We zien meestal allang niet meer hoe christelijk we zijn na tweeduizend jaar vol hersenspoeling &
brainwash. Toch lopen die lijnen duidelijk via die tijden & streken van oorsprong tussen antiek heidendom,
min of meer orthodox jodendom: Yehosjoea & z'n twaalf leerlingen van diverse afkomst & ander karakter?
Ik heb in mijn leven dan ook niet zo bar veel anders gedaan dan de sporen terug & heen & weer te volgen
tussen de Vale Ouwe in 't midden van de Lage Landen rondom de Zuyderzee aan de Noordzee en de rest
van de wereld: Gelderland & de omliggende provincies & gewesten, Vlaanderen, Engeland, Duitsland, Bel-genland, Frankrijk, Spanje, Portugal, Zwitserland, Italia, Polen, Rusland, Scandinavische & Balkan~landen,
Griekenland, Klein~Asia, Noord~Afrikaanse landen, Kana'an/Palestina/Israel, Arabische landen, Perzen en
Egyptenaren, Iran, Afghanistan, Pakistan, India, Indonesia & al die andere omringende landen & streken,
zelfs tot en met China, Korea, Japan & de rest van de bewoonde wereld: invloeden over & weer te over ...?
Zelfs de islam is 'n kind van joden- & christendom: al die wederzijdse sporen zijn niet meer te ontkennen!
Geen wonder ook dat 'n krant als Trouw al meer dan een halve eeuw kon doorgaan met van zoiets getui-genis af te leggen vanuit de donkere jaren van de bezetting door fascistische nazi's & hun voorgangers ...!
Er zit dus blijkbaar iets heel hardnekkigs aan het christendom & alles waarmee het in contact is gekomen.
Het weigert als het ware om dood te gaan?! Een beetje intellectueel meent toch al gauw dat God al zeker een eeuw dood is & dat 't christendom hooguit nog wat stuiptrekt, nabeeft & doortrilt: zo'n gemeenplaats
kan heel wat mensen ook somber maken: uit de klacht van jarenlange treurnis dat de bijbels-christelijke
overlevering aan het begin van de 21ste eeuw bijna volkomen tot zwijgen gebracht is, uit 't verdriet dat 't
christelijke teloorgaan door velen met grote opluchting werd begroet en allang niet meer als 'n verlies er-varen wegens al die krankzinnige godsdienstoorlogen, totaal verwrongen denkbeelden & ziekelijke prut ...
En dan toch die zin over 't christendom dat weigert dood te gaan? Hoe kan dat & waarom breken we ons 'r
't hoofd over in leeglopende kerken, failliete politieke stromingen & globale kolonialistische miskleunen?!
Doordat wij, "West~Europeanen", in een geseculariseerde wereld denken te leven, zien we over het hoofd
dat het christendom in practisch alle lagen van ons gedachtegoed is doorgedrongen. 't Christendom is ons
onderhand zo vreselijk 'eigen' geworden dat we allang niet meer zien hoe christelijk we eigenlijk wel zijn ...
We zijn blijkbaar nogal blind geworden voor wat ons zeer nabij is. Die overlevering heeft als 't ware bij wijze
van spreken & schrijven veel te goed gewerkt: het overgeleverde is onderhand alweer helemaal toegedekt,
dreigt totaal te worden vergeten, is haast vanzelfsprekend geworden - zo vreselijk 'vanzelfsprekend' dat 'n
noodzaak om naar die oorspronkelijke bronnen terug te gaan & 'om te keren' ['bekeren & inkeren'] allang
niet meer begrepen dreigt te worden? In een poging onze ogen te openen, wijzen steeds meer mensen nu
ook op de politiek: onze democratie werd geacht 'n erfenis van de Grieken te zijn. Dat is veel te kort door de bocht & te makkelijk/gemakzuchtig, want democratie is eigenlijk door en door christelijk geworden. Dat
wij allemaal tegenwoordig stemrecht hebben, betekent ook dat we allen gelijk zijn, wat 'n variant is op de
gedachte dat we nu ook allemaal 'gelijk zijn voor g d'? Je zou kunnen zeggen dat secularisatie 'n gedaan-te is die 't christendom heeft aangenomen in de huidige cultuur! Ook op juridisch gebied zijn we gevormd door het christendom: het verbod om anderen te doden, en onze afkeer voor de doodstraf zijn regelrecht terug te voeren op 't vijfde [of in andere vertalingen zesde] gebod:
'JIJ ZULT NIET DODEN!'
We steken dan misschien heden ten mydidage wel graag de draak met die z.g. "Tien Geboden", maar
intussen zijn we dit gebod gaan verabsoluteren. 'n Aantal jaren geleden was er in Belgia weer eens 'n grote
ophef over paramilitairen die op missie waren gestuurd naar Ruwanda: 't schandaal betrof niet zozeer de vele honderdduizenden slachtoffers van alle leeftijden onder de plaatselijke bevolking maar vooral de tien
Belgische paramilitairen die daar de dood vonden. Blijkbaar konden we ons in 'onze landen' nu dus al niet eens meer goed voorstellen dat de staat het recht zou hebben om soldaten op zo'n manier de dood in te sturen? Iets dergelijks gaat natuurlijk ook op voor 'ons' Srebrenica en Uruzgan & vul dat maar verder aan!
Eerst dus maar even wat eten & drinken: 'n mens leeft nu eenmaal niet bij medicijn alleen? Tot straks of ietwat later
...



