De geboorte van een moeder

Alle openbare verhalen de laatste tijd op MD maken dat ik ook steeds meer zin krijg om weer eens in de 'pen' te klimmen. Ik ben of was vooral een lezer, die het interessant vindt om via de openbare verhalen met andere MD-gebruikers mee te leven. Maar ik ben niet meer dezelfde persoon die ik al de jaren (dat moeten er toch meer dan 17 zijn) dat ik deze site bezoek was. Ik ben gegroeid. Ik heb me leren uiten. Gevoelens mogen er nu zijn. Ervaringen zijn er om te delen, om met en van elkaar te leren. De eens gesloten persoon die ik was, bloeit steeds meer open. Ik wil meer delen, ook hier.

Mijn laatste verhaal hier las ik net terug. Ik zat toen op een punt in mijn leven waar ik even niet meer wist hoe het verder zou gaan. Al jaren een relatie, maar onderweg raakten we elkaar steeds meer kwijt. We leefden ons eigen leven, kwamen elkaar thuis tegen, maar deelden onze levens niet met elkaar. Hij wilde kinderen. Ik zag dat totaal niet voor me. Dat zou mijn pas gevonden vrijheid alleen maar in de weg staan. Dat zou diepe sporen nalaten op mijn perfecte lichaam, waar ik zo hard voor had gewerkt. Als je elkaar niet in het oog houdt op je levensweg, kom je uiteindelijk afzonderlijk van elkaar op een pad terecht dat niet meer met die van de ander in verbinding staat. Je dwaalt steeds verder af en raakt elkaar kwijt. Vorig jaar juni kwamen we op dat punt.

Wat was ik in de war die avond dat ik een man tegen kwam die mijn nieuwsgierigheid wekte. Mijn hele lijf schreeuwde om aandacht. Mijn gevoel overheersde mijn verstand. Gevoel: iets dat ik al heel lang op pause had gezet. Met mijn verstand beredeneerde ik alle stappen in mijn leven. Het had me al ver gebracht en ik vaarde blind op mijn verstand. Nu weet ik beter. Je gevoel wint het altijd van je verstand. Het is veel sterker en zeurt net zo lang om je aandacht tot het niet te negeren valt.

Er kwam die avond een punt waarop ik weer naar huis moest. Mijn telefoon had ik ergens diep onderin mijn tas gestopt om maar niet aan thuis te hoeven denken. Ik had veel gemiste oproepen zag ik toen ik onderweg was naar het station. Een gevoel van wanhoop overspoelde me. Wat moest ik doen? Nu ik had ervaren hoe het was als ik op mijn gevoel vaarde, kon ik zo snel niet meer teruggrijpen op mijn verstand. Mijn gedachten maalden door mijn hoofd die 1,5 uur terug naar huis. Wat ik zou doen en wat ik zou zeggen als ik de deur opendeed en hem op de bank zou aantreffen? Ik geen flauw idee. Ik was niet in staat om verstandelijke beslissingen te nemen. Op gevoel heb ik gezegd wat er op dat moment in mij op kwam. Ik was niet meer gelukkig, ik kon zo niet meer verder, wilde ruimte om te ontdekken hoe wel. Ik heb verteld dat ik mijn spullen in zou pakken en zou vertrekken. Dat heb ik ook gedaan.

Er brak een periode van twee maanden aan waarin we allebei afzonderlijk van elkaar hebben onderzocht wat we willen in dit leven, met of zonder elkaar. Hij heeft mij de ruimte gegeven om volledig vrij te zijn, in de hoop dat ik naar hem terug zou keren. Ik heb hem aangemoedigd om op zoek te gaan naar zichzelf en onafhankelijk van mij zijn eigenwaarde te vinden. Het waren twee mooie maanden, waarin ik de wereld, mezelf en hem met andere ogen ben gaan bekijken. Juist door de absolute vrijheid die ik kreeg nam de behoefte om met iemand anders de liefde te ervaren af. De pogingen die ik in de eerste week daartoe ondernam, toen ik die vrijheid nog niet had gekregen, waren gestrand. Alsof een hogere macht me liet zien dat ik mijn geluk niet van een ander moest laten afhangen, maar juist op mezelf gericht moest zijn. Wat ben ik daar achteraf blij mee. Op dat moment niet, want ik wist eerst niet waar ik het zoeken moest.

Doordat ik alleen rekening met mezelf had te houden moest ik wel dichtbij mijn gevoel blijven. Waar had ik zin in? Wat vind ik leuk? Waar word ik verdrietig van? Wie ben ik eigenlijk? Vragen die ik heel diep weg had gestopt, maar waar ik nu niet meer voor weg kon lopen. De antwoorden heb ik (deels) gevonden, maar vooral heb ik mezelf gevonden. Mijn eigenwaarde en de waarde in het leven vind ik in mijn geloof in het grotere. Daar deed ik al een tijd weinig mee. In een kampweek waarin ik met een fantastisch team met een groep tieners heb mogen meelopen, heb ik God heel dichtbij ervaren. Een liefde zo groot, zo onvoorwaardelijk dat ik daar met mijn verstand niet bij kan. Ik moest ook eerst leren dat je verstand je niet altijd verder helpt. Dat je je gevoel moet toelaten voordat je verder komt als je bent vastgelopen.

Terug van de kampweek ben ik bijna direct naar huis gegaan. We kwamen erachter dat we in de periode dat we elkaar hadden losgelaten allebei ons eigen geloof in het hogere hadden teruggevonden. Na een heel mooi en open gesprek was het ons duidelijk: we kunnen en willen niet zonder elkaar. Maar daarvoor moeten we praten, oprechte interesse in elkaar tonen, onszelf niet verliezen in de wensen van de ander en ons eigen geloof in het hogere onderhouden. Die nacht ben ik weer thuis blijven slapen. In de periode daarna had ik nog wel een eigen huis, maar kwam ik steeds meer thuis. We bouwden langzaam op om dat wankele evenwicht dat we hadden bereikt niet te verstoren.

Over kinderen hadden we het in de gesprekken wel gehad. Door mijn verblijf in het gezin van mijn broer had ik daar de mooie kanten ook wel van leren zien. Ik was meer open gaan staan voor de gedachte dat ik er misschien wel ooit klaar voor zou zijn. Niet alleen voor het samen een kind op de wereld zetten. Dat is het makkelijkste deel. Maar van je kind onvoorwaardelijk te houden, het de liefde en aandacht te geven die het nodig heeft en daarnaast jezelf en elkaar niet kwijt te raken.

Zonder daar echt een beslissing in te hoeven nemen, want dan zou mijn verstand het me knap lastig hebben gemaakt door mijn sterke hang naar vrijheid, bleek ik exact twee maanden nadat ik mijn thuis had verlaten zwanger. En ik wist en voelde dat het goed was. Zo werd ik, die zich daar lang tegen had verzet, geboren als moeder.