Je bent zo mooi als je huilt.

Van 2016 terug naar 2010. De nagels op de deur, de naam die hij noemt, en de geur van bier.
Ik woon in mijn studentenhuis, met nog 2 meiden en 1 jongen. De meiden zijn niet thuis.
Midden in de nacht, maar ik moet morgenochtend naar college, waarom laat hij me niet met rust.
Waarom gaat hij niet naar zijn eigen kamer. Ik durf hem niet weg te sturen. Dan ben ik zeker weer een bitch.

Hij praat aan een stuk door, over dat meisje die hij vanavond had gezien. Ze was zo mooi, maar ze had hem afgewezen. Maar hij krijgt haar niet uit zijn hoofd. Hij zegt sorry tegen me, hij ruikt naar alcohol, ik word misselijk.
Sorry, maar dit moet echt even.
Hij wilt het al zo lang. Hij ziet me altijd in huis. Hij kan het niet langer inhouden.
Praten wordt nu agressie.
Zijn handen gaan over mijn lichaam, ik walg van zijn aanraking. Ik probeer hem nog weg te duwen.
Maar alles gaat uit, en ik ben niets meer.

De pijn brandt nog meer onder de douche. Maar ik moet op tijd weg zijn, ik moet naar college.
Als een zombie zit ik tussen de andere studenten. Ze praten over hun sociale leven.
Ik voel me een buitenstaander.
Ik ben uitgeput, mijn lichaam doet zoveel pijn.

Maar je probeert gewoon door te gaan. Niet opvallen.