik heb een heerlijke baan, het mooiste werk dat er bestaat met de fijnste collega's die je je kan bedenken. Ik hou van mijn werk en ben daar een groot deel van mijn tijd mee kwijt. Zo nu en dan een borrel met collega's en heel soms een wild feestje. Wat geniet ik ervan om helemaal los te gaan op de dansvloer! Ook heb ik een paar hele lieve vriendinnen, waar ik graag quality time mee doorbreng. Terrasjes pakken, winkelen, op de bank hangen en praten. Het liefst zonder alle mannen erbij.

Een hele lijst met dingen die ik allemaal heel graag doe en waar ik mijn tijd aan wil besteden. Wat staat daar niet bij? Tijd doorbrengen en leuke dingen doen met mijn vriend. We zijn al een eeuwigheid samen. Leerden elkaar kennen toen we nog nauwelijks volwassen waren. Samen de eerste stappen gezet naar onze zelfstandigheid. Samen gaan wonen, samen aan twee fantastische carrières gebouwd en samen een huis gebouwd. Een huis waar we aardig wat kinderen in onder zouden kunnen brengen. Hij wil wel. Het liefst gisteren. Maar ik? Ik wil niet. Niet nu. Misschien wel nooit.

Een periode in mijn leven waar veel interessante dingen gebeuren, keuzes gemaakt moeten worden met misschien wel hele verstrekkende gevolgen. Het leek mij een mooi moment voor een hernieuwde kennismaking met myDiary. Niet meer dealen met het verleden maar kijken naar de toekomst. Wat heeft die voor mij in petto?

Aangenaam, ik ben Paperlife2. Je zult nog wel meer van me horen...