79/80Qcpo die egyptenaar die was neergeslagen &

begraven in 't woestijnzand door Mosjeh, is (vast) allang verscheurd: z'n botten verstrooid & verbleekt in de zon?! Als we uitgaan (voor 't gemak) van de juistheid van Het Verslag over die twee ruziënde Hebreeuwse slaven onder elkaar die Mosjeh probeerde te verzoenen met elkaar & die manier waarop één van die twee zich fel tegen hem keert: "WIE HEEFT UITGEREKEND JOU TOT OVERSTE & RECHTER OVER ONS AANGESTELD? DENK JE NOU ECHT DAT JE MIJ OOK ZO KUNT DODEN ZOALS JIJ DIE EGYPTENAAR GEDOOD HEBT?" - & waarom zou den we 't niet 'geloven': als verzinsel draagt 't niet bij aan de glorie van de Hebreeën (dat 'zootje ongeregeld'!), dus waarom zouden ze 't hebben verzònnen? Maar als waarheid helpt 't ons wel om Mosjeh beter te kunnen begrijpen ~ àls we dàt Verhaal 'aanvaarden', dan dijt de verschrikking van die moord uit tot 'n onafzienbare nachtmerrie van de ziel! Die moord was volkomen zinloos: de vertellers/schrijvers hebben gelijk: slaven zijn onbevattelijke wezens (kijk maar naar al die dolle doorgedraaide Arabieren, Barbaren, Chinezen, Druzen, perfide Engelsen, Fransen, Germanen, Hellenen, Idioten, Joden, Kelten, Landlopers, Mongolen, Negers, Oosteuropeanen, Portugezen, Querulanten, Rebellen, Slaven, Turken, United Families, Varkensvreters, Wanhopigen, Xenofoben, Yuppies & Zombies all over the world/family!), die op-gedreven moeten worden als dom vee, als al die kudden die hij nu hoedt voor z'n schoonvader? Een man wiens geest wordt vertroebeld door een miasma van zulke nachtmerrieachtige gevoelens kàn geen strijder zijn, kan niet (gewoon doodnormaal!) doden. Hij kan alleen maar 'n kudde hoeden, netbals vrouwen & kinderen! Dìt was wat er gebeurde: 'n man volvoert in 'n zinloze opwelling, onnadenkend, een heldhaftige of een afschuwelijke daad & is daarna 't grootste deel van z'n verdere leven bezig om te trachten zichzelf te doorgronden, te blijven zoeken naar de geheime bron van zijn (wan)daad! DIKWIJLS is er geen andere bron dan die irrationaliteit, die onderaardse oceaan waarop heel het mensdom drijft, verblijft, beklijft, bedrijft & verwijft: meestal VERZINT HIJ 'n bron, die dan vervolgens z'n uiterst breek-bare reddingsboei 'van de rede' vormt. Maar soms ontdekt ook hij gevoelens & de(n)kbeelden die diep in hem (haar/het/ons) begraven liggen, angstaanjagende drog- & denkbeelden, omdat ze 'in strijd zijn' met alles wat ons als waardevol is bijgebracht - & tòch lijkt 't ons dat ze gehuld zijn in 'n verblindende gloed van waarheid - & hij/zij zal proberen om hun ware vorm te ontwaren, terwijl ze nog vormloos zijn ook al voelt men hun kracht & worden we afwisselend aangetrokken & afgestoten door hun licht. DÀN tillen we ze uit onszelf tevoor-schijn & kijken ernaar met onverholen vrees & stijgende verbazing - zoals M. (toen/nu/straks) 'in de woestijn' ~~~