geen zin meer..

ik ben een meisje van 16, eigenlijk had ik een leuke zomervakantie moeten hebbe. Ik heb er nu 5 weken op zitten nog een weekje te gaan en dan moet ik al weer naar school. ik heb een leuk weekje gehad de aller eerste week van de vakantie met mijn vader. Ik mocht eindelijk naar 3 jaar op vakantie. Ik had echt even nodig.

want na 10 maanden op een behandel groep te zitten en daarvoor nog een jaar op een crisisgroep zitte, zonder op vakantie te gaan. soms 1 keer in de week naar huis. Dan wel contact met je ouders dan niet dan weer wel en zo maar door. Nu bijna twee jaar veder gaat het nog niet helemaal super. heb dagen dat het wel beter gaat dan andere dagen.

alleen de laatste weken gaat het weer helemaal mis. Veel huilen woede impulsieve tijd en ook jammer genoeg weer veel automutilatie. ik geef het telkens aan en telkens krijg ik naar een lang gesprek helemaal niks. ze kunnen niks voor me doen dan met me praten en vrolijk maken.

Maar dat ben ik naar twee jaar lang echt zat. mijn moeder heeft mij laten zitte voor haar vriend die ze nog geen jaar kent. ze heeft me echt pijn gedaan en in de steek gelaten. gelukkig heb ik wel een hele lieve papa die me steunt in alles! en die me laat zien wie ik ben. ook met me kut humeur. En daar ben ik echt heel blij mee. Maar die zie ik maar 1 x in de week. en ik mag maar een nacht per week weg. dus heb ook 7 nachten moeten sparen ( 7 weken groep) om op vakantie te kunnen. maar als je dan terug komt naar zo vakantie denk je wel van ja shit ik zit weer in op een groep en het leven als een jongeren met problemen gaat weer door. en zo wordt je ook echt behandeld. ze letten heel erg op je willen alles weten.
niks kan en mag je voorjezelf houden atans zo is het bij ons. want het is behandgroep en ze moeten nu eenmaal veel weten van je anders kunnen ze je niet helpen.

Ik heb dan ook nog eens dat ik heel gevoelig en beindvloedbaar ben voor andere om mee heen. het gaat nu wel beter als eerst maar als ik in me 'negatieve spiraal' zit ( zoals ze dat hier noemen) kan ik dingen gaan doen waar ik achteraf spijt van krijg en zeker nu in deze tijd dat ik eigenlijk hier uitbehandeld ben maar nog geen plek is op mijn volgende groep en het steeds minder goed met me gaat pak ik sneller naar drank of drugs of aandacht van jongens. Ik baal der zelf eenorm van maar dit zie ik als óverleven' en hier doen ze niks. ze zegge alleen je moet dat niet doen dat is slecht voor je.. ik heb al vaker gezegt van laat me hier weggaan. en dan zegge dat gaat niet dat is geen oplossing. en daar ben ik echt klaar mee. ik weet zelf niet goed meer wat ik moet doen om tegen leiding te zegge dat ze naar me luisteren of weet ik het dat ze er teminste iets mee gaan doen..


kus