Toen
'g d' sprak
'er zij licht'
{gen 1:3}, impliceerde dit
de geboorte v/h woord dat uit
'g d' voortkwam: zo is dit woord
de eerstgeborene van heel de schepping
{kolosse 1:15}, tot wie g d als vader/moeder zei:
'jij bent mijn zoon/dochter, ik heb je vandaag verwekt' {ps 2:7}.
Omdat in ps 33:6 'g ds woord & geest' parallel worden genoemd, maakt Tertullianus hieruit op
dat geest bij de schepping aanwezig was in 't woord!
wayomer elohiem yehie-or wayehie-or: wahoe tselem ha-elohiem hane'elam oevchor kal-nivra: asaprah el chok yahweh amar eelai bnie atah anie hayom yelidticha: bidevar yahweh sjamayiem na'asoe oev-roeach pio kal-tseva'am
En g d zei
er zij licht
en 't werd licht& hij/zij is 't evenbeeld
van de onzichtbare g d &
de eerstgeborene van alle levende schepsels:
ik spreek van 't besluit v/d eeuwige die tot mij zei:
jij bent mijn kind, jou heb ik vandaag verwekt! Ook spreekt Tertullianus van 'de zoon' als een
substantia ['n afzonderlijk wezen]
gevormd door geest & wijsheid!
De zoon noemt hij ook, evenals de wijsheid, een
persona, 'n afzonderlijke gestalte?
Tegen Praxeas: Tertullianus zag er geen probleem in dat in spreuken 8:22/23 de heer de wijsheid schept, terwijl die heer elders vaak beschouwd werd als de zoon: in deze tekst betreft 't echter
geen verschijning van de heer aan mensen:
yahweh kananie reesjiet darko kedem mifalaw meeaz:
meeolam nisachtie meerosj mikadmei-arets
De eeuwige heeft mij
VOOR
al het andere verworven toen hij/zij 't scheppingswerk
begon: hij/zij schiep eerst mij! Ik ben in 't begin gemaakt nog voor alles er was &
nog voor de aarde vorm kreeg.
DIT
is dan ook 't centrale punt waar alles om draait:
uit het woord/spraak/taal/teken is alle betekenis, rede, visie, verbeelding, fantasie, dromen & visionair actief zijn voortgekomen:
ZO
is g d
a.h.w. door ons
mensen geschapen
door ons door hem/haar te laten scheppen
in/door/via dit woord & de geest:
zoiets zou je niet moeten willen beknotten,
inperken, censureren, opsluiten, afkappen,
verbieden & trachten
te doden!

