dre123 stervensproces/grensvervaging/graftoevlucht

Slechts
onder één
omstandigheid lijkt levensverlengend
optreden niet meer werkelijk geboden: gedurende het stervensproces.

Middeleeuwse geleerden, zoals rabbi Mosjeh Isserles (1520-1577),
menen dat iemand die stervende is, niet in het stervensproces mag worden gestoord.

Sommige autoriteiten verbieden zelfs genezend ingrijpen gedurende deze fase: de mens heeft er recht op om in rust te sterven.

Maar andere autoriteiten stellen duidelijk dat het leven van een stervende niet mag worden verkort, zelfs indien dit slechts betekent dat er geen medicijnen meer toegediend worden ('n vorm van passieve euthanasie). Latere autoriteiten, zoals rav E.J. Waldenberg uit Jeruzalem & rabbi Yisraëel Meïr Hakoheen uit Polen (gest. in 1933) menen dat ook i/d stervensfase alles moet worden gedaan om 't leven v/d patiënt nog te verlengen! Misschien, maar dit is 'n geheel eigen interpretatie, verzetten juist de meeste moderne autoriteiten zich tegen iedere vorm van passieve euthanasie, omdat 't tegenwoordig mogelijk gebleken is om zelfs ook nog patiënten in de stervensfase te redden?

In de Middeleeuwen was het meestal toch niet mogelijk om 't getij te keren.

Grensvervaging?
't Eerste Nederlandse euthanasieproces vond in 1952 plaats in Utrecht. Als euthanasie gelegaliseerd wordt, valt er te vrezen voor een steeds verdergaand normverleggend & grensvervaging rechtsbewustzijn: werd er in eerste instantie door de rechtbanken bijvoorbeeld geëist dat de patiënt lichamelijk of psychisch ondraaglijk lijdt, later (Rechtbank Rotterdam 1981) was 't niet meer noodzakelijk dat er van 'n ongeneeslijke ziekte sprake moest zijn doch alleen v/d duurzaamheid v/h lijden,
'n uiterst vaag begrip!

De centrale rol v/h geweten in moeilijke situaties van mensen is onaanvaardbaar, zowel op religieuze als op psychologische & juridische gronden. Is 't graf onze allerlaatste toevlucht?

Ook psychologisch is 't zelfbeschikkingsrecht v/d mens moeilijk te verteren! De grenzen v/h leven vervagen:
't graf wordt zo de toevlucht voor moeilijke problemen, terwijl er in feite niets opgelost is.

De opdracht
iets v/h leven te maken verschuift
naar de achtergrond?

Hoezeer zelfbeschikkingsrecht
over leven & dood de moderne mens ook mag aanspreken,
tòch gaat er achter de gepassioneerde, haast heroïsche, strijd v/d voorvechters van (passieve) euthanasie
'n intens gevoel van nihilisme schuil, 'n diepgeworteld
doemdenken!?

't Aardse lijden
líjkt zìnloos omdat in feite 't áárdse LÉVEN zinloos lijkt:
in onze 'permissive society' geloof ik (DRE), dat de liberalisering van & de gemakkelijke houding
tegenover èlke vorm v/h àfbreken van leven (euthanasie, abortus, zelfmoord)
begrijpelijk is!

Te rechtvaardigen is het echter niet?

Ons
hele leven
bestaat uit paradoxen
tussen ontstaan & vergaan,
terwijl palliatieve behandelingen kwesties blijven
van begrippendefinities?!

Mor heeft 'zoiets' naar beste weten zo'n vier maal 'meegemaakt' (al of niet 'bewust':
't BLÍJFT me bíj ~ oorlog & alle andere vormen van geweld blíjven hoe dan
ook afschuwelijk, onmenselijk,
beangstigend &
waanzinnig.

Ongelukken blíjken vaak onvermijdelijk,
ouderdom kent haar grenzen, net als ziekte, onvolmaaktheid, vergissingen
& lijden voorkomen en/of vermijden & trachten te bekorten.

Ieder LEVEN is 'hetzelfde'
èn 'totaal anders', evenals
het beëindigen ervan?

Pasklare gelijke en definitieve antwoorden voor deze vragen van leven en dood bestaan niet voor zo ver ik weet!

Zowel het BLIJVEN leven als sterven is 'n open vraag die in elk 'geval' een eigen 'antwoord' verdient.

Of tenminste een poging daartoe?

Wat mij betreft is iedere bevruchting
en al wat daarna volgt een aaneenschakelijking van indrukwekkende wonderen,
onvoorziene situaties èn een zoeken naar passende acties & reacties: een unieke gelegenheid om 'mens te worden',
ànders dan de planten & dieren die aan ons 'voorafgingen'?!

Ik kan ook
niet veel anders doen
dan nu & hier zowel terugkijken op toen & daar als niet weten
wat de toekomst nog zal brengen 'vroeger of later',
maar
...