Breakfastnuts & mueslisongs for the happy few ...?

Falsifieerbaarheid is HET kenmerk van KP's wetenschapsfilosofie: een goede wetenschapper streeft er volgens hem niet naar om zijn theorie met zoveel mogelijk voorbeelden te bevestigen, te verifiëren. Hij zal eerder proberen om zijn theorie sterker te maken doordat hij tegenvoorbeelden zoekt en zijn theorie aan scherper controle onderwerpt om haar eventueel te falsifiëren: een theorie wint aan empirisch gehalte en verklarings-kracht, naarmate ze meer uitsluit, 'meer potentiële falsificatoren heeft'. 'n Theorie die alle, zelfs tegenstrijdige feiten toelaat, en beweert deze
te kunnen verklaren, mag van KP niet wetenschappelijk heten. Karl Popper vertelt hoe in Wenen van de jaren twintig van de vorige eeuw elke morgen twee groepen mensen hun ochtendkrant openvouwden en constateerden dat ze al het nieuws begrepen en nader konden verklaren: elk nieuwsfeit bevestigdd hun gelijk. Het betrof hier de volgelingen van Marx en Freud: alles paste in hun systeem, voor elke gebeurtenis hadden
zij een verklaring. En wanneer enige tijd later de kranten precies het tegenovergestelde berichtten, dan leverde dat geen enkel probleem op.
Zo zagen de marxisten in stakende arbeiders het actieve klassebewustzijn van het proletariaat: staakten ze nekt dan was dat het bewijs van
verburgerlijking & vals bewustzijn. De dogma's, begrippen & hulpconstructies uit de theorie konden werkelijk alles verklaren. Maar met 'n echte wetenschap heeft dit volgens KP niets meer te maken: een goede wetenschapper zou er juist naar moeten streven om het marxisme sterker te maken door te formuleren hoe het gefalsifieerd kan worden in plaats van het als een vaststaande waarheid te presenteren die alleen nog maar voortdurend bevestigd kan worden. De waarheid bereiken we volgens KP nooit: we kunnen er alleen maar steeds naar opnweg gaan door onze theorieen via falsifieerbaarheid te versterken. Een marxist mag best wel alles trachten te verklaren door de economische 'onderbouw', net als 'n christen vrij is om overal "G ds Hand" in te zien: het gaat pas goed mis wanneer de marxist (e.d.) op grond van zijn theorie gaat handelen, & wanneer hij beweert dat hij op grond van zijn theorie de richting van de geschiedenis kent en bereid blijkt om met geweld 'n extra duwtje te geven in deze o zo noodzakelijke en goede richting. DAN ziet hij een utopie gloren die ons aan het einde van de geschiedenis wacht en die hij met zijn actie dichterbij probeert te brengen. Het lijkt tenslotte zo vreselijk menslievend om zich hiervoor in te spannen, om keer op keer alles
op alles te zetten teneinde het toekomstig globaal geluk van, voor & door de mensheid ietwat sneller te kunnen realiseren? De marxistische u-topist verifieert voortdurend zijn theorie: alles wat die theorie lijkt tegen te spreken dat verklaart of moffelt hij weg, desnoods met geweld ...