bloedige wraak & eeuwige marteling

Onvoorstelbaar
wat je allemaal
kunt tegenkomen als je
aan 't opruimen slaat: oude
halfvergane boekjes, briefjes & papiertjes,
verjaardagsalbum & wijze spreuken van voor je eigen geboorte,
tijdschriften en namen van mensen die je nooit hebt gekend
{of juist wel}!

En dan te bedenken
dat dit zo al tientallen,
honderden en duizenden jaren lang alsmaar doorgaat ...
De zekerste weg tot het geluk is, dit te verdienen.
Overdreven deugden
worden gebreken.

Het leven is een komedie
voor degeen die denkt en een tragedie voor hen die alleen maar voelen?
Het geluk verjagen is niets anders dan van de tevredenheid afstand doen.
Alleen diegene schept in geest behagen,
die zelf geest heeft.

Geloof niet
aan jouw waarheidsliefde, zolang je niet de waarheid gezegd hebt.
Het zijn de daden die tellen en
niet de woorden!

Glibberig
en steil is de weg,
die de steunpunten van de plicht mist?
Gezond zijn en sterk maakt vlug in het werk ...
Niemand is vrij, die niet meester is over zichzelf.
Laat ons jubelen voordat wij gelukkig zijn,
anders zouden we sterven zonder gejubeld te hebben:
de Vader kent en hoort zijn kind,
ook waar de ziel geen
woorden vind.

Het kompas
op de zee des levens heet geweten:
eigenzinnigheid is misplaatste wil en eenzaamheid is voor de geest,
wat dieet is voor
het lichaam ...

Mijn ouders hebben
volgens zo'n oud boekje
dat mijn moeder kreeg op Sint Nicolaas 1932
van mevrouw Andriessen in A'dam elkaar voor 't eerst ontmoet
op 14 juli '37.

Voor zover ik me kan herinneren
[volgens wat me ooit verteld is als klein kind in de jaren vijftig],
moet dat geweest zijn in het grote huis tussen Groevenbeek en de Putterweg:
een zomerse dag ver voor de oorlog.

Haar zuster ging trouwen
in Amsterdam op 1 maart '39: die oudste neef zal dus wel onderhand
bijna zeventig jaar oud zijn? Hun grootmoeder leefde van 1855 tot 1933 &
hun opa van 1854 tot april '39.

Volgens hetzelfde oeroude boekje
werd hun moeder geboren in 1881 & is ze gestorven op 25 december 1916
vlak voordat mijn moeder naar de lagere school ging? Een broer van de zusters overleed
op 9 juli 1942 & vlak daarna werd mijn vader naar 't strafkamp Erika bij Ommen gestuurd
waar hij in december '42 meer dood dan levend uitkwam.

Dat was dan weer twee jaar
voordat hij werd doodgeschoten door Duitse soldaten op woensdag 13 december '44,
vijf maanden voordat ik geboren werd!

Zo kom je dus al die data en namen tegen
van wat haar leven vulde met regelmaat en oeroude plicht:
zij had waarschijnlijk best wel graag gewild dat ik zo'n Brave Hendrik zou worden
met stropdas & dergelijke merkwaardige
kenmerken der soort!

Op tijd naar bed
en vroeg weer op, elke dag naar school, gehoorzaam doorleren & diploma's halen:
iedere zondag naar de kerk en een leven leiden vol met verjaar~ & gedenkdagen, huwelijken &
trouwpartijen, geboortedagen van neven & nichten, broertjes & zusjes, gezond eten, hard werken,
aardig en behulpzaam zijn voor iedereen en al die
andere normale dingen?

En wat doet die aap
[die ik ben]: ik ga zwerven en liften door tientallen landen,
weiger om dienst te nemen in het Nederlandse leger midden jaren zestig van de vorige eeuw
en blijf verder de rest van m'n leven
een eeuwige 'on~
aangepaste'!

Ik stop maar
want dit mydiverhaaltje is weer eens
veel te lang aan 't worden voor de gemiddelde mydier?
Die hebben er meestal na een paar woordjes of zinnetjes al genoeg van,
terwijl ik urenlang door zou kunnen schrijven [zonder einde]:
het blijft dus elke dag weer een soort van compromis dat zich om de paar uur {?} herhaalt ~ er komt iets 'bovendrijven' in 't verouderende brein, {of tijdens 't ene of andere droomfestijn}, dat
MOET
opgeschreven worden [!],
of ik kom ergens gedurende de dag iets tegen wat de moeite van het vastleggen waard is
om uiteenlopende redenen & dat ook
MOET
vastgelegd worden [en wat is makkelijker
dan myDi?]!

Dus tot slot
nog maar een keer
Jacob Kat@A'dam
1736, uit
zijn:

"Kort begrip
v/d leer der
waarheid"

"Over
onrecht, wreedheid
& wraak
..."

Voor
ieder van ons
is de hoogste wet
Om in ons hart
geen plaats te maken
Voor boosheid, ruzie, haar, geweld en wraak:
Zaak is het
dat we stappen zetten
Samen op weg naar nieuwe dagen
Genoeg om minstens
eigen pijn te
dragen
...

Het
helpt niet
om het te verwachten kwaad
Met krachtige geweldsdaden te stoppen
Om onrecht met gelijke munt betaald te zetten:
De pest te hebben aan hen die de pest hebben aan ons
Of door met roddelpraat of schelden
Het kwaad door
't zelf te doen
te doen
vergelden
...

Ons
past geen
wapentuig meer of geschreeuw
Maar slechts een vrij, geduldig en bezonnen
Doorgroeien in het leven ver
VOOR
ons begonnen:
Te leven door te zien wat we ook zijn
Vol inzicht, vrij van geweld en zonder dwang
Te worden wat we zijn is 't
allergrootst
belang
...


blozen
engel
cool!
22 aug 2007 - bewerkt op 28 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende