Helder inzicht

Geloof het of niet, maar ik denk dat ik eindelijk zie wat er de afgelopen anderhalf jaar miste in mijn persoonlijke systeem: een doel.

Op een dag heb ik het doel “in een ruimer huis wonen” niet bijgesteld, niet vervangen - maar volledig losgelaten. En met dat doel verdwenen ook alle acties die erbij hoorden. Zelfs het werk dat nodig was voor de financiële basis. Dat werk bleek anders dan ik had verwacht. Zwaarder. Stroever. Ik kon het niet meer opbrengen, ook al hield ik het eindplaatje voor ogen.

Mijn conclusie?
“Ik ben blijkbaar niet meer geschikt om te werken.”

Bij de eerste tegenslag gaf ik het op. Waar je normaal je koers bijstelt of een nieuw doel kiest, deed ik iets anders: ik keerde me tegen mezelf. Alle schuld naar binnen. Het oude patroon van mentale zelfafstraffing draaide weer op volle toeren.

Maar nu… nu voel ik iets verschuiven.

Sinds een week of zo is er beweging. Ik heb een opdracht aangenomen. Niet groots of meeslepend - gewoon om te kijken of het iets voor me is. Mijn allereerste gevoel was enthousiasme. Een vonkje. Alleen werd dat bijna meteen overschreeuwd door een bekende gedachtestroom:

“Dat kan ik noooit.”
“Daar ben ik niet goed genoeg voor.”

Angst, twijfel, onzekerheid namen het over.

Maar degene die me de opdracht gaf, vroeg heel bewust:
“Wat was je eerste gevoel?”

En dát maakte het verschil. Anders had ik het niet eens opgemerkt en meteen nee gezegd.

Dus daar ging ik.

5… 4… 3… 2… 1… gestart.

En wat blijkt? Het voelt fantastisch. Iets uitdagends doen wakkert mijn levenslust aan. Het geeft energie. Zin om bezig te zijn. Niet alleen in deze opdracht, maar ook in andere delen van mijn leven. Alsof er ergens weer een motor aanslaat.

Het is eigenlijk prachtig hoe dit werkt: actie vóór uitstel. Beweging vóór twijfel. Doen vóór denken.

Ik wist dit ergens al, dat in actie komen heilzaam is bij depressieve gevoelens. Maar weten is iets anders dan ervaren. Dit keer voelde het anders. Echter. Levendiger.

Ja, ik had geluk dat de opdracht op mijn pad kwam.
Maar misschien is het geen toeval.

Misschien was het gewoon tijd dat ik weer begon.

Fijn carnavalsweekend!