heilige landen gewapend tot de behaarde tanden ...

Ook myDiary
is en blijft natuurlijk
vanzelfsprekend een experiment
in samenleven met jezelf en anderen
bij wijze van spreken
en schrijven.

Er heerst allang
grote onvrede met het uitspelen van ratio en emotie tegen elkaar,
of wat voor andere uitersten dan ook
die ons dwarszitten.

Ik denk nu dan ook:
zet de emotie inderdaad zo nu en dan maar weer even voorop.
Dat klinkt nog niet als: breng ze beiden samen, maar ook dat
mag nog wel even wachten.

Laten we eerst
het al te rationele verstandelijke
& zogenaamd "fatsoenlijke" op de achtergrond zetten
samen met 't TE extreme fanatieke provocatieve gewelddadige
dat vreselijk overdrijft, opjut, aanzet & in puin slaat
wat gebruikt had kunnen worden
door ons allen ten goede
in de loop van de tijd.

Laten we ons niet
telkens weer laten bepalen
door valse zekerheden en extremistische
angstaanjagerij ...

Waar we dan
zullen uitkomen
dat weten we nu natuurlijk nog niet,
en ook dat behoort bij het humanisme:
niet van tevoren al pretenderen vast en zeker te weten waar we uitkomen
omdat het menselijke bestaan nu eenmaal nog steeds (eveneens) een experiment is
dat kan mislukken of slagen
(of allebei een beetje?)!

Typisch 21ste eeuw
en misschien ook wel typisch Nederlands
in een idee dat vroeger nog niet zo speelde als nu:
als we constateren dat grote delen van de bevolking intellectueel
nog steeds niet over heel veel capaciteiten beschikken,
dan zegt dat niets over hun
emotionele capaciteiten.

Als we manieren kunnen vinden
om die te ontwikkelen, dan pas zullen we ook echt 'n menselijker samenleven verkrijgen.
Wat vooral zorgen baart is de ogenschijnlijk toenemende tweedeling in de samenleving.
Veel mensen komen dan uit bij ueberpopulistische figuren als verwilderde Gekke Geertjes:
ook dat is een uiting van emotie, maar dan wel met een groot gebrek
aan sympathie voor vele anderen.

Ook bij uiterst rechtse stemmers
spelen emoties een rol: trots, angst, boosheid en jaloezie.
Zij redeneren: wij zijn maatschappelijk geslaagd, en we moeten keihard blijven werken,
maar nu dreigen "ze" onze belastingvoordelen af te pakken, terwijl 'anderen' niet zo hard hoeven tebwerken & toch geld krijgen? Die emoties worden maar al te vaak niet goed van elkaar onderscheiden: ze zien bijvoorbeeld het verschil niet tussen jaloersheid, afgunst en boosheid.
Extreme populisten spreken mensen op heel primitieve emoties aan,
zodat angst & woede die nog
verder aanwakkeren.

De woede van:
dit was ooit ONS land & nu moet je dag en nacht
nog veel meer dan ooit {?} voorheen al het geval was
heftiger gaan opletten & vreselijk oppassen op straat (en thuis of waar dan ook) want voordat je het weet heb je een mes in je rug of een kogel in je borst. Die woede overwoekert de sympathie die ze hebben voor bijvoorbeeld hun allochtone buren en andere "vreemdelingen".

Pas als we gaan investeren
in het ontwikkelen van een rijker schakering aan emoties
kunnen we ontdekken dat we niet altijd bang hoeven te zijn.
Een ander kan een bedreiging vormen, maar we kunnen nu ook beginnen met voorzichtige sympathie voor de ander. Ontwikkel je sympathie, vergroot je hart, vertraag je denken:
dat zou voortaan (voorlopig) ons motto kunnen zijn.

In Israel
& tal van andere landen
speelt ook iets dergelijks
in nog veel heftiger
mate.