bijna dood

~=~

DE
OUDE MAN
wikkelt zich in zijn mantel en huivert
ondanks de hitte
van de woestijn.



Zijn helpers
ondersteunen hem
bij het beklimmen van
de hoogste
rots.

VOOR HEM
strekt zich het volk Israel uit,
helemaal tot de
horizon.

Hij wacht
tot het gejuich van de menigte
verstomt.

Zijn blik
hecht zich vast
aan enkele jonge
gezichten.

Zo jong,
zo onschuldig.
Geen van hen heeft ook maar de geringste herinnering
aan de luister van Egypte,
het legendarische land van piramides,
paleizen en strijdwagens.

Deze woestijnkinderen
kennen slechts de ontberingen van de Sinai:
schorpioenen, slangen, verzengende hitte, koude nachten,
zandstormen en de eindeloze zoektochten
naar water.

~=~

HUN
OUDERS
hebben de reis geen van allen overleefd,
behalve
twee.

De rest
bleek onwaardig te zijn.
Hij had ze met veel pijn en moeite uit Egypte geleid,
maar hij had gemerkt dat ze innerlijk niet waren losgekomen
van Egypte.

NU
staan hun
enthousiaste jonge afstammelingen
voor hem.

Zij vormen
weliswaar een natie,
maar alle individuele bouwstenen van die natie
zijn vervangen.

Kinderen zijn het
en niet meer dan dat:
HIJ zou er alles voor overhebben
om ze OVER DE RIVIER naar Het Land te leiden,
dat hij de afgelopen veertig jaar
heeft bejubeld.

Hij
zucht
met een geluid
dat meer wegheeft van
gekreun.

Hij
WEET
dat het ZO niet zal gaan:
in plaats daarvan zal hij hier sterven,
misschien vandaag
al.

Ze zullen
het al gauw
zonder hem moeten doen,
dit kroost van de woestijn:
hij laat ze dichterbij komen
om afscheid te nemen.

~=~

DE
MENIGTE
bruist van energie;
het geroezemoes doet denken aan
een bijenzwerm.

MOSJEH
[want HIJ is het waar het hier om gaat]
heeft ZOVEEL opwinding
niet meer meegemaakt sinds de dag dat hun ouders,
zwaar beladen met het goud van de Farao,
Egypte verlieten.

HOE
GAUW
verdween de glimlach van hun gezichten;
HOE LANG zullen hun kinderen
blijven glimlachen?

HIJ
WEET
dat ze hebben geluisterd naar verhalen van hun ouders,
dezelfde ouders die hebben gemopperd, geklaagd,
en openlijk hebben gerebelleerd
tegen zijn leiderschap ...

DIT IS
ZIJN LAATSTE KANS
om alle feiten de revue te laten passeren,
verantwoording af te leggen en de geschiedenis vast te leggen
voor deze kinderen en voor het
nageslacht!

~=~

DE
OGEN van Mosjeh
hebben de kleur van slagroom, door staar.
Tachtig jaren in de woestijn hebben rimpels in zijn gezicht gegroefd
als van een
walrus.

Hij is
slechthorend,
waardoor de geluiden van de menigte samensmelten tot een laag,
irriterend gezoem ...

Yosjoea & Kalev,
zijn vertrouwelingen,
hebben de menigte tot stilte gemaand
en beduiden hem te
beginnen.

Ze hebben
voor 'omroepers' gezorgd,
die zijn woorden luidkeels herhalen, zodat IEDEREEN
hem kan volgen.

"SPREEK
LANGZAAM",
raden ze hem aan.
"DOE RUSTIG AAN!"
Maar als hij begint te spreken,
breekt zijn stem en gaat hij weer
stotteren ...

~=~

MOSJEH
is de oudste persoon
die de Israelieten ooit hebben gezien,
hij is bijna twee keer zo oud
als Yosjoea &
Kalev.

Met zijn
sneeuwwitte haar en zijn wapperende baard
lijkt hij meer op een figuur
uit de mythologie
dan op een
mens.

Vanaf
hun geboorte
is HIJ hun leider
geweest?

Zij hebben
de mydiverhalen gehoord over
hoe hij langs de wachters het indrukwekkende paleis van de Farao binnenstapte en zijn vroegere speelkameraad,
de Farao, overviel met
zijn eisen ...

DE
PLAGEN
[na
de ontploffingen,
vloedgolven &
rampen]
die destijds
zo schokkend waren,
zijn in de loop van de jaren
voer voor grappenmakers geworden:
kikkers die in de keuken rondspringen
als een Hans Teeuwen,
muggen en vliegen
die zich op soldaten en opzichters storten
als 'n Koot & 'n Bie, steenpuisten als 'n Youp van 't Hek
die maken dat de Egyptische magiers
als 'n Freak de Jonge naakt in het zand rollen
om wat verlichting te vinden:
EN MOSJEH,
de 'magier', heeft dit alles
bewerkstelligd?

~=~

HUN OUDERS
spraken met verlangen in hun stem
over 'die goede gouden oude tijd' van ruisende palmbomen in de wind
en de huizen die, op elkaar gestapeld langs het water,
het zonlicht bijna wegnamen,
volle straten met strijdwagens,
overvloedig eten en drinken in ezelskarren
en lange kameelkaravanen?

DEZE
MENIGTE
heeft geen weet
van dit alles!

HUN
ENIGE HOOP
is een nieuwe start
te kunnen maken in een land
waar ze eigen baas en geen slaaf zullen zijn,
geen dor land zoals ze allen hebben ervaren in veertig jaar zwerven
door de Sinai~woestijn
maar een land dat
overvloeit van
melk en
honing,
een eigen land ...

EN
ZO zie je
maar weer eens,
waar mensen van dromen
om eindelijk eens klaar te kunnen komen
met onvrijheid,
ziekten,
onderdrukking, geweld, onrecht,
gebrek,
puberteit en onzekerheid ~
eindelijk
vrij
["FREE AT LAST"],
{'I had
a dream last night'}:
niet meer
ellende of overheersing door anderen,
maar gezondheid en bevrijding
van dwang,
verlossing van schuld
en dagelijkse
twijfel aan anderen &
jezelf.