27362 als ik me wil bevrijden v/d knellende banden


VAN DE NATUUR
(& CULTUREN) ZAL IK VOORAL
EEN BEROEP MOETEN DOEN OP M'N {GEVOELIGE} VERSTAND:
alleen zó KÀN ik m'n gedrag 'beter' gaan leren bevrijden om er iets wèloverwógens
voor i/d plaats te zetten; 'n genadevòl 'buitenkansje' als het ware?! En dan hebben we ook nog
zg. goddelijke & afgodische, & menselijke autoriteiten waarvan ik me
dien te bevrijden, voorzover mogelijk,
òm 'vrijheid van-' te kunnen
bereiken!?"

OM/GG:
"Sociale banden kunnen ook flink 'knellen',
de afgelopen decennia zijn die vooral ook hetgeen
waarvan we ons meer zouden willen kunnen bevrijden?!
't Lijkt sartriaans om te blijven denken dat we ons van èlke opgelegde dwang dienen te bevrijden,
om pas dàn, al welhaast 'geheel vrij', ons 'eigen leven te bepalen'!? Dat existentialistisch 'Sartriaans' mensbeeld
is daarom zo erg boeiend & interessant omdat 't 'n vrije goede weergave is van hóe we graag over onszelf denken?!
't GEVÒLG vàn 'n mensbeeld als dit is de 'leuke' ervaring dat alles wat van buitenaf komt & ons leven bepaalt
negatief in- & bijgekleurd wordt!? Al wat 'van buiten komt' vervreemdt ons van ons 'zèlf', om dàt wij er níet
dé bròn van zijn, zèlfs al zóu 't volledig overeenkomen mèt onze eigen verlangens. Toch denk ik dat we
onszelf daarmee al schromelijk overschatten! Sociale dwàng heeft 'n slechte pers, maar hoe ouder ik word
des te meer ik ontdek dat 't eigenlijk tevéél is gevraagd òm àlles wat we dóen over te willen blijven laten áán 'ons eigen initiatief'!
Rècht op éigen initiatief klìnkt dan wel aardig, maar blijft nog steeds meestal/overal grotendeels utopisch, suggestief & fantastisch? Twee voorbeeldjes. Als 'n 'journalist & schrijver' heb ik nog teveel te maken met deadlines, 't uiterste tijdstip waarop ik 'n Verhaal
bij 'n Redactie inleveren kan! Ook deadlines beperken m'n vrijheid omdat ze van buitenaf 'opgelegd' worden!? En tòch juich ik zo'n 'dwangmiddel' tóe, omdat ik 'zonder' misschien & wellicht niks zou doen, of helemaal niets 'àf' zou krijgen?! 'n Tweede voorbeeld: moderne 'huwelijkse' partnerschappen moeten aan erg veel 'bovenmenselijke eisen' voldoen, dat 't eigenlijk teveel gevraagd is
voor twee 'normale mensen'? Niet zó verwonderlijk dus dat één op de drie huwelijken 'stukloopt'! Recht op echtscheiding valt
meestal niet meer te betwisten, maar vaak zie je ook relaties al volkomen nodeloos stuklopen? Dé vráág is dàn: waarom
blijven sommigen bij elkaar & anderen juist níet? Is dat omdat hùn relatie zoveel 'idealer' is? Waarschijnlijk is 't
de sociale druk 'vanbuitenaf' die veel huwelijken bij elkaar weet te houden! Hoe vaak hoor je oudere echtparen
zo niet verzuchten dat ze in moeilijke tijden 'alleen' vanwege 'de kinderen' bij elkaar gebleven zijn, & dáár nú,
zoveel jaren later, toch alwel heel erg blij mee zijn? Kortom: sociale druk, fatsoensdruk, termen die we graag
belachelijk zouden willen blijven maken, vervullen tòch nog steeds 'n belangrijke functie
ìn òns (samen)leven!" 't Blijft 'n wisselwerking als 't goed is: onze innerlijke dialoog
met onszelf & elk ander? Haat, geweld, dwang, dictatuur, druk & oppressie
sluiten àf, benauwen, onderdrukken, knellen & doen pijn! Liefde,
openheid, het medeleven, erbarmen, vrijheid, tederheid
& verlossing genezen, vervolmaken, doen
ons groeien, creatiever worden
ÈN maken ons
allen zoveel
'menselijker'
.......

18 mrt 2017 - bewerkt op 20 mrt 2017 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende