Gevoel of verstand?

Oke inmiddels zijn we 4 maanden verder. 4 maanden nadat ik er achter kwam dat jij mij verraden hebt. Je zei dat je me maar een keer bedrogen had. Inmiddels ben ik er achter dat het minstens wel vier keer geweest zijn. En dat je daarnaast een paar keer hebt afgesproken met haar. Toch bleef je maar ontkennen en wer je zelfs boos dat ik jou niet geloofde.. wat een lef. Maar toch. Je blijft de jongen met wie ik wil trouwen later. De enige jongen naar wie ik verlang, bij wie ik wil zijn, bij wie ik mijn verhalen kwijt kan, met wie ik zo kan lachen en de enige jongen waar ik verliefd op ben en kan zijn. Sinds ik achter jouw over spel kwam heb ik het meerdere malen uitgemaakt. Meerdere malen gezegd dat ik echt niet meer met jou verder kon. En toch, iedere keer weer kwam ik bij je terug. Want hoe kon ik jou missen? Overduidelijk was dat ik niet de enige was. Want hoe wel je zei dat je mij zo graag terug wou en me zo miste, heb je naast mij weer meerdere meisjes gehad. Maar goed, dat kan ik je niet kwalijk nemen toch? We hadden immers geen relatie. Na vele ups en downs afgelopen maanden besloot ik afgelopen week dat ik voor jou wou vechten. Dat jij en ik weer een wij kunnen worden. Maar dat kan ik niet alleen. Jij wou perse een commissie doen bij de vereniging komend jaar. Ik heb je gewaarschuwd dat ik dat niet ga trekken. Dat jij drie avonden in de week achter de bar staat. Drie avonden waarop jij veel zal drinken, veel gewillige meisjes aanwezig zijn die allemaal tegen jou op kijken. En drie avonden in de week waarop ik thuis zit zorgen te maken over wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Hoe egoistisch het ook is. Je moest kiezen, ik of de commissie. De keuze is net gemaakt, je kiest voor je commissie. Maar ik weet nu al wat je zo gaat zeggen; het kan ook beide. Waarom een keuze maken? Je gaat echt niet vreemd en zal echt rekening met mij houden. Maar ik weet het inmiddels niet meer. Wat als het weer fout gaat? Wat als ik mij weer aan jou hecht en je me dan weer in de steek laat? Wat als mijn hart weer gebroken is? Misschien geef ik meer om jou dan jij om mij. Dit soort commissies zou ik lachend voor jou opgeven. Ik zou echt alles doen om jou weer terug te krijgen. Ligt dit aan mij?Geef ik echt meer om jou? Of is dit het verschil tussen jongens en meisjes? En is het echt waar; het aard van het beestje verandert niet? En vraag ik echt te veel van jou? Misschien is de timing gewoon niet goed. Misschien ben jij nog niet rijp voor zo'n relatie. Misschien moet ik je laten gaan. Maar mijn gevoel schreeuwt dat ik niet zonder je kan. Als het er op aan komt, waar moet je dan naar luisteren, je gevoel of je verstand?