28214/39 moskee mihrab moslim atatürk topkapibazar


's Avonds om kwart over zes
liepen we 'n kleine moskee binnen,
middenin de stad, in een drukke straat:
er was juist een gebedsdienst begonnen &
de moslims kwamen haastig binnenlopen; we trokken
onze schoenen uit, zetten die op een rek & gingen naast de anderen staan.
Je sloot je maar aan, alles stond in grote rijen voorin voorin de moskee. In een nis,
de mihrâb, stond de voorbidder, en achterin zaten ook een paar voorbidders of voorlezers,
in een aparte ruimte. Iedereen knielde & boog & ging zitten, tegelijk met de anderen, en dan,
na een tijdje verspreidden ze zich over de hele moskee, en dan begon het ritueel opnieuw! We deden alles
zo goed mogelijk mee, & geen mens die naar ons keek. Ze waren ingespannen aan 't bidden, en deden alles zo goed mogelijk,
al die ingewikkelde bewegingen & houdingen. Je kon goed zien, dat het niet alleen maar uiterlijk vertoon was, zoals je op school hoorde?! Na de dienst vroeg één van de voorbidders of we moslim waren en waar we vandaan kwamen. Ik zei dat ik christen was,
maar dat ik Arabisch studeerde, en DAT vond hij prachtig. Na de dienst kwamen er nog verschillenden binnen, de bidden de hele dag door geloof ik, er waren er altijd wel een paar in de moskee: bidden tot God is blijkbaar een echte behoefte VOOR moslims? Bij de grotere moskeeën zag je buiten een hele rij kranen, en daar konden ze hun handen en voeten wassen! 't Zíjn rituele wassingen,
die ze moeten verrichten voordat ze in de moskee gaan bidden. Als ze hun voeten wassen, kunnen ze zolang houten sandalen aantrekken, en àls ze klaar zijn, dan trekken ze hun sokken zo over hun natte voeten, handdoeken hingen er niet bij. De
stenen waar ze op stonden waren door de eeuwen heen helemaal uitbesle-ten. Zondag 12 maart heb ik eerst een kerk
gezocht. In de YMCA-jeugdherberg waar ik voor 6 lira sliep (Bernd had 'n hotel gezocht), hadden ze me verwezen
naar de Britse ambassade, maar daar geloofde ik niet veel van. Het was inderdaad 'n Anglicaanse kapel, maar ze
wisten wel 'n Italiaanse kerk, de San Antonio, vlakbij. Het scheen dag er ook nog een andere Italiaanse kerk was,
want er wonen nog veel Italianen in Istanbul!? Na de kerk kwam ik langs de Nederlandse ambassade, daar was
een DUTCH Chapel bij, maar die was Ameri-kaans-protestants. Iets verderop was nog 'n Spaanse kapel, ik heb
er wat met Spanjaarden gepraat, in 'n zaaltje ernaast. Zij voelden 'r zich niet zo gelukkig in Istanbul: ze
waren liever in Barcelona. Ook waren er nog Grieks-orthodoxe kerken: allemaal in Beyoglu, aan de
overkant van de Gouden Hoorn. Op de terugweg heb ik in de Oude Stàd 'n kleine zak-Koran
gekocht voor 4 gulden 50: 'n hele mooie, in leer gebonden, Al QUARAN KARIM; in 'n
ander stalletje vroegen ze 't dubbele: ik heb 't er m'n hele reis tevoorschijn kunnen halen
om te laten zien dat ik erin kon lezen. Ik weet nog goed dat ik 'n paar jaar eerder, toen
ik bijna met iemand mee kon rijden naar Istanbul, al dacht: "DAAR KOOP IK EEN KORAN,"
al kon ik er toen nog geen letter in lezen.En nu herinnerde ik me dat ineens.
In Nederland kon je toen al wel het rode boekje van Mao kopen in
hetzelfde formaat & in 't Chinees, maar de Koran had ik nooit gezien (pas al veel later
heb ik het hele boek gelezen, in het Duits, in een pocketuitgave die ik reeds had
voordàt ik op reis ging)! Mòr kocht Mao's Red Little Book
in Haifa in die jaren '60 & imiteerde toen nog graag
spontaan de dagelijkse gebedsroepen
èn de islamitische
geloofsbelijdenis?
01 jun 2017 - bewerkt op 03 jun 2017 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende