Biebbiebbiebhoera!

Pastores die leiding geven, stappen terug om de vinger te leggen bij de beste herinneringen van hun gemeenschap om zó hun mensen te kunnen herinneren aan 't oorspronkelijk visioen. De paradox van vooruitgang is dat ze plaatsvindt door de grote herinnering te bewaren, die slapende dromen tot nieuw leven kan wekken. Zó geeft de ware pastor richting aan door te confronteren & inspireren. Confrontatie is 't die ons uitdaagt tot schuldbekentenis & berouw: inspiratie stimuleert ons om weer met nieuwe moed & vertrouwen op te kunnen kijken.

Hoe kunnen confrontatie & inspiratie in onze dagelijkse 'bediening' (verwoording/daadkracht) tot uitdrukking komen? Ik (HN) zal me tot één concrete suggestie beperken: vertel 'n verhaal! Vaak worden we meer geconfronteerd & geïnspireerd door kleurrijke mensen met 'n groot geloof dan door bleke stellingen v/h geloof. De (rondzend)brief a/d "Hebreeën" van SP bv. biedt geen algemene ideeën over hoe we moeten voortgaan, maar roept de grote mensen uit de geschiedenis in gedachten: Hevel, Chanoch, Noach, Avraham, Sarah, Yitschak, Ya'akov, Mosjeh & vele anderen. En dan wordt gezegd (12:1):
"DOOR ZO'N WOLK VAN GETUIGEN OMGEVEN MOETEN WIJ ELKE ZONDELAST DIE ONS HINDERT, VAN ONS AFSCHUDDEN, OM (ZO) VASTBERADEN DE WEDSTRIJD TE LOPEN WAARVOOR WE HEBBEN INGESCHREVEN!"

We geven richting door te herinneren aan mannen & vrouwen (& kinderen) in wie 't grote visioen zichtbaar is geworden, mensen met wie we ons kunnen identificeren, & tòch mensen die zich hebben losgemaakt v/d beperkingen van hun tijd & die plaats om met grote moed & veel vertrouwen onbekende terreinen te betreden.

Rabbijnen geven hun mensen richting met verhalen; onze pastores doen 't gewoonlijk met ideeën & theorieën? We moeten weer verhalenvertellers worden, & zó onze dienst vergroten door al die grote getuigen in 'n kring om ons heen te roepen, die op diverse manieren richting geven aan twijfelende harten. Één v/d opmerkelijke eigenschappen van verhalen (zie ook myDi!) is dat ze ruimte scheppen.

We kunnen in 'n verhaal verwijlen, erin ronddwalen, onze eigen plek erin vinden.

Verhalen confronteren maar onderdrukken niet; verhalen inspireren maar zonder te manipuleren. Verhalen nodigen uit voor 'n mogelijk zeer interessante ontmoeting, 'n dialoog, 'n wederzijds delen. 'n Verhaal dat richting geeft, is 'n verhaal dat 'n deur opent & ons ruimte biedt waarin we op zoek kunnen gaan, & grenzen om ons te helpen vinden wat we zoeken, maar 't zegt ons níet wàt we móeten doen.

't Verhaal brengt ons in aanraking met 't visioen & geeft ons zó richting. Elie Wiesel schrijft: 'G d heeft de mens gemaakt omdat hij (zij/'t) van verhalen houdt!'! Zolang we elkander kunnen herinneren aan de levens van mannen, vrouwen & kinderen in wie de liefde van g d zich manifesteert, ìs 'r reden om 'voort te gaan naar nieuw land' waarin 'nieuwe verhalen' verborgen liggen.

En nu als de wiedewiep naar de bieb!