belgje a/d wand was de stomste in dit mydieuland!?

DE
allerdappersten
van alle stommelingen
zijn de Belgen schreef
de Romeinste aller
Romeinen.

Hij zou
ook nog winnen
in Irak & Afghanistan zoals hij ook in Gallia
had gewonnen.

Hij kon
nu eenmaal niet
zo goed tegen verliezen,
dat lag niet in zijn aard, en bovendien
was een terroristische overwinning op de beschaving bedreigende barbaren
van het slag Asterix & Obelix het beste
wat Caesar aan z'n eigen
politieke carriere
kon bijdragen.

Eeuwenlang
was Caesar
HET
grote schooldrogvoorbeeld
van zowel krijgskundig als staatkundig bijna 'bovenmenselijk vakmanschap'?
Napoleone Buonaparte erkende maar
EEN
soldaat boven hem:
Julius Caesar!

Die
kleine korporaal,
die net zo onder de indruk van zichzelf
als Caesar van Caesar moet zijn geweest, las en herlas
de bello gallico {Caesars meestgelezen succesverhaal v/d Gallische Oorlog}
alvorens hij ten veldslag trok.

Benito Mussolini,
die Caesar na Christus de 'grootste mens aller tijden' noemde,
werkte dan ook hoogstpersoonlijk aan een toneelstuk en een film
over deze "Romeinste aller Romeinen".

Maar
niet alleen
deze martiale mannen liepen
weg met Caesar.

Dante Alighieri
prees de Romein
in zijn "Divina Commedia"
als de vroege grondlegger van het wereldrijk
der christenheid. En iets soortgelijks zou de Duitse historicus Theodore Mommsen doen in zijn befaamde "Roemische Geschichte" {1854~1856}, waarin hij dweepte met Caesars kosmopolitisme
en volkenverenigende daadkracht. En ook een zestiende-eeuwse laat-renaissance-schrijver
als Michel de Montaigne roemde de bekendste veldheer~politicus aller tijden
in talloze essays om zijn wijsheid en
strategisch
vernuft
...

Maar
er was ook
altijd al afkeer van deze
superwrede
mafkees.

Ruim
achttienhonderd jaar na Caesar
maakten nota~bene of all people de macht~ & moordbeluste Franse Jakobijnen van diens
Wille zur Macht
een probleem?

En
twee eeuwen nadien
vroeg een journalist van de Los Angeles Times zich alweer af
wat hij eigenlijk aanmoest met deze dan weer clemente
en dan weer massamoordende geile generaal, die liet plunderen
en verkrachten of juist genade voor recht liet gelden al naargelang
het hem ook maar enig schijnbaar politiek voordeel opleverde:
zo zijn immers in de grond van de zaak alle opportunistische
populisten van alle tijden
en plaatsen?

Caesars
al dan niet vermeende opportunisme
beneemt nog altijd als een zwarte vlek het zicht op de historische figuur:
als eventueel 'edel' personage lijkt hij alleen nog maar geloofwaardig
in dat ene stripverhaal over dat ene kleine Gallische dorpje
dat maar niet veroverd
kon worden!

Hij is
een voorbeeldfiguur gebleken
voor precies die verkeerde mannen uit de geschiedenis
[tot grote schade voor zijn beeldvorming
ging hij in de nazi~tijd dan ook subiet fungeren
als een rechtstreekse voorloper voor de fascistische nationaal socialistische caudillo/duce/fuehrer/guide/ayatollah/mahdi e.d.
Caesars persoon staat dus voor de strijd tussen de fundamentele politieke principes
die in het Roma van de eerste eeuw voor Christos woedde:
de strijd die wij, vele eeuwen later nog, soms maar al te graag interpreteerden
als die tvssen demo{n}cratie &
di{s}ctatuur?

En al kiezen wij
haast 'vanzelfsprekend'
voor de democratie en bewieroken wij 'de sterke man' van
VOOR
de aanvang van onze jaartelling niet meer zo erg als Dante & De Montaigne deden:
dat zijn naam in het aangezicht van de eigentijdse barbaarse bereiging van het Westen
in een gerenommeerde Amerikaanse krant in
EEN
adem genoemd wordt met die oorlog in Koeweit, Irak & Afghanistan e.d.,
KAN
haast geen toeval zijn?

Maar is er eigenlijk
nog wel enige 'eer' te behalen
aan die wanstaltige figuur van een peer~Caesar,
of is hij uitsluitend nog maar 'fout' verleden geworden?
De auteur van de nieuwste biografie ~ 't in de Los Angeles Times
gesignaleerde boek ~ concludeert dat hem
veroordelen heel gemakkelijk
is geworden!

Was het
'een groot man'?
Op beslissende momenten had hij toevallig net
DAT,
wat anderen nogal eens ontbeerden!
De ene keer was dat 'geluk', de andere keer 'doorzettingsvermogen',
'onverstoorbaarheid', en het vermogen
om op het 'juiste' moment te 'netwerken',
zoals we dat tegenwoordig zouden
noemen
...

Militair historicus
Adrian Goldsworthy, vertelt in zijn "Caesar"
leven en daden van de gebiografeerde in chronologische volgorde,
en doet dat ook nog eens op de wijze
zoals Angelsaksische geleerden dat doorgaans plegen te doen:
met vaart en oog voor het sappige detail
{wat bij vrouwengek Caesar heel goed werkt, omdat hij nu eenmaal het echtelijke bedje
van zijn medesenatoren als politiek terrein beschouwde:
een veroverde vrouw betekende nu eenmaal in die dagen onzichtbare macht
over een mogelijke
concurrent?}!

We zien hier
dan ook duidelijk
de levenslange aanloop naar een carriere
die voor Caesar irritant langzaam en jeel gewoontjes leek af te lopen ~
bij het aanschouwen van een standbeeld van Alexander de Grote in een Herculestempel
raakte hij zowat in een depressie:
op de leeftijd waar Alexander
al de halve bekende bewoonde wereld had veroverd had
HIJ
namelijk nog steeds niets
noemenswaards
gepresteerd!

Keerpunt in de loopbaan
van deze laatbloeier is de oorlog in Gallia,
waar hij, na zijn consulaatschap, als opperbevelhebben naartoe wordt gestuurd
in opdracht van de senaat en hij verovert inderdaad bijna heel Gallia,
en de rest is nu geschiedenis, ben je verder
geneigd te schrijven?

Want
in de daaropvolgende
door Julius Caesar ontketende burgeroorlog waren zijn tegenstanders
{Pompeius en een groot deel van de senaat} geen partij.
Bijna alle machtswellustige dictators van alle tijden en plaatsen, religies en politieke stromingen,
volgden een soortgelijk scenario:
ze zagen hun kans schoon met een voldoende aantal
superieur bewapende gehoorzame soldaten
en grepen hun
kans?

Tot
zover een
klein overzicht
van de overbekende
feiten die ook door Goldsworthy heel elegant
en in de delen over de veldslagen af en toe iets
TE
uitgebreid werden verteld ~
maar zoiets is zo'n militair historicus nauwelijks kwalijk te nemen?
Elk grieksromeins veugeltje bezingt z'n godje immers vanaf
z'n eigen stealthvleugeltje: schiet z'n eigen
belgische fn~keugeltje aan 'n
winstrijk eigen navo~
teugeltje
...

HET
fundamentele belang
van dit boek is dan ook dat het overtuigend laat zien
dat Caesar inderdaad ook daadwerkelijk
DE
"Romeinste aller Romeinen" was!
Caesar was een gokker,
zoals alle machtshongerende collega's uit de Romeinse elite gokkers waren:
hij gokte alleen maar toevallig net ietsje beter
met onze afgelopen tweeduizend jaar waanzinnige geschiedenis
mede als gevolg daarvan ~ de republiek die hij elimineerde
WAS
al geruime tijd 'doodziek' en feitelijk stamde de strijd
tussen de 'senatorenpartij' van oude stempel
en de populisten van het type Caesar al van
VOOR
zijn tijd!

Julius Caesar
{Kaiser/keizer} kwam op 't 'juiste' moment
voorbij in de geschiedenis {EN verliet deze weer 'vroegtijdig'
door slechts EEN kleine foute inschatting in zijn maffe leventje, rond de zogenoemde
idus van maart in 44 voor Christos}:
en hoe zit 't ondertussen met de Gallische dreiging en Caesars antwoord daarop,
dat die Amerikaanse journalist
zo vreselijk interesseerde?

WEL
gokker, geen
opportunist inzake de buitenlandse politiek, zou Goldsworthy schrijven.
Caesar begreep dat de politieke macht uit de punt van een zwaard kwam,
en hij zorgde er dan ook voor dat die Galliers dat goed begrepen
{ANDERS
dan in 'onze tijd' hoefde
HIJ
van de 'publieke opinie' niet op een paar 'doden
meer of minder'
te kijken!}?

Maar
'assut ff kon'
dan pacificeerde hij de barbaren met beperkt zelfbestuur en met zoete woorden:
komt je dat niet bekend voor in onze tijden
en streken?

Ook al beschouwde hij
'zijn eigen cultuur' als superieur {!},
Caesar prees de Galliers om hun 'dapperheid'!
"De dappersten van hen allemaal zijn de Belgen",
zo schreef hij?

En zo
zie je maar weer
hoe je dus ook 'n verbale oorlog kunt voeren met de vijand
waar de hele beschaafde wereld 's nachts
van wakker
ligt
...