Druk op de borst

In de fase tussen wakker zijn en slapen, voel ik een druk op mijn borst. Ademhalen gaat moeilijk en er gaat een pijnlijke tinteling door mijn linkerarm. Ik ben wakker genoeg om het te merken, maar nog net slaperig genoeg om niet echt na te denken over wat het zou kunnen betekenen.

Spoiler alert: ik zit hier nu het verhaal te typen, dus ik leef nog.

Ik doe mijn ogen open en zie twee grote, gele ogen die naar me terug staren. Ik zag de Dood altijd voor me als een skelet in een zwart gewaad. Geen ogen, enkel lege kassen die blank terug staren. Een rottende tong in een mond die nauwelijks op zijn plek worden gehouden door vergane pezen. een rochelende ademhaling maar vreemd genoeg zonder stank.



Het zou wel een doodsgod kunnen zijn, een Shinigami, zoals ze dat in manga en anime noemen. Denk aan Ryuk uit Death Note.



Ik beweeg mijn hoofd lichtjes en probeer mijn beeld scherp te krijgen ondanks mijn slechte ogen. De gele ogen worden zwart, gevolgd door een zachte trilling op mijn borst die steeds luider wordt. De Shinigami begint een hoog geluidje te maken; iets wat me doet denken aan miauwen.

Dan blijkt dat mijn kat ligt te loafen op mijn borst en te kijken hoe ik slaap. Ze spint inmiddels luid omdat ik wakker ben, maar haar aaien lukt niet. Mijn ene arm zit klem onder de dekens en de andere ligt boven mijn hoofd over mijn kussen heen en is volledig gevoelloos. Waarschijnlijk heb ik mijn arm in mijn slaap zo neergelegd dat de bloedtoevoer is afgeknepen.

Hoewel de wet voorschrijft dat ik me niet mag bewegen totdat mijn kat weggaat, worstel ik mezelf onder haar vandaan ( onder luidkeels protest) en gebruik mijn rechterhand om mijn linkerarm op te tillen. Er schiet een scheut pijn door mijn arm als ik hem oppak waarna ik het warme bloed voel terugstromen naar waar het hoort te zitten. Eenmaal werkende, moest ik natuurlijk beide armen en handen gebruiken om de dame te kroelen tot ze genoeg had.

Tot zover mijn ochtend, tijd voor koffie.


-VLH