even 'n potje op 't vuur zetten nu het nog kan ...

In feite
gaan al die verhaaltjes
dus over onszelf & de mensen van alle tijden en plaatsen:
kinderlijk eenvoudige samenvattingen van menselijk leven op aarde
met alle morele ins & outs
van ons doen
& laten?!

Op weg
naar de kruisiging
werd Yesjoea gevolgd
door een menigte joodse mensen van alle leeftijden,
en de vrouwen toonden, zoals in die tijd gebruikelijk,
hun verdriet door weeklagen.
Toen Yesjoe gekruisigd werd
[op onze weg tussen
'schepping'
&
'apocalyps'
als het ware bij wijze van spreken, schrijven & herwaarderen],
'stond het volk toe te kijken'
volgens Lucky Luke 23:35.
En als Yehosjoea gestorven is,
wordt die menigte voor de derde keer genoemd:
'alle mensen die voor dit schouwspel waren samengestroomd, gingen naar huis;
ze sloegen zich van rouw op hun borst om wat ze gezien hadden'
zegt Luke 23:48.

De drievoudige vermelding van de menigte
wordt op artistieke wijze verbonden met begeleidende woorden
& de eerste [23:27] & tweede keer [23:35a] spreekt Luke over
'een grote massa mensen'
en
'het volk',
de tweede [23:35a]
& derde keer [23:48]
noemt hij het toezien, & twee keer,
in 't eerste [23:27] &
't derde [23:48] geval
noemt hij 't geweeklaag van de menigte mensen
die aanwezig waren bij JC's weg naar zijn dood
& nadat de menigte had gezien
dat JC gestorven was.
Het staat daarom vast dat van dezelfde joodse mensen
ook 3 x wordt gezegd dat ze met Yehosjoea sympathiseerden.
We nemen aan dat
het zo in de bron van Luke stond,
evenals de extra informatie [23:49]:
'AL ZIJN VRIENDEN BLEVEN UIT DE VERTE STAAN TOEKIJKEN,
OOK DE VROUWEN DIE HEM VANUIT GALILEA
WAREN GEVOLGD & DIT
GADESLOEGEN!'.

Ook hier gaat 't erom
dat ze 't zagen,
net zoals bij de vermelding van de centurio:
'DE CENTURIO, DIE ZAG WAT ER GEBEURDE
[ook hier werd, net als verderop, de dood eufemistisch omschreven
met 'wat er gebeurde'!],
VERHEERLIJKTE G D
[deze woorden zouden een opmerking van Luke kunnen zijn?],
EN ZEI:
"Waarachtig, die man was een rechtvaardige!"'.

Dat een
van de helpers van de scherprechter diep geschokt was
door die terechtstelling van een vroom man is vaker in de geschiedenis verhaald
en is begrijpelijk. Dat de centurio
in 't verslag van Mark Yehosjoea
de 'zoon van G d'
noemde & niet, zoals bij Lucas,
rechtvaardig,
is niet zo waarschijnlijk en is een extra argument om de
voorkeur te geven aan het verslag
van Lucky Luke?!

Samengevat wat we tot zover hebben gevonden:
DE SYMPATHIE VAN DE JOODSE MENIGTE MET DE MAN DIE GEKRUISIGD ZAL WORDEN,
WORDT TOT 3X TOE TOT UITDRUKKING GEBRACHT IN 'T EUANGELIUM VAN LUCAS,
WAARIN NOOIT EEN BESPOTTING DOOR DE AANWEZIGE JODEN GENOEMD WORDT.
DE MENIGTE VERGEZELT HEM EN DE VROUWEN BEKLAGEN HEM,
DE MENSEN WONEN DE KRUISIGING BIJ
& ALS DE HELE MENIGTE ZIET DAT HIJ GESTORVEN IS,
SLAAN ZE ZICH ALLEMAAL OP DE BORST
ALS TEKEN VAN ROUW EN GAAN
TREUREND NAAR HUIS!

Die sympathie
van het volk is begrijpelijk:
de massa was de hele tijd bij Yehosjoea tijdens zijn verblijf in Yeroesjalayiem
en de collaborerende Sadducese overpriesters arresteeerden hem niet
in het openbaar
'OMDAT ZE BANG WAREN VOOR HET VOLK'
volgens Luke 20:19 & Mark 12:12.

Hoe kon,
toen de Romeinen hem kruisigden
en het opschrift ophingen dat voor de joden zo beledigend was,
ook maar iemand van het joodse volk iets anders voelen dan verdriet
om die [zoveelste] martelaar,
het slachtoffer
van de spreekwoordelijke Romeinse wreedheid?
Wat Luke ons vertelt is ook in historisch opzicht waarschijnlijk,
en als het niet zo opgeschreven was, dan had het zeker
in deze trant gereconstrueerd
moeten worden!?!

We hebben dat zeker niet eerder ingezien
omdat we toen nog Mark [veel] te welwillend
hadden opgevat?

Is dit in feite niet weer 't relaas van
'de mensheid',
van
"Elckerlyc in myDiAlledagsland",
die zich met rasse schreden ofwel
alweer beweegt tussen onstaan en vergaan
naar de verdoemenis
van de apocalyps
OF
naar 't
"hemels g dsrijk"?

Dat soort verhalen
zijn bedoeld als inspiratie
om de juiste keuze te kunnen maken
tussen recht & onrecht:
we staan
OF
aan de kant van de onrechtvaardige mammon & moloch,
OF
aan de zijde van mededogen &
de weg van de 'bergveldredes' & zijn optreden gedurende die drie jaar.

DIE
balans ligt zowel in 't groot als in 't klein
altijd binnenin ons eigen hart &
in elke gemeenschap
afzonderlijk
EN
voor de wereldbevolking als geheel!

Mystiek,
doctrines, rituelen,
zinnebeelden, structuren, wetgevingen &
'executies'
liggen geheel i/d lijn der verwachtingen al
'van de oertijd af aan'
opgeborgen in 't hart van ieder mens
'sluimerend'
om er
[af & toe?]
te ontwaken, te groeien & te bloeien en/of ten gronde te gaan
als 't zaad op de wereldakker dat ter aarde valt & wel of niet opbloeit
afhankelijk van allerlei chaotische omstandigheden
& ons innerlijk
uit- & inzicht?

Alle gelijkenissen,
wederwaardigheden,
complicaties & keuzemomenten
kom je tegen tussen de veronderstelde paradijselijke hof van Eden
& de tuin van Getsemane,
tussen de wetgeving op de woestijnberg &
'onze hemelvaart':
die
"adam & eva"
met
"al hun kinderen"
&
"nakomelingen"
zijn net als
"de verlosser"
& z'n
"leerlingen"
zo 'n weerspiegeling van
'alles wat maar [on]menselijk'
is ~ keuzemomenten
tussen geboorte & dood voor al
'wat groeit & bloeit & altijd weer boeit'
~
'natuur & cultuur'
vloeien samen in al onze verhalen,
in al ons doen
& laten
...