en toen..

het is nu 3 weken later. 3 lange maar toch ook korte weken later. 3 weken nadat ik jouw overspel ontdekt heb en mijn hele leven even op zijn kop stond. en wat is er in die drie weken veel veranderd. In het begin kon ik alleen maar verdrietig zijn om jouw veraad. maar ondertussen wist ik zeker dat ik voor jou wou vechten. en dat wou jij ook zei je. maar nooit stuurde je een berichtje of ik jou wou zien, hoe het met me ging of verraste je me met wat leuks. misschien deed je dat ook wel omdat ik jou had gevraagd me met rust te laten. maar je snapt toch wel dat ik dan eigenlijk zeg ' alsjeblieft, vecht voor me' . maar dat deed je niet. misschien voor mij, misschien omdat het te veel moeite was. een ding weet ik wel, jouw tranen waren echt. dus bleef ik maar degene die energie stopte in ons. die afspraken maakte om alles uit te praten. net als het eigenlijk in onze relatie altijd ging. toen ik je er naar vroeg zei je dat het kwam omdat alles hier nieuw voor je was. dat je jezelf moest ontdekken en je plekje moest vinden. maar dat moest ik ook. ik had zo'n heimwee. en daarom had ik jou nodig, jij was het enige dat vertrouwd was. en in plaats van dat jij naar me toe kwam, trok jij je terug. en misschien is dit wel weer wat er gebeurd. maar dat breng mij op een cruciale kwestie; ben ik bereid die energie in deze relatie te blijven stoppen? ik voelde me telkens zo afgewezen als jij weer eens geen tijd voor me had. zal dat veranderen? zal jij veranderen? maandagavond heb ik voor t eerst weer met een andere jongen gezoend. ik zoende nooit met jongens. en als ik met ze zoende liep het meestal ook uit op een relatie. nog nooit had ik zo'n vrijblijvende zoen gehad. en dat maakte iets in mij los. ik merk dat ik naar meer verlang. ik ben nog jong. tijdens onze relatie had ik daar nooit behoefte aan. maar dit is hoe jij je gevoeld moet hebben. althans dat denk ik, anders ga je niet vreemd toch? gisteravond gingen we weer praten. helaas werd er niet veel gepraat en eindigden we bij elkaar in bed. en ik merkte dat ik niet meer de behoefte had om in je armen weg te kruipen en keihard te huilen. ik wou juist afstand. betekent dat dat ik niet meer verliefd op je ben? betekent dat dat het helemaal over is tussen ons? bij die gedachte schieten de tranen me wel weer in de ogen. maar ben jij ook nog wel verliefd op mij? ben ik voor jou niet gewoon een hele goede vriend? is jouw vrijheidsdrang niet veel te groot? want als je verliefd bent heb je dat niet, lijkt mij. maar dat je niet verliefd meer op mij bent betekent niet dat je niet van me houdt. want dat doe je. dat lees ik in je ogen. toen ik gisteravond thuis was belde ik je op met de mededeling dat we nu echt een knoop moesten doorhakken. ik kan zo niet verder. je moest er maar goed over na denken wat je nou wou met je toekomst, of ik daar in voor kwam. en zo ja, hoe je dat wilt bereiken. daar zei ik ook bij dat jij maar de gene moest zijn die initiatief toonde deze keer en dus mij zou opbellen voor een afspraak. maar ik kijk er zo tegenop. aan de ene kant heb ik het idee dat als ik dit tegen je zeg ik je kwijt ben. dat het over is. maar aan de andere kant geeft mij dat wel die vrijheid en de zekerheid dat je me niet meer kan kwetsen. maar wat weegt zwaarder? ik weet het niet