Dark Place

Ik zit nu alweer een aantal weken in mijn Dark Place. Die plek in mijn hoofd waar ik eens in de zoveel tijd naartoe ga, een tijdje verblijf en dan uiteindelijk wel weer uitkom. Maar op een of andere manier voelt het nu anders. Het voelt donkerder, dieper en eigenlijk uitzichtloos. Dit heb ik al mijn hele leven en soms vraag ik me af hoelang ik nog de energie heb om door te blijven vechten. Elke dag is voor mij een gevecht met mezelf. Niet toegeven aan de stemmen in mijn hoofd, niet toegeven aan de emoties, niet toegeven aan de gedachten.

Ik denk er nu bijna een jaar regelmatig aan om uit het leven te stappen. En dat is alleen in het nu. In mijn verleden heb ik er vaker aan gedacht en halve onzekere pogingen ondernomen die -uiteraard- faalden. Het afgelopen jaar -en de afgelopen maanden in het bijzonder- ben ik er weer flink over na aan het denken. Niet met opzet, maar het is mijn hoofd die me eraan laat denken. Ik heb me er in verdiept. Ik weet hoe ik het zou doen en waar ik het zou doen. Ik heb de benodigdheden in huis, ik heb een plan, mijn sobere uitvaartwensen staan op papier en ik heb een to-do list van wat ik moet regelen voordat ik het doe. Gisteren wilde ik beginnen aan een afscheidsbrief, want ik heb er veel om te schrijven. Om het verlies voor de mensen om mij heen iets dragelijker te maken, voor hoever dat kan. Ik denk alleen dat ik er nog niet 100% klaar voor ben want ik kwam niet verder dan 'het spijt me zo erg, wees niet boos, wees blij voor mij'.

En ik heb de lijstjes gelezen. Redenen om het niet te doen. Er zijn mensen die om je geven, je geeft de pijn alleen maar door, deze Dark Place is tijdelijk, er is nog zoveel wat kan veranderen, nog zoveel om voor te leven. Ik weet het. Ik weet het. Mijn hoofd wuift het weg. Hij vindt heus wel een leukere vriendin zonder dagelijks gevecht en die niet regelmatig vertrekt naar de Dark Place in haar hoofd en dan totaal niet aanspreekbaar is. Die soms het leven en de energie uit hem slurpt. Ze vinden allemaal uiteindelijk vrede.

Het is alsof er donkere wolken door mijn hoofd heen trekken met onweer, hagel. En het zijn er teveel. Het zijn teveel wolken voor in mijn kleine hoofd. En eigenlijk ben ik er wel een beetje klaar mee. Maar waarom is mijn hoofd zo? Waarom vecht mijn hoofd met mezelf? Het schijnt dat ik een zeer zwaar trauma heb dat ik heb onderdrukt. We proberen nu al sinds 05-10-2015 met intensieve therapie erachter te komen wat dat trauma is, waar het vandaan komt en hoe het behandeld kan worden, maar het helpt allemaal niet. Mijn hoofd doet zo hard z'n best om dit trauma onderdrukt te houden. Soms denk ik ook maar dat het beter is. Misschien wil ik niet weten wat het is.

Dus, we zullen zien hoe het loopt.