Hatelijke M.

Hatelijke M.,

Vaak heb ik gedacht aan wat ik tegen je zou zeggen als ik daar ooit nog eens de kans voor zou krijgen. Ik kom je weleens tegen in het voorbijgaan en doe dan altijd alsof ik je niet zie. Het is veiliger om de confrontatie niet aan te gaan, om niet te weten of jij je beseft wat je mij hebt aangedaan, niet te weten of het bewuste acties zijn geweest om mij te beschadigen of gewoon ondoordachte gedragingen van een onbezorgde en onbekommerende tiener.

Dat laatste heb ik mijzelf de laatste jaren doen laten geloven. Ik wil je graag vergeven voor de pijn die je mij hebt aangedaan en praat daarom je daden naar mezelf toe goed. Maar als ik heel eerlijk ben kan ik het niet, jou vergeven. Ik koester ontzettend veel wrok naar jou en de kwaadheid komt tevoorschijn als ik aan jou denk. Een boosheid waarvan ikzelf vind dat ik die niet mag voelen en die ik ook gelijk weer naar de achtergrond druk, want zo zal je het toch wel allemaal niet bedoeld hebben en ach we waren pas 16.... Wat weet je dan helemaal van de wereld als je die leeftijd hebt en wat weet je nou van de consequenties van jouw daden op het leven van die ander.

Een worsteling is het in mezelf. Maar het is een worsteling die jij in gang hebt gezet en die ik jou kwalijk neem. Je hebt mijn laatste jaren op de middelbare school tot een hel gemaakt. Achter mijn rug om en op zo'n achterbakse manier wist jij voor elkaar te krijgen dat niemand mij meer aardig vond. Leugens verspreiden, mijn enige vriendin proberen te overtuigen geen vriendinnen meer met mij te zijn, mij en haar als enige niet uitnodigen op een klassikaal feest, niets liet je ongelegen om mij een hak te zetten. Ik heb me vaak afgevraagd waarom, maar daar weet ik het antwoord niet op. Dat zal alleen jij weten. En het maakt ook niet uit. Wat ik wel weet is dat het gevoel dat eigenlijk niemand je aardig blijkt te vinden wanneer in je gezicht gewoon leuk en aardig wordt gedaan zo'n onzekerheid met zich meebrengt.... Een onzekerheid die ik vele jaren later nog altijd met me meedraag en maar moeilijk weet af te schudden.

Het maakt me woest dat al die jaren later jij nog altijd zo'n grote stempel op mijn leven drukt. Je bent het niet waard, achterbaks en misselijkmakend mens. Als ik denk aan hoe doelbewust jij me tot op de grond hebt willen afbranden, tot er slechts een zielig en onzeker hoopje van mij over was, maakt dat me boos. Waaraan heb ik dat verdiend? Wat heb ik jou misdaan?

Tegelijk haat ik mezelf voor deze gedachten en gevoelens richting jou. Waarom maak ik mezelf tot een slachtoffer van jou? Waarom geef ik je zoveel macht over mijn leven terwijl je die niet verdient? 10 jaar heb ik je al niet meer gezien en gesproken en heb ik me ontwikkeld tot een vrouw met een succesvolle carrière die door anderen wordt beschreven als krachtig en zelfverzekerd. Maar ik weet beter. Diep van binnen ben ik een bang vogeltje dat bang is voor de verwoestende effecten die andere mensen op haar leven kunnen achterlaten. Mensen die ooit eens dichtbij je gestaan kunnen hebben, zoals jij. Ooit mijn beste vriendin.

Om die pijn en onzekerheid maar niet te voelen en niet aan de buitenwereld te laten zien heb ik een verwoestende gewoonte ontwikkeld. Eten is mijn grote vriend en mijn vijand. Eten vertroost, maar maakt ook dat ik me zo schaam over wat ik binnen korte tijd naar binnen prop dat het er gelijk weer uit moet. Vervuld met schuldgevoel en een angst om dik te worden, hang je dan zielig boven die wc pot. Hoe heb je het zo ver laten komen? Zie je dan niet dat het zo niet verder kan? Je maakt jezelf kapot...

Nu is het moment gekomen dat ik voor eens en altijd met jou wil afrekenen, wie je ook bent. Jij hebt geen macht over mij. Of jij, M., de aanstichter bent of alleen een kleine radar die ik zelf tot een cruciale schakel in mijn leven heb gemaakt, het maakt niet uit. Wat er toe doet is dat jij een aandeel hebt en dat neem ik jou kwalijk. Een aandeel dat jij je nooit hebt toegeëigend en dat je niet hebt onderkend. Dat neem ik je kwalijk. Dat je ook nu, al die jaren ouder en wijzer je niet lijkt te realiseren wat je mij hebt aangedaan. Ik wil dat je dat je dat weet, maar ook weer niet. Het is dubbel.

Jij hebt macht over mij gehad en dat neem ik mezelf kwalijk. Maar het is over. Uit. Klaar. Hatelijke M., ik haat je voor wat je mij hebt aangedaan. En tegelijkertijd vergeef ik mezelf voor wat ik heb laten gebeuren. Het is klaar, over, uit. Jij, boulimia, hebt geen macht over mij.