fl215/de socratische Eros?
Plato zet Socrates' visie op de liefde uiteen in het Symposium.
Uit deze schitterende dialoog - de eerste die ik (zegt Frédéric Lenoir z'n 3 leermeesters/SYB) als tiener zelf heb ontdekt - is vooral de rede van Aristophanes bekend. De dichter verklaart dat wij ooit uit een dubbel lichaam bestonden. Mannen hadden hun mannelijke geslachts-organen dubbel, vrouwen hadden hun vrouwelijke geslachtsdelen dubbel & androgyne wezens hadden geslachtsdelen van beide soorten!
Helaas besloot Zeus onze verre voorouders doormidden te snijden. Sindsdien zijn we steeds op zoek naar onze wederhelft, die ongeacht ons geslacht man of vrouw kan zijn, afhankelijk van de aard van ons dubbele origineel! Volgens Aristophanesis juist deze zoektocht datgene wat we liefde noemen. Liefde is het verlangen onze oorspronkelijke eenheid terug te vinden die verloren is gegaan & wanneer we in staat zijn om onze 'wederhelft' terug te vinden & zó onze volledige natuur te herstellen, geeft dàt het grootste geluk?
We houden van dit betoog van Aristophanes omdat hij onze droom v/d grote liefde in stand houdt, van volledige eenheid met onze geliefde.
Liefde wordt zó een ware zoektocht naar de heilige graal: de verwante ziel vinden en weer voor altijd éėn 'met haar/hem/het/hen' worden.
Aristophanes kan worden beschouwd als de ware inspirator v/d romantische liefde zoals die zich ook veel later in 't Westen zou ontwikkelen.
Maar bestaat deze liefde, nog afgezien v/h mythische karakter v/h Verhaal, ook wèrkelijk? De ervaring v/d meeste mensen bewijst helaas van niet! Of laat op z'n minst zien dat 't eigenlijk iets zeer zeldzaams is. Absolute, onvergankelijke liefde, de volledige eenheid van twee (of meer) mensen, lijkt veel eerder voort te spruiten uit 'n oereenheidsdroom waar uiteenlopende verklaringen voor zijn gevonden, eerst i/d psycho- analyse & later in de diverse geestelijke wetenschappen?
Socrates gelooft al evenmin in die mythe van Aristophanes, maar haalt er Tòch Nog één essentieel aspect uit: liefde is inderdaad 't verlangen naar iets 'wat we missen': dàt is overigens de reden dat liefde niet 'goddelijk' kan zijn: de goden ervaren geen gemis (dachten zij!)?
Zo verklaart Soc in Symposium, 200e:
"DAT WAT WE NIET HEBBEN, DAT WAT WE NIET ZIJN, DAT WAT WE MISSEN: DÀT ZIJN DE OBJECTEN VAN VERLANGEN EN LIEFDE!"
Uit deze schitterende dialoog - de eerste die ik (zegt Frédéric Lenoir z'n 3 leermeesters/SYB) als tiener zelf heb ontdekt - is vooral de rede van Aristophanes bekend. De dichter verklaart dat wij ooit uit een dubbel lichaam bestonden. Mannen hadden hun mannelijke geslachts-organen dubbel, vrouwen hadden hun vrouwelijke geslachtsdelen dubbel & androgyne wezens hadden geslachtsdelen van beide soorten!
Helaas besloot Zeus onze verre voorouders doormidden te snijden. Sindsdien zijn we steeds op zoek naar onze wederhelft, die ongeacht ons geslacht man of vrouw kan zijn, afhankelijk van de aard van ons dubbele origineel! Volgens Aristophanesis juist deze zoektocht datgene wat we liefde noemen. Liefde is het verlangen onze oorspronkelijke eenheid terug te vinden die verloren is gegaan & wanneer we in staat zijn om onze 'wederhelft' terug te vinden & zó onze volledige natuur te herstellen, geeft dàt het grootste geluk?
We houden van dit betoog van Aristophanes omdat hij onze droom v/d grote liefde in stand houdt, van volledige eenheid met onze geliefde.
Liefde wordt zó een ware zoektocht naar de heilige graal: de verwante ziel vinden en weer voor altijd éėn 'met haar/hem/het/hen' worden.
Aristophanes kan worden beschouwd als de ware inspirator v/d romantische liefde zoals die zich ook veel later in 't Westen zou ontwikkelen.
Maar bestaat deze liefde, nog afgezien v/h mythische karakter v/h Verhaal, ook wèrkelijk? De ervaring v/d meeste mensen bewijst helaas van niet! Of laat op z'n minst zien dat 't eigenlijk iets zeer zeldzaams is. Absolute, onvergankelijke liefde, de volledige eenheid van twee (of meer) mensen, lijkt veel eerder voort te spruiten uit 'n oereenheidsdroom waar uiteenlopende verklaringen voor zijn gevonden, eerst i/d psycho- analyse & later in de diverse geestelijke wetenschappen?
Socrates gelooft al evenmin in die mythe van Aristophanes, maar haalt er Tòch Nog één essentieel aspect uit: liefde is inderdaad 't verlangen naar iets 'wat we missen': dàt is overigens de reden dat liefde niet 'goddelijk' kan zijn: de goden ervaren geen gemis (dachten zij!)?
Zo verklaart Soc in Symposium, 200e:
"DAT WAT WE NIET HEBBEN, DAT WAT WE NIET ZIJN, DAT WAT WE MISSEN: DÀT ZIJN DE OBJECTEN VAN VERLANGEN EN LIEFDE!"
19 jan 2013 - bewerkt op 19 jan 2013
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 06 jan 2026 50355 YESJAYAHU 56:7 YIRMEYAHU 7:11 Wat ook zeker
- O 06 jan 2026 50354 113 YESJ uitte zijn kritiek op de misstanden
- O 05 jan 2026 50353 En zo onderwees hij dagelijks in de tempel!
- O 05 jan 2026 50352 Deze Schermutseling vormt het Begin van een
- O 05 jan 2026 50351/111 Toen YESJ de Stad naderde, stuurde hij 2
- O 05 jan 2026 50350/110 YEROESJALAYIEM ‘Op dat moment kwamen er
- O 05 jan 2026 50349 Vandaag heb ik jou verwekt! Die op een mens
- O 04 jan 2026 50348/109 ‘t Staat onderhand wel vast dat YESJ
- O 04 jan 2026 50347/108 De opvatting dat uitvoerders v/h Laatste
- O 04 jan 2026 50346 In één v/d esseense treedt fragmenten treedt
- O 04 jan 2026 50345/107 Volgens ‘t Testament van Avraham is deze
- O 03 jan 2026 50344 In alle bronnen werd ‘t op ‘n mens gelijkend
- O 02 jan 2026 50343 Voor Daniël was “Mensenzoon” ‘n symbool van
- O 02 jan 2026 50342106 Laat ons echter alvorens dit onderwerp te
- O 02 jan 2026 50341/105 We hebben opgemerkt dat Yesj deze titel