Bar/bat mitsva: vraag & antwoord in tijd & ruimte?

Zonder
moeder- &
vader-instinct zouden
we allang niet meer bestaan!
Mensen zijn nooit zonder die ambivalentie:
als moeder ben je altijd afhankelijk van de hulp van de anderen.
Dat is het opvallendste verschil tussen mensen en mensapen: niet make-up,
modieuze kleding & seks, maar het delen van voedsel
in het belangrijkste deel van ons menszijn
[zie ook zorg, brood,
water & wijn]!

Daarom gooien
we dan ook keer op keer
bij ons volle verstand de knuppels in het hoenderhok?
Vroeger waren mensen ervan overtuigd dat mannen, bij mensen en dieren,
alles doen om zoveel mogelijk seksuele partners te krijgen maar dat vrouwen van nature gericht zijn
op maar een enkele man! Vrouwen en vrouwtjesdieren gedroegen zich zogenaamd kuis en koket
om die ene partner, de 'allerbeste',
te pakken te krijgen,
dacht men.

Maar nu
is het onderhand
wel duidelijk bewezen
dat vrouwen wel degelijk evolutionair baat hebben
bij een flink ontwikkeld libido dat gericht is op meer dan een enkele partner gedurende ons mensenleven.
Hoe meer sekspartners ze hebben, des te meer hulp ze [kunnen] ontvangen bij het grootbrengen
van hun kroost? Het moederinstinct blijkt niet iets te zijn
dat je zomaar kunt aan-
of afzetten!

Het
is iets
dat groeit, naarmate
moeders aan hun kinderen gehecht raken.
En daaraan gaat dan al heel veel vooraf:
zwangerschap met alle daarbijbehorende hormonen,
de geboorte
...

Het
hormoon oxytocine
helpt het geboorteproces en doet de moeder hechten aan het kind.
Als ze zoogt, komt er prolactine vrij en ook dat helpt het hechtingsproces.
Mannen die in contact komen met baby's krijgen ook een toevloed van die hormonen:
dat is een totaal nieuwe
ontdekking.

Het
punt van
menselijke vaders is
dat hun zorg facultatief is:
het hangt van de situatie af of een vader inspringt of niet.
Bij dieren waarbij de vaders zorgen, zoals de zijde-aapjes, is er geen kwestie van keuze.
Bij mensen wel: dat is dan ook de reden waarom adoptie zo goed werkt bij mensen.
Je kunt zelfs bezwaar maken tegen het onderscheid tussen biologische moeders en adoptiemoeders?
Je hebt wel een geboortemoeder, maar als een bay jong wordt geadopteerd, dan ondergaat de persoon die voor de baby gaat zorgen alle hormonale aanpassingen van moeders, zoals prolactine-aanmaak!
Zij reageert op de baby, die natuurlijk ook niet passief is
maar een charme-offensief
lanceert. Het is en blijft
nu eenmaal een
zeer dynamisch
proces.

Sommige mensen
houden er erg merkwaardige
denkbeelden op na aangaande vader- & moederliefde?
Meestal is zoiets nog vaak zeer tijd- & cultuurgebonden: men volgde 'gewoon' de voorouders na?
Maar waar het ons nu vooral om gaat is het verbreden van de notie van naasten- & ouderliefde!
Mensenmoeders kunnen het nu eenmaal niet meer alleen af: we hebben heel veel hulp nodig.
Veel problemen met moederbinding komen voort uit te weinig hulp: ik denk dat enige
ambivalentie onder moeders normaal is. Er bestaat nu eenmaal geen
'ongecompliceerde relatie met je kind':
naast diepe liefde is er altijd ook
weer iets van ambivalentie
wat komt omdat ze
zoveel steun nodig
blijken te
hebben
...

De
homo erectus
in 't pleistoceen
had zo'n 13.000.000 calorieen
nodig om een kind goed op te kunnen voeden tot het zelfstandig was.
Zoveel voedsel kan een moeder in haar eentje niet bij elkaar verzamelen!
Bovendien krijgt ze waarschijnlijk meer kinderen voordat het eerste kind zelfstandig is?
Dat is allemaal heel anders bij 'normale' bonobo's, chimpansees, gorilla's & orang-oetans.
Die houden hun kinderen lang{er} aan de borst; bij orang-oetans zit er acht jaar tussen twee jongen,
en de moeder houdt elk jong zeven jaar aan de borst.
Bij menselijk jagers & verzamelaars ligt dat
rond de twee of drie jaar.

Onze baby's worden dikker geboren,
doen er veel langer over om groot te worden, maar ze krijgen niet zo lang de borst.
Dat is mogelijk door 'allomoeders', zorg van anderen dan de biologische moeder.
Zelfs al zijn ze nog aan de borst, dan krijgen die kinderen in jager~verzamelaarculturen al hulp
van allomoeders: een andere vrouw zal bijvoorbeeld eten voorkauwen voor het kind,
of met haar mond honing in baby's mond laten lopen.
Voedseldelen is een zeer belangrijk onderdeel
van ons menszijn &
'mens worden'
...

Dat
realiseren we
ons meestal nog
lang niet allemaal voldoende.
Bij andere mensapen komt het wel voor
dat een moeder haar jong toestaat om eten van haar af te pakken,
maar dat is meestal een brokje dat ze toch niet wil!? Het idee van het beste eten geven aan 'n ander,
is nog steeds erg nieuw. Met nieuw bedoel ik dan: het is pas een miljoen jaar oud.
Vijf tot zeven miljoen jaar geleden zijn we afgesplits van de chimpansee en bonobo lijn.
En dit is veel nieuwer: in jager~verzamelaar culturen geven moeders vaak elkaars
kinderen de borst, als wederzijdse gunst. Het is moeilijk om een baby te blijven
dragen en toch nog voldoende voedsel
te blijven verzamelen, en zo'n baby
kun je niet zomaar
even wegleggen,
dat is veel te
gevaarlijk.

Baby's
moesten dus
vastgehouden worden en
daarmee hielpen we
elkaar verder
voort!

Hier
liggen onze
wortels van beschaving:
de stepping stones van o.a. joden- & christendom
en de toekomstige wortel die we onszelf
en elkaar kunnen voorhouden ~
alle mensenkinderen zijn nu
'g ds kinderen' geworden!
Goed voorbeeld doet
go{e}d volgen:
de kern van
de zaak
...