De hoop op een beter verleden opgeven

Dat is hoe je het noemt toch. Verwerken. Vergeven. Het achter je laten. Het een plekje geven.
Er zijn heel veel termen voor, maar niemand heeft de handleiding voor mij.
Je leven weer oppakken voor dummies, ofzoiets.

Ik voel me vaak zo gefaald.
Ik had zoveel kansen, een stijgende lijn, maar uiteindelijk haalde het me in, een knak, de val.
Hoe kom je nu weer omhoog?

Cum laude universitair afgestudeerd, maar al ruim 2 jaar niet aan het werk.
En de drempel wordt steeds groter, ik word onzeker, kan ik het nog wel?
Maar ik blijf maar afgekeurd. Ik wil dat het sneller beter gaat. Ik ben ongeduldig, verdrietig, teleurgesteld.
En ik ben boos, eindelijk kan ik boos zijn, op hem en de anderen, voor wat mij is afgenomen.
Maar je verandert er niets mee, je krijgt het toch niet terug.

Ik wil dat het uit mijn hoofd gaat. De trauma's er uit, en rust er in.
Daarom begin ik met schrijven. Je moet ergens beginnen.

Wat meer kan je doen? Aangifte is mij al lang afgeraden door een hele eerlijke rechercheur.
Zedenzaken komen zelden tot een veroordeling. Dus probeer maar door te gaan met je leven, meisje.
Is goed meneer, ik zal doorgaan met mijn.. Leven? Als je het grootste deel van dat leven misbruikt ben, hoe weet je dan wat een normaal leven is, en hoe je daar mee moet doorgaan? Is dat iets natuurlijks als ademen, is het iets wat je niet verleert zoals fietsen, zwemmen? Doorgaan met je leven.

Hartelijk dank voor de eerlijkheid, dat wel. Het mij willen besparen van de gedetailleerde ondervragingen, de vernedering van het niet geloofd worden. En laten we eerlijk zijn, uiteindelijk gaan pedofielen er met een taakstraf vandoor.
Is er iemand trots op dit rechtssysteem? Zucht.

Ik voel vooral nu een zeurderig, verbitterd, boos gevoel. Het wordt afgewisseld met verdriet, angst en walging.
Maar ik moet toch blij zijn, want het kan altijd erger. En het meeste is voorbij, zullen we maar zeggen.

Echter is het wrange toch wel, dat als je veel hebt meegemaakt in een staat van dissociatie, er niet helemaal bij zijn, dat je het eigenlijk toch niet hebt meegemaakt. Het is gebeurd, maar je hebt niets gevoeld, niet gehuild, de pijn zit nog diep van binnen, achter een betonnen muur.
Om het te kunnen verwerken, moet je er toch doorheen, wat eigenlijk toch wel is alsof je het nu pas meemaakt.
Het klinkt fijn, als ze zeggen dat het ergste voorbij is, terwijl we allemaal weten dat het nu pas begint.

Positief blijven. Vanaf nu gaan de verhalen op 18+.

X