happy single.. yeah right

hoe kan het toch dat de mensen om wie je het meest geeft je toch het diepst kunnen kwetsen?
juist de mensen die elk klein pijntje, onzekerheidje of oud zeer kennen. En ondanks die kennis en liefde je zo pijn doen. zo ongelofelijk veel pijn. Ik kende je al jaren. jij was altijd de jongen op wie je niet moest vallen, mijn halve hockeyteam had je al gehad en bedrogen. Maar ik was gekwetst en had behoefte aan aandacht, en daar was jij. Ondanks iedereens, en onze eigen, verwachtingen bleek er een hele mooie liefde tussen ons te groeien. Een liefde die toch al 2,5 jaar duurde. Ik dacht dat ik je veranderd had. Dat je mij nooit zou bedriegen. Zo naïef als ik was heb ik je zelf nog met haar zien dansen en fluisterde ik in je oor; leuk meisje, fijne avond schat ik ga naar huis. Nooit gedacht dat je die avond met haar zou zoenen. En al helemaal nooit gedacht dat je er over zou liegen. Echt waar, heb me zo verbaasd over hoe goed jij kan liegen. Geen twinkeling in je ogen of een twijfeling in je lach en troostende armen. Ik vond het bewijs en zelfs toen die glasharde leugens. Maar goed ik ben zo gek, en vergeef t je. Want na een klein breukje in een relatie geef je toch niet op? ik was er van overtuigd dat wij er over heen konden komen. Want oh wat was ik gek op jou. Naast mn geliefde was je mn alleraller beste vriend. En de volgende dag lag ik dus alweer in je armen en kusten we alle zorgen weg. Niet lang daarna gingen we studeren, allebei naar de zelfde stad. We woonden maar op een steenworp afstand van elkaar. Dit is goed, dacht ik, samen al deze nieuwe ontwikkelingen doormaken. Tot ik in een dronken bui tegen jou tekeer ging dat je mij zo diep gekwetst had en dat het nooit meer goed zou kunnen komen. Ik heb zelfs gedreigd het uit te maken. De volgende ochtend werd ik wakker en ik voelde dat er iets mis was. Het eerste wat ik deed toen ik wakker werd is jou bellen. Ik heb je wel 20 keer gevraagd of er iets was wat ik moest weten. En weer die leugens. En ik voelde dat er iets niet goed was, maar wat? Ik kon mijn vinger er maar niet op leggen. Want mij nog een keer bedriegen? nee dat zou hij echt nooit doen. Want al die kleine intieme momenten dan? Onze grapjes, lieve woordjes en toekomstplannen. Dat kon toch niet ook een leugen zijn? Hij moest wel de waarheid spreken, want tot slot hield hij van me. En hij zou me nooit pijn doen, toch? Maandagavond ben ik er achter gekomen dat je een affaire van meerdere weken hebt gehad. Je bent met haar naar bed geweest en hebt met haar gezoend. En misschien hebben jullie wel dezelfde intieme momentjes beleefd als wij samen. Ik weet niet meer wat wel en niet waar was. Want zelfs toen weer die leugens. Maar deze keer hield ik vol en kwamen de leugens op tafel. Ik gillen en schreeuwen dat ik je nooit meer wou zien. Maar het enige wat ik op dit moment wil is in jouw armen liggen en horen dat het allemaal wel goed kom. Want god, wat ik hou veel van jou. Ik kan me echt niet voorstellen hoe ik zonder jou ben. Hoe ik iets ben dat jij gaat missen. Dus zelfs nu sta ik op het punt alles weer goed te kussen. Ondanks dat je in al die tijd maar een berichtje hebt gestuurd. Ik ben toch niet gek? Kan echt wel beter krijgen. De jongens staan voor me in de rij. Allemaal wijze uitspraken van je ouders en vriendinnen. Maar aan het einde van de dag is hij bij wie ik in bed wil liggen. Dus denk dat ik deze avond maar weer een fles wijn soldaat maak en niet meer hoef na te denken als ik ga slapen. Nooit gedacht dat wij een laatste zoen zouden hebben.