er gaat niets boven m'n bidet dan space & eternity




Waar alles telkens weer op neerkomt
is de deling van wat is in meerdere onderdelen:
tussen oerknal en apocalyps heerst de verdeling
in mannelijk en vrouwelijk, planten, dieren,
mensen en hun goden.

Aan 't begin
stond vereniging van ei- en zaadcel,
die op hun beurt ook weer doorgingen
met celdelingen.

Het probleem is
dat veel baasjes & bazinnetjes
niet bepaald uitblinken door hun overdadige intellectuele
belangstelling voor wat
hun eigen gebied
overstijgt.

Men klampt zich
krampachtig vast
aan 't heersende?

Het echte kenmerk
van 'n waar gelovige is volgens mij: juist niet
altijd en eeuwig met 't geloof
bezig zijn!

Geloven
in 'n "G d"
die je tegelijkertijd relativeert,
is niet onmogelijk, maar misschien houden we nog niet
genoeg van die 'g d' om hem te durven relativeren. 't Geloof is niet absoluut
[als 't dat wel is gaat 't over in extreem fanatisme, godsdienstwaanzin, geweld,
achterdocht, wantrouwen, krampachtige
'evangelisatie'].

We moeten juist relativeren
en ook leren om het relativeren te relativeren,
anders wordt het te gevaarlijk.

Durf verder te kijken.
Er is meer dan geloof alleen.
Iemand die er altijd mee bezig is, geeft de indruk dat
't er niet meer zal zijn als hij 't ook maar even loslaat.
Dat is 'n gebrek aan vertrouwen. Als je een rustig
geloof hebt, dan hoef je er toch niet meer altijd
krampachtig over te peinzen. Veronderstel
dat je 'n gelukkig huwelijk hebt, moet je
dan voortdurend tegen je partner
zeggen dat die fantastisch is?

Dat klinkt eerder verdacht.
Zeur daar toch niet de hele tijd over.
Erover praten suggereert dat het er misschien niet is of er niet lang meer zal zijn.
Dat is ook 't probleem met 't eeuwige doorgaan
over geloof en ideologie.

Iets dergelijks
met seks, mode, pijn, genot,
verdriet, verlangen, vreugde, nieuwsgierigheid & onze angst:
zodra zoiets blijft domineren, afdwingen, overheersen, verlokken, aantrekken,
hunkeren, beklemmen en rusteloos maakt of bedrukt
is de balans uit ons leven & ontstaat er
vervolgens steeds meer
ellende uit
...

Dat was dan ook
het centrale punt van mensen zoals Yehosjoea:
een balans tussen eenheid en verscheidenheid inplaats van
meer dictatuur & verloedering, krampachtigheid
& onverschilligheid, dwang
& angst?!


10 mrt 2010 - bewerkt op 13 mrt 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende