Bvoguku37 op 'n keer, toen Kayin na zo'n woede~
AANVAL WEER EENS HIJGEND BIJ ME TERUGKEERDE, ZEI HIJ: 'We moeten praten!' Híj gebaarde me dat ik moest gaan zitten: hij zette zich RÈCHT tegenover me en staarde in mijn ogen. Ik was verbaasd, want Kayin was geen man van het woord? 'Vader,' zei hij. 'Er ìs geen god!' Ik voelde een steek in mijn hart, omdat Kayin me raakte in mijn eigen twijfel! 'Hóe wéét je dat?' vroeg ik. Maar eigenlijk wilde ik het antwoord niet eens HÓREN! 'Dàt heeft hij me zèlf verteld!' zei Kayin. Ik schoot in de lach, maar Kayin làchte níet méé!
"'t Wàs een ingeving!' zei hij. "Ik heb G ds àfwezigheid gebaard!" Ik rìlde, want de wereld kwam me léég èn verláten voor! G d wàs Hèt Éérste Wóórd dat in míj opkwam èn ÌK wàs eraan gehècht geraakt?! 'Ik heb geprobeerd om te òfferen, net als Abel! Ik nàm 'n schóóf van m'n àllerbèste koren èn verbràndde het voor G d! Ik wàchtte tot de laatste róók vervlogen was, maar G d blééf zó stìl dat 't píjn deed in m'n oren. Tóen werd ik KWÁÁD & ik vervloekte hem! "WÁÁRÒM NEEMT U MÍJN OFFER NÍET AAN EN DAT VAN ABEL WÈL?!" zo schreeuwde ik! "DÀT IS NÍET ÉÉRLIJK!" Tóen hoorde ik een stem die zei: "ÒMDÀT ÌK NÍET BESTÁ! ÌK BESTÁ ÀLLÉÉN MAAR VOOR DE MENSEN DIE IN MÍJ GELÓVEN!" "Maar dàt ìs toch èrg?!" riep ik. "Àls Ú bestáát móet ú voor íederéén bestaan!?" "Wèlnéé," zei de stem. "JÍJ KÙNT BÈST ZÒNDER MÍJ! HÀNDEL JE GÓ(E)D, DÀN KÙN JE TOCH ÍEDERÉÉN RÈCHT IN DE OGEN KIJKEN? HÀNDEL je SLÈCHT, DÀN Lìgt Dé Zònde Òp Dé Lóer, begérig om jóu in haar gréép te krijgen èn vàst te houden? Je móet dùs stèrk zijn!" Tóen werd het weer stìl & ÌK wìst dàt de mèns àlléén is in het universum!'
ÌK, ÁDÀM, KÉÉK IN ZIJN OGEN EN ZÀG DAT HIJ VERLÀNGDE NAAR EEN WÓÓRD VAN MÍJ, ÌNSTÈMMING, GÓEDKEURING, LÍEFDE! ÈN DÀT LÁÁTSTE KON HIJ KRÍJGEN! Ik zei: 'Jòngen, wàt je ook GELÓÓFT òf níet gelooft, JÍJ bènt MÍJN Zóón!'
ÌK legde mijn hand op zijn hoofd en zei: 'Óók al is G d níet met je,
ÌK BÈN Hèt wèl!'
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende