Vanaf nu ben je veilig.

Ik denk dat veiligheid bij uitstek de belofte is waar je velen mee kunt manipuleren.
We willen toch allemaal veilig zijn. Beschermd, en nog meer van dat soort synoniemen.

Er zijn meerdere momenten geweest waarop ik dacht veilig te zijn. Dat het na al die jaren voorbij was, en nooit meer zou gebeuren. Dat ik een nieuw leven in kon gaan. Een leven wat ik sinds 1999 al had willen leiden.
Dat dacht ik in 2011. Bleek niet te kloppen. Ik dacht het elk jaar, en nu is het al 2016.

Rustig praten, hij wil me helpen. Er voor zorgen dat ik veilig ben, hij maakt zich zorgen om mij.
Ik mag mijn hart luchten, hij adviseert, is het met me eens.
En mocht ik ooit weg willen, dan zal hij met mij trouwen.
Ooh. Slow down. Wat zegt hij?
Maar hij trekt me naar hem toe, ik draai snel mijn gezicht weg en voel zijn lippen op mijn wang, nek, kaak.
Nu hij mijn borsten vastgrijpt, voel ik mijn lichaam slap worden, een terugkerend thema, ik ben dood van binnen.
De handen gaan nu onder mijn kleding, hij bijt op mijn lip en mijn hoofd roept stop, maar mijn stem is weg.
Ik word angstig van de hand die over mijn billen gaat en mijn kleding omlaag trekt. Ik haat dit gevoel, de naaktheid die wordt afgerold, de kwetsbaarheid. Zijn ruwe vingers tussen mijn benen doen me pijn, en hij blijft het maar zeggen.
Zal ik stoppen? Stoppen? Of doorgaan? Stoppen?

Ik ben allang weg. Ik kan niet praten, ik kan niet bewegen, niet kijken, niet wegkomen.
Maar als ik geen nee zeg, betekent dat toch ook geen ja? Waarom denk je dat ik dit zou willen? Zie ik er uit alsof ik hier van geniet? Klinkt het alsof ik hier zin in heb? Ben je werkelijk aan het geilen op een vrouw die niet beweegt.
Mijn hoofd is leeg. Ik hoor dat hij zijn broek losmaakt. Hij duwt mijn knieën omhoog, bijna tegen mijn schouders en buigt over me heen. Als ik al niet kon bewegen, kan ik het nu al helemaal niet meer.
Ik voel hem kracht zetten, en de pijn drukt, schuurt en brandt. Ik wil hem niet in me.

De pijn wordt erger, steeds erger, hoe lang duurt dit nog. Ik voel me vernederd. Hij stopt. Hij zegt dat hij aan me ziet dat ik het niet wil. Hij prijst zichzelf, een nette man te zijn, die niet met dwang iets zou doen met mij. Goed van hem toch, dat hij is gestopt. En dat terwijl hij zo geil is.
Wat is dat knap van hem zeg. Wat een bewondering moet ik hebben voor hem. Wauw, wat is hij een nette man. Dit moet mijn vertrouwen in hem echt doen toenemen.

Pfff. Seriously? Je bent trots op jezelf, maar ondertussen lig ik hier nog steeds halfnaakt zonder dat ik iets wilde.
Jij maakt je broek dicht, maar de brandende pijn tussen mijn benen is nog niet weg.
Hij brengt me naar huis. Ik zeg niets. Ik voel geen emoties. Ik voel me een object.