doremifasollasidopamineensow{~veurtz}biobreezerz?


~@~

IN
NEDERLAND
werden deze
en andere varianten
van de systeemtherapie
in de loop van de jaren zeventig
in de praktijk
gebracht.
Het
meest
toonaangevend
was de psychotherapeutische gemeenschap
Amstelland, opgericht in '69 door de psychiater
Jan van de Lande.
HIER
werden
adolescenten
met allerlei problematiek
behandeld en was ook plaats
voor jeugdigen met
schizofrenie.
In
groot contrast
met de rest van de toemalige
psychiatrische ziekenhuiswereld,
heerste er de
jeugdcultuur.
De
jonge bewoners
zwommen in de vijvers
van het inrichtingsterrein,
zaten al dan niet onder het genot van een joint
te zoenen op de bankjes in het park,
terwijl de langharige Van de Lande
er op blote voeten
tussendoor
liep.
Bij
Amstelland werd onverkort
gekozen voor de jeugd en tegen
de ouders die veelal
als de bron van de ellende
werden gezien.
Progressief Nederland
en ook het grootste deel
van de z.g. 'patientenbeweging'
juichten dit alles toe en ook elders kreeg
wat 'het sociale model'
werd genoemd de
overhand.
Medicijnen
die altijd werden gegeven
om de psychose te onderdrukken,
werden soms enige maanden
achterwege
gelaten.
De groep
kwam centraal te staan
en het onderscheid tussen pasjenten & personeel vervaagde,
geheel in lijn met het toen alom om zich heen grijpende
democratiseringsstreven.
De strijd tegen misstanden
in de inrichtingspsychiatrie viel samen
met een heel andere behandelvorm
van vooral schizofrenie.
Tegelijkertijd
werd de klassieke
psychiatrische inrichting
neergezet als de kwaadaardige belichaming
van de biologische stroming
in de psychiatrie.
~@~
De
biologische
psychiatrie
maakte intussen
WEL
vorderingen.
Al in '67
werd de dopaminehypothese
geformuleerd,
volgens welke er bij psychosen
sprake is van een teveel aan activiteit
van de neurotransmitter
dopamine.
Vanaf midden jaren zeventig
kwamen er steeds effectiever technieken beschikbaar
waarmee bij levende mensen
de structuur en de activiteit van de hersenen
in beeld kon worden
gebracht.
Daarbij
kwamen
hersenafwijkingen
bij mensen met schizofrenie aan het licht
en werd meer bekend over de neurotransmissie,
waardoor de medicatie kon worden verbeterd
en het inzicht in schizofrenie
toenam.
ZO
groeide
het zelfvertrouwen
van de 'biologisch psychiaters',
JUIST in de tijd dat de anti-psychiatrische 'pasjentenbeweging'
op het toppunt van haar invloed
verkeerde.
Eind
jaren zeventig
leidde deze ontwikkeling
tot een explosieve combinatie
van tegengestelde
krachten.
In '78
organiseerde
hoogleraar biologische psychiatrie
Herman van Praag een congres over biologische psychiatrie
dat actievoerders probeerden te
verstoren.
Met
hardhandig optreden
wist de politie de actie te
verhinderen.
In '80
kwam grootscheeps
politieoptreden te pas
aan de opening van een nieuwe kliniek
van het psychiatrisch centrum Bloemendaal:
een handjevol actievoerders
greep die gelegenheid aan om te
protesteren tegen het daar
verrichtte farmaceutisch
onderzoek.
~@~
Achteraf gezien
waren deze acties
de laatste stuiptrekkingen
van de pasjentenbeweging:
de visie op de psychiatrie draaide
honderdtachtig graden
toen ouders in protest kwamen
tegen het sociale model en juist opnamen
in klinieken en medicatie gingen
eisen.
ZIJ
voelden zich
door de behandelaars van hun kinderen
beschuldigd en
ontmoedigd.
In '79
beschreef een moeder
van een meisje met schizofrenie
in het Maandblad voor de Geestelijke Volksgezondheid
dat haar dochter een eind aan haar leven maakte
nadat ze in Amstelland aan een reeks
praatbehandelingen onderworpen
was geweest.
De
moeder,
die steeds had meegewerkt,
ervoer van de behandelaars van haar dochter
geen spoor van medeleven,
laat staan dat ze hun 'falen' toegaven.
In plaats daarvan werd haar aangeraden om haar eigen rol
en bijdrage onder de loep
te nemen ...
Twee
redactieleden
van het Maandblad,
onder wie Jan van de Lande,
deden daar in hun reactie nog een schepje bovenop:
zij schreven dat ouders vaak proberen om de ontwikkeling
van hun kind te blokkeren en zij eindigden hun reactie
met de suggestie dat de moeder leed
'aan een onvermogen om
te rouwen' ...
DEZE
bijdrage
leidde vervolgens
tot een storm van verontwaardigde reacties,
OOK van behandelaars!
De rel was een voorbode van
massaal protest
van ouders.
In '84
richtten zij
de familievereniging
Ypsilon
op ...
~@~
{Aldus
Flip Schrameijer in VN van 3 december j.l.,
die vervolgt: ... > ...
TOEN ik
meer dan twee jaar geleden
begon aan mijn boek
De adolescentenkliniek,
over een afdeling van het Academisch Medisch Centrum in A'dam,
moest ik toegeven dat ik jarenlang mijn kop in het zand had gehouden!
Ik wist wel dar er op biologisch gebied van alles was gepresteerd,
maar dat wilde ik eigenlijk niet weten.
Ik koesterde het oude wantrouwen.
Eigenlijk hoopte ik dat de adolescentenkliniek had vastgehouden aan
haar eigen variant van het sociale model.
Daarin gaven zij weliswaar medicijnen,
maar vooral ook gezinstherapie
op psychoanalytische
basis.
ZONDER
de ouders te beschuldigen.
Integendeel: bij deze kliniek werd vanaf het begin met de ouders
SAMENGEWERKT.
De geschiedenis van deze kliniek laat zien
hoe de visie op schizofrenie en de behandeling de afgelopen vijfentwintig jaar is veranderd, door eigen onderzoek en dankzij het fascinerende hersenonderzoek wereldwijd!
De psychoanalytisch georienteerde houding
van begrip en respect is gehandhaafd,
maar de biologische visie
is veel verder
ontwikkeld.
NU ben ik overtuigd geraakt
van de zin en de vruchtbaarheid
van de biomedische visie op schizofrenie.
Freud had groot gelijk met zijn bewering dat veel mensen met schizofrenie moeite hebben met zelfreflectie en zich nauwelijks kunnen verplaatsen
in anderen: dat is een cognitieve stoornis.
OOK klopt het dat andere gezinsleden OOK vaak erfelijk belast zijn;
daarom vinden er in zoveel gezinnen met een schizofreen kind
vreemde interacties
plaats.
~@~
Beken ik nu
mijn totale ongelijk?
Nee.
Ik moet wel toegeven dat ik de biologische visie
heb vereenzelvigd met de misstanden in de psychiatrie.
Die misstanden hebben in wezen niets
met de biologische psychiatrie
te maken.
Maar
het is WEL zo dat ze bestonden
en nog steeds bestaan.
Onze aanklacht daartegen
was terecht.
~@~
Natuurlijk
zijn die twee kampen
producten van hun tijd,
van de psychiatrische geschiedenis
die in de jaren zestig een controversiele episode kende
met een ongekend grote participatie
van jongeren.
Een negatief gevolg
van de felle richtingenstrijd is
dat het karikaturale spookbeeld van de klassieke psychiatrie
zich diep in ons collectieve bewustzijn
heeft genesteld.
Nog steeds
worden psychiaters
die de medicinale behandeling voorop stellen
bekeken alsof zij collega's zijn van Marten Toonders
professor Sickbock.
Omgekeerd
worden praattherapieen
al te gemakkelijk afgedaan als slappe
psycho babble.
Het wordt tijd
voor de erkenning
dat het EEN niet zonder het Ander kan.
Ik heb die stap nu ook
gezet.
~engel~
07 dec 2005 - bewerkt op 16 apr 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende