zomaar?

~*~
Onze
hele voorgeschiedenis
is dus nauw verweven met de wereldgeschiedenis,
nationale geschiedenis en het 'lot' van ieder van ons persoonlijk:
we hebben allemaal dezelfde verste voorouders,
alle volkeren en landen zijn met elkaar verbonden,
Israel is deel van de Nederlandse ontwikkeling voor bijna tweeduizend jaar
en alle 'mydimensen' hebben met het voorgaande te maken,
of ze nu van joodse, christelijke, islam
of [anderssoortige] 'ongelovige' afkomst zijn ~
je kunt al die ontwikkelingen niet los van elkaar zien
[behalve als je totaal vernauwd van bewustzijn en blikveld bent
en helemaal opgesloten in het lichaam en de geest als van een doodgewoon 'beest':
de gemiddelde koe, varken, kip of haan
heeft geen flauw idee van
'de wijde wereld']
en vroeger of later
krijg je er telkens weer mee van doen
of je nu wilt
of niet.
Nu nog even terug naar '48?
Elke fase in de ontwikkeling van 't tsionistische project
hangt samen met negatieve ervaringen van al de joodse gemeenschappen in Europa,
ondanks het feit dat ze allemaal christenen waren
{of juist daarom?}!
De beroeringen in Frankrijk rond het Dreyfusproces
was de aanleiding geweest tot het schrijven
van Der Judenstaat,
en de vervolgingen in Rusland vanaf 1881 beinvloedden de activiteiten van de "Minnaars van Tsion". Nu 't tsionisme een wat vaster vorm had gekregen en,
met de steun van joodse filantropen,
meer kans op slagen leek te bieden,
was het begrijpelijk dat de {r}emigratie naar Palestina een optie was
die door steeds meer groepen van gediscrimineerde
[geemancipeerd, geintegreerd & geavanceerd en al!]
joden werd overwogen.
De misere die de Eerste Wereldoorlog
voor vele Oosteuropese joodse individuen &
gemeenschappen veroorzaakte, zou dit proces nog eens dramatisch versnellen.
Tijdens die oorlog waren de Duitse en Oostenrijkse joden uiterst loyale onderdanen van beide keizers. Tenslotte waren in die twee landen uitgegroeid tot een belangrijk en gerespecteerd deel
van de nationale burgerij en hadden ze in het
economische en culturele leven binnen korte tijd
al een prominente plaats ingenomen.
Het was ook aldus helemaal niet echt zo verwonderlijk
dat het percentage joodse oorlogsvrijwilligers in de landen van de z.g.
Entente hoger lag dan dat van de niet~joden.
Er is in elk geval n.l. geen enkele reele aanleiding voor het
verwijt dat Adolf Hitler en zijn kornuiten later de Duitse joden zouden maken,
dat ze namelijk vanwege de hun eigen 'internationale mentaliteit'
de Duitse zaak van binnenuit zouden hebben geschaad, integendeel
zou je haast zeggen.
Maar ook de joden in andere landen voelden zich emotioneel
met het Duits-Oostenrijkse kamp verbonden:
nog tijdens de eerste oorlogsjaren werd er in de joodse wijken van New York [ooit
"Nieuw Amsterdam"!]
met succes geld ingezameld
voor het leger van de keizer en voor hulp aan Duitse oorlogsslachtoffers!
Omgekeerd waren de Franse en Engelse joden al even patriottisch als hun niet-joodse
landgenoten, zodat ook hier van een joods gebrek aan loyaliteit nergens sprake kan zijn,
maar wel van 'n
sterke antisjemitische mentaliteit van '{ex-}christenen' en 'neoliberalen'
onder christelijke Europeanen ...
Nergens, behalve dan misschien in Polen en enkele andere Oost-europese landen,
waar deze sympathie van de joden uit de 'sjtetl' bijna onverdeeld naar Oostenrijk en Duitsland uitging: was het Jiddisch immers tenslotte niet een soort van Duits 'dialect'
en waren er geen hechte banden tussen de joden in Oostelijk Europa en hun geloofsbroeders in Praag, Wenen, Berlijn, Frakfurt en Budapesjt?
Deze sympathie maakte hen verdacht in de ogen van de vijandige legers,
met als gevolg dat elke verovering van gebieden in Oost
Europa waar joden woonden, gepaard ging met toegelaten plunderingen,
pogroms en allerlei andere nogal
traditionele uitingen van jodenhaat.
Bij het naderen van de Duits-Oostenrijkse troepen werden dan ook al
vele duizenden joden in veewagons gedreven en naar verzamelplaatsen in het Oosten gedeporteerd,
waar ze de vijand geen hand- en spandiensten meer zouden kunnen verlenen.
De haat tegen al wat Duits was strekte zich in de geest van de officieren en soldaten ook uit over de "Duitssprekende" joden.
Maar dan wel met uitzondering van het Armeense volk, dat tijdens de Eerste Wereldoorlog in Turkije
werd uitgeroeid
of dwangmatig en met de vreselijkse gevolgen verdreven van hun geboortegrond;
heeft er geen enkele andere groep toentertijd zoveel geleden als de joden
in Oost Europa?
Dit bevestigde dan ook helaas nog maar weer eens de stelling van de tsionisten,
dat de joden nergens ooit veilig zouden zijn, zolang ze niet
een eigen land zouden bezitten
[zoals ooit in een ver verleden het geval was geweest van ongeveer 1000
voor "Christos" tot de fatale dagen van Yehosjoea haNatsri haMasjiach en ongeveer de tijd van Pompeii &
Herculaneum met een kleine 'opleving' van 'zelfstandigheid' onder Bar Kochba rond 135 "A.D."?]!
Het is nu wel duidelijk dat dit soort van argumenten
hun hoogste overtuigingskracht zouden bereiken
tijdens de massale fabrieksmatig geplande en uit gevoerde volkerenmoord ten tijde van de Tweede Wereldoorlog ...
Maar laten we het nu nog maar even houden bij de gevolgen
van die nieuwe antisjemitische vervolgingen
voor het tsionisme in DIE tijd:
in Europa hadden de joden, tenminste de demografische meerderheid ervan,
nog WEER eens [voor de zoveelste keer in een paar duizend jaar] ervaren
dat ze in tijden van crisis geen ENKELE bestaanszekerheid hadden
en dat hun dorpen en wijken totaal willekeurig
door de ene of de andere toevallige militaire verliezer en/of overwinnaar
konden worden opgeruimd op wat voor manier
dan ook!
Door de nederlaag van de Entente
en vooral van de Turkse bondgenoot was het grootse en vreselijk grote Ottomaanse rijk
inelkaar gestort en konden de Engelsen de voogdij over Palestina in handen krijgen
want het waren toch weer eens de Engelsen geweest,
die als eersten en voorlopig ook nog de enige een zeker begrip hadden getoond voor het tsionisme,
zij het dan wel niet uit 'filosjemitische' redenen o.i.d.
maar ook vooral omdat ze inzagen dat ze vooral in DIE tijd een kolonie van loyaal gestemde,
'radicaal' gemotiveerde en gekwalificeerde 'settlers'
heel goed voor hun eigen belangen
konden inzetten.
Twintig jaar voordien kwam het de Engelse regering beter uit
om diezelfde mensen naar Oeganda te orienteren,
waar de {Britse} behoefte groter was en waar men eventuele problemen
met de Turken en de Arabieren nog wat
kon vermijden?
Maar NU
lagen de kaarten anders:
door de nederlaag van Turkije was er nu een duidelijke behoefte ontstaan
aan een sterke bufferzone in deze regio
die hier de Engelse belangen zou
kunnen verdedigen.
Nog tijdens de oorlog zag men in London in,
dat de opening van Palestina voor de joodse immigranten de problemen van de Centrale Machten zou verhogen, en DAT was op DAT moment meer dan welkom:
door een dergelijke steun aan de Russische joden zou men ook in Oost-Europa
een veel grotere invloed verkrijgen en de ergerlijke sympathie van de Oosteuropese joden
met Duitsland-Oostenrijk aan het wankelen brengen,
en verder hadden promineten Tsionisten zoals Chaim Weizmann
ook al directe toegang tot leden van de Engelse regering,
wat de onderhandelingen van beide kanten ook dus nog eens
vergemakkelijkte?!
Al met al
in de grond van de zaak
eenzelfde soort van 'schaakspel' als zich
ooit ook had afgespeeld tussen meerder- & minderheidgroepen in Ur@Chaldea,
Haran & Lavan, Avraham@Hebron, Egypte, Sodom en
ook Gomorra, Qumran en Babylonia,
Assyria, Persia, Hodoe, Tsarfat, Askenaz,
Koesj, Bush, Poetin, Benjamin
& al die andere [verloren] stammen,
veroveringen, ballingschappen,
hongersnoden, slavernijen, oorlogen,
geruchten van oorlogen
en verdeelde sympathie tussen grootmachten,
nieuwe[re] wapens & allerhande
wisselvallige en
vaak zeer fatale
allianties ...

?
Sleep well:
dream sweet & tell us
all about
'it'!>?
~@~