~*~
zullen
we het religieuze
opnieuw
moeten leren ontdekken
als
een fundamentele
behoefte,
die [ook!]
ontspringt in de instinctieve lagen
van onze [eigen!]
lichamelijkheid ...
DAN
kan de mens opnieuw ontdekken dat de verhouding lichaam ~ geest
slechts bestaat als een fundamentele eenheid,
die alle dualisme
overstijgt.
WE
zullen opnieuw moeten leren luisteren naar de specifieke myditaal
van ons lichaam
zelf.
Ze is
de myditaal van de onmiddellijke verbondenheid
met de zichzelf regelende vorm- & groeiprocessen van het universum:
volgens de vitale cyclus
van geboren worden,
rijpen & sterven.
Ze is
de myditaalvan de menselijke oer-symbolen,
zoals die historisch vorm hebben gekregen
in de beeldende myditaal van de dagelijkse mythen:
in sprookjes en mydiverhalen,
in de handelingen [riten] rond de belangrijkste gebeurtenissen
van het leven der mensenkinderen zoals
geboorte & dood,
volwassen worden & seksuele
rijping ...
Ze is
de myditaal van diepe natuurervaringen rond licht & donker,
zomer & winter, eb & vloed, dag &
nacht.
DE myditaal
van de menselijke ontmoeting,
van liefde & seksuele ervaring, van onze lust- & onlustgevoelens,
van onze droomtijd,
van onze meest spontane strevingen en driften en van onze
zinnelijke lichamelijkheid!
DEZE
oorspronkelijke,
'primitieve' "myditaal",
die vandaag meestal
onder een dikke laag van z.g. rationalisme
begraven ligt,
moet opnieuw naar boven
worden gebracht
door een proces van lichamelijke
bevrijding:
ontstopping
van zintuigen,
opnieuw
leren ademen,
het tot stromen brengen
van onze lichamelijke energie,
aarding [= contact met de aarde,
met de mydigrond waaruit we geboren zijn
en daardoor ook met het grote geheel
waarin we leven],
vitale mydirelatie met de natuur
en de andere mensen,
met onze omgeving
en de hele
kosmos.
~*~
IN DIT
'mydiperspectief'
betekent het lichaam
duidelijk MEER dan alleen maar een fysieke omlijsting,
MEER dan vlees & bloed, MEER dan wat binnen de tijdelijke mydihuid
ligt opgesloten.
In haar
diepere betekenis is lichaam-zijn:
van binnenuit gedreven worden over de grenzen
van de eigen beslotenheid
heen naar
het
Andere.
Lichaam-zijn
is bijgevolg geen vastheid,
maar drang naar verruiming,
beweging naar overstijging
[transcendentie].
Zoals
Paul [van O.]
het zo mooi
zei:
"Over de randen van mijn handen
tasten mijn handen
naar mijn andere handen.
ONOPHOUDELIJK."
Lichaam-zijn is streving,
verwachting, hunkering, hoop ...
Het is mydibeweging over zichzelf heen naar het Nog-Niet,
naar de toekomst,
naar het hogere en het diepere,
naar vervulling.
Lichaam-zijn
is in haar meest wezenlijk zin
drang naar volkomenheid,
naar het AL,
naar het 'goddelijke':
diep in onze lichamen sluimert DIT transcendent potentieel ~
een soort van visionaire
mydienergie!
~*~
DEZE
visionaire energie
wil ik benoemen als de religieuze wijsheid van het lichaam,
een oorspronkelijke aangeboren fijngevoeligheid van ons lichaam
voor de religieuze waarden van verbondenheid en eenheid,
van harmonie en geluk,
van evenwicht tussen chaos & ordening,
van gezonde zelfontplooiing &
creatieve
scheppingsdrang ...
~*~
DEZE
religieuze wijsheid van ons lichaam
vormt een organische basis voor
een gezonde structurele
uitbouw van de mydireligie,
waardoor deze tot een zinvol
menselijk fenomeen
KAN WORDEN.
~
"*`yhwh'*"
~
Een religie
die DEZE organische basis
ontkent of verkracht,
gaat voorbij aan de meest essentiele aspecten
van het mens-zijn
en vervalt zeer snel in allerlei
dogmatische [afgodische] abstracties
en [heidense] moraliserende
vervreemding.
Religie
snijdt zichzelf af
van haar diepste bronnen,
wanneer ze niet meer luistert
naar de lichamelijke signalen van lust & onlust,
die in het menselijk zelf zoeken
naar evenwicht en
harmonie.
In onze
westerse traditie
werd door diverse
religieuze bewegingen
het lustprincipe van de mens eerder als remmende
dan als bevrijdende kracht
afgeschilderd.
Onthouding,
versterving en soms zelfs pijniging
werden hoger geschat dan geluksgevoelens, genieting
& lustbeleving ?
Het lichaam
werd bestempeld als last,
als verleiding,
als een te onderdrukken geheel van
driften.
Op deze wijze
kweekt de religie in haar eigen structuur
de directe oorzaken van religieuze misgroeiingen
op maatschappelijk en individueel
vlak.
~*~
Alleen
in die mate
dat religie de positieve waarden van de lichamelijkheid bevestigt en ontplooit,
zal zij voor de mydimens
bevrijding kunnen
brengen.
Want pas DAN
zal mydireligie immers
de structuren kunnen realiseren,
waarin mensenkinderen vorm kunnen geven
aan onze fundamentele behoefte aan
verbondenheid of
eenheid.
~

~
