even opstaan & weer gaan liggen: alles op z'n tijd
De oeroude Dinah belde dat ze pijn in haar arm had de laatste dagen maar de dokter kon niets bijzonders vinden & zou nog terug komen. Ze is 81 geworden een week geleden en was 16 toen
ze mijn vader de hei op zag fietsen op woensdagmiddag 13 december '44 een paar minuten {?} voordat de kogel hem raakte. Een half jaar later kwam ik op de wereld. Vele jaren later hoorde ik ook van 't straf-kamp Erika bij Ommen, de Sterkampen met Krishnamurti in de jaren twintig & al die andere 'connecties':
ondergedoken in A'dam, hun kennismaking & verlovingstijd, trouwen & ze zouden nu ook al beiden bijna
honderd zijn geweest als ze dat alles overleefd hadden. Achteraf gezien ben ik ook verscheiden keren aan
de dood ontsnapt tussen de Lage Landen en 'de andere kant van de wereld' met al die grenzen, mijnen-
velden, arresties & interneringen om niks in drie landen: het geeft je wel 'n extra perspectief tussen grote
lijnen & kleine details. Schooltijden, werkkringen, vervangende krijgsdienst, zwerftochten en aanverwante
ervaringen, lichamelijke & geestelijke gewaarwordingen & ontdekkingen & er dan ook nog meer over willen
weten: waarom, hoe, wat, wanneer van geschiedenis & fantasie, kunstgrepen & culturele toestanden waar
we allemaal uit voortkwamen door al die plaatsen en tijden heen ~ de onderlinge verbanden van individu
en groepsgebeuren. Alsof het leven pas echt interessant begint te worden bij het ontwaren van al die ver-bindingen & onderlinge beinvloedingen via woorden en daden, gevoelens & gedachten, 't onwaren van de
kleuren & vormen die verleden, heden [& toekomst?] doen leven alsof kruiswoord- & legpuzzles tot leven
komen & een eigen bestaan gaan leiden ondanks de missende stukjes en woorden. Ons brein heeft zo'n
verlangen naar 'heelheid', 'invulling', 'detaillering', dat we blijkbaar alles in het werk stellen om ontbreken-de deeltjes te vinden & door te gaan met uitpluizen tot we 't naadje van de kous te pakken hebben & zin
ontstaat die aanvult, aantoont, oplicht & doet ontwaren wat verborgen was. Totdat ook wij verdwijnen & er
weer anderen zijn die de draad oppakken, doorgaan met waar wij mee bezig waren & zelf 'mensworden'
...
ze mijn vader de hei op zag fietsen op woensdagmiddag 13 december '44 een paar minuten {?} voordat de kogel hem raakte. Een half jaar later kwam ik op de wereld. Vele jaren later hoorde ik ook van 't straf-kamp Erika bij Ommen, de Sterkampen met Krishnamurti in de jaren twintig & al die andere 'connecties':
ondergedoken in A'dam, hun kennismaking & verlovingstijd, trouwen & ze zouden nu ook al beiden bijna
honderd zijn geweest als ze dat alles overleefd hadden. Achteraf gezien ben ik ook verscheiden keren aan
de dood ontsnapt tussen de Lage Landen en 'de andere kant van de wereld' met al die grenzen, mijnen-
velden, arresties & interneringen om niks in drie landen: het geeft je wel 'n extra perspectief tussen grote
lijnen & kleine details. Schooltijden, werkkringen, vervangende krijgsdienst, zwerftochten en aanverwante
ervaringen, lichamelijke & geestelijke gewaarwordingen & ontdekkingen & er dan ook nog meer over willen
weten: waarom, hoe, wat, wanneer van geschiedenis & fantasie, kunstgrepen & culturele toestanden waar
we allemaal uit voortkwamen door al die plaatsen en tijden heen ~ de onderlinge verbanden van individu
en groepsgebeuren. Alsof het leven pas echt interessant begint te worden bij het ontwaren van al die ver-bindingen & onderlinge beinvloedingen via woorden en daden, gevoelens & gedachten, 't onwaren van de
kleuren & vormen die verleden, heden [& toekomst?] doen leven alsof kruiswoord- & legpuzzles tot leven
komen & een eigen bestaan gaan leiden ondanks de missende stukjes en woorden. Ons brein heeft zo'n
verlangen naar 'heelheid', 'invulling', 'detaillering', dat we blijkbaar alles in het werk stellen om ontbreken-de deeltjes te vinden & door te gaan met uitpluizen tot we 't naadje van de kous te pakken hebben & zin
ontstaat die aanvult, aantoont, oplicht & doet ontwaren wat verborgen was. Totdat ook wij verdwijnen & er
weer anderen zijn die de draad oppakken, doorgaan met waar wij mee bezig waren & zelf 'mensworden'
...
28 jan 2010
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 25 mrt 2026 20 Tijdreizigers op ruimtevakantie-oorden?
- O 24 mrt 2026 37 De Negev is ‘n rotsachtige woestijn die al meer
- O 24 mrt 2026 36 De vrouw van Lot vergat wat deze engelen gezegd
- O 24 mrt 2026 35 “NEE!” zei Lot. “U bewijst mij ‘n grote weldaad
- O 24 mrt 2026 34 Het komt de ouwe Mor Asih voor alsof we hier nu
- O 24 mrt 2026 Sodom&Gomorra33Maar toen ‘t donker werd, omringde ( 1 )
- O 23 mrt 2026 Amper 50 jaar of een halve eeuw geleden leek alles
- O 23 mrt 2026 32 “DAN ZAL IK HAAR NIET VERWOESTEN OMWILLE VAN DÉ
- O 23 mrt 2026 De Dode Zee met Sodom en Gomorra: dit gebied wáár
- O 20 mrt 2026 Even de draad helemaal kwijt: tévéél reclame-ad- ( 2 )
- O 20 mrt 2026 Enige tijd later zat Avraham bij de ingang van z’n
- O 19 mrt 2026 Zijn engelen {fe}male/onzijdig?
- O 19 mrt 2026 ISHMAËL/YITZCHAK donderdag 19 maart 2026 STRANGERS
- O 19 mrt 2026 Ouderdom: vergeetachtig slechtziend dovig kanker
- O 19 mrt 2026 11.23/24 doda 19 mrt in den beginne!?