Emotional Brain


[@]

Rond
1500 uur telefoon
van 't Emotional Brain:
voorlopig goedgekeurd
om mee te doen met dubbelblind onderzoek
naar werking van medicijn dat hongergevoel kan verminderen
om zodoende beter af te vallen.
Op naar de min 90 kilo (bij 167 cm)?
In combinatie met dieet- en bewegingsadviezen!

Wie weet hoe een koe een haas vangt?
Door genetische manipulatie?

Het is me nu al een jaar of tien niet gelukt
om onder die 90 K uit te komen,
dus als dit helpt op de een of andere manier
dan is dat mooi meegenomen.

Langer dan een jaar regelmatige check-ups, bloedonderzoek, hart, cholesterol, suiker, DNA (vanwege eventuele genetische aanleg) etcetera ...

Dus wel proberen om het vol te houden
door ook nog gezonder te eten en meer te bewegen.
Nieuwe afspraak komende maandag.
[@]

Werkelijke liefde is niet zozeer een gevoel
als wel dienstbaarheid:
praktische, nederige, opofferende dienstbaarheid.

Als dat maar goed gaat!

Daadwerkelijke liefde is veel moeilijker
dan gedroomde liefde.
In romantische bewoordingen kun je vaak beter uitdrukken
waarom het gaat
dan via wetenschappelijk taalgebruik?

God sterft als het ware ten behoeve van de mensheid,
om ons de kans te
geven onszelf te verheffen
zonder overmoed.

In het begin schiep god (werkwoord) hemel en aarde
naar zijn beeld en
gelijkenis: mannelijk en vrouwelijk.
En als we eten van de vrucht van die boom
krijgen we misschien kennis van goed en kwaad:
op die manier
('sprak de slang'knipoog
zullen jullie worden als god ...

Ik hoop dat gelovige dagboekaniers
daar geen aanstoot aan nemen!

Het is maar beeldspraak:
de verpakking is behoorlijk twijfelachtig,
maar de bedoeling is wel degelijk
het ontsluieren van geheimen.

God gaf de geest m/v om ons in staat te stellen
onszelf te ontwikkelen.

Tot nu toe schijnt het me toe
dat we er een zootje van hebben gemaakt.

Maar a la (allah), het zou toch triest zijn als we al met al
miljarden jaren
evolutie doormaken voor niets.

Het doel mag ons dan wel niet helemaal (helemaal niet!)
duidelijk zijn:
de middelen zijn altijd daar (nu & hier)
om te proberen er wel iets van te maken?!

God heeft ons zo behandeld, zou je kunnen zeggen
toen we nog vijanden waren (als onwetende bonobo's in het dierenwoud).
Maar hij/zij gaf zichzelf voor zijn/haar vijanden:
aldus mogen wij ook onszelf geven voor onze 'vijanden'.

Onze grootste vijand zij wijzelf?

Ook onze woorden kunnen uiting geven aan onze liefde,
en dan wel zowel woorden die gericht zijn
aan het adres van onze vijanden zelf,
als woorden die ten behoeve van hen gericht zijn aan onszelf.
"Zegen hen die u vervloeken!"
Als zij rampen en catastrofes over ons afroepen
(vulkaanuitbarstingen, aardbevingen, overstromingen en dergelijke, maar niet noodzakelijkerwijs in die volgorde) en met woorden wensen,
dat wij ten onder gaan (duivels en boze geesten),
dan moeten wij dat vergelden door de hemelse 'zegen'
over hen af te smeken
en met onze woorden te zeggen
dat we hen niets dan het goede toewensen .......
[@][*]

"Bidt voor wie u vervolgen (of smadelijk behandelen)!"
Bidden voor vijanden: het toppunt van menselijke zelfbeheersing?
[@]

Kortom: we moeten zelf geen enkel initiatief nemen
om kwaad te doen!
We moeten het kwaad ons door een ander aangedaan
niet wreken!
We moeten kalm blijven als we
onrechtmatig lijden ...
We moeten ons meer overgeven aan een boosdoener
dan hij feitelijk van ons eist ...
We moeten hem niet haten,
maar hem liefhebben
en hem goed doen ...
En we mogen tot god zelf (werkwoord!) smeken
ten bate van hen .............
[@]

Dit is het 'allerhoogste' gebod:
door middel van het 'gebed' zoeken we onze vijand op (voorproefje?)
en gaan naast hen staan en pleiten voor hen
bij god (alles in EEN: verleden tijd, tegenwoordige tijd & toekomstige?!) ...

Als het gebed om voorspraak een uiting is
van wat we aan liefde in ons hebben,
dan is het bovendien een middel (!)
om onze liefde eveneens te vergroten ...
Het is onmogelijk voor hen te 'bidden' zonder hen lief te hebben,
en het is onmogelijk voor hen te blijven bidden
zonder te ontdekken
dat onze liefde voor hen groeit
en zich verder ontwikkelt!
[*]

Daarom moeten we ook niet wachten met 'bidden' voor een 'vijand'
totdat we het gevoel hebben
tot we hen 'een beetje liefhebben' .............
We moeten al beginnen met bidden, wensen, smeken,
voordat we ons ervan bewust zijn dat we hen liefhebben en dan
zullen we merken dat onze liefde
eerst in de knop komt
en vervolgens in volle bloei![@]

"Jij kunt je 'naaste' (medemensen) liefhebben als jezelf!"
God bovenal: die stierf immers voor ons?

Yeshu (aka Jesus) bad voor zijn kwelgeesten precies op het moment
dat de grote ijzeren spijkernagels in zijn armen en voeten
werden geslagen;
en de onvoltooid verleden tijd suggereert dat hij bleef bidden,
zijn smeekbede steeds herhaalt:
"Vader, vergeef het hen, want ze weten absoluut niet wat ze doen?!"
Als hij/zij zo voor ons smeekt,
welke trots, pijn, vooroordelen of luiheid
zouden onze gebeden dan tot zwijgen mogen brengen?[@]

Zo spreken wij tot onszelf en elkaar en tot god:[@]

in verhalen en gelijkenissen, sprookjes en legenden .......
Dat is de taal van de mythe
die ons leven zin geeft ...
Daarin herkennen wij onszelf en elkander (in elk ander) en in god.
Van het Eigene naar het totaal Andere .............
In een mum van tijd.
Ons leven lang.

Er is geen andere Weg dan deze.[@]

En wij maken dat door tijdens ons geboren worden en ons sterven:
iedere dag van ons leven is als EEN groot gebed tot G*D
de Totaal Onbekende die Binnenin ons Woont ...[@]

Rest ons niets anders dan om dat te beseffen, te onderkennen en
te doorgronden:
dat is de grond van ons bestaan.

Dat geeft er diepte aan
die doordringt tot in eeuwige oneindigheid ...

Voorwaar een Wonder,
maar niet onmogelijk!

Ik weet niet echt of dat zo is,
maar ik heb het vermoeden!
En afgaande op onze voorgangers
door de eeuwen heen
hebben zij ongeveer dezelfde ervaringen
doorgemaakt?

Je hoeft niet bang te zijn voor de dood ...
Die is altijd al dicht bij je,
maar zolang je nog adem in je hebt
kun je het leven
waarnemen en ervan
genieten
dwars door het oppervlak heen naar
de diepste Diepten van het Heelal
en in Eeuwigheid .......


Er
was eens
.............
en ze leefden nog lang
en gelukkig!


Amen Amen




I HOPE
@

19 feb 2004 - bewerkt op 17 nov 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende