"Zij is diegene die me niet laat vallen."

Ik heb ook een beste vriendin.
Ik ken ze al mijn hele leven. Bij haar voel ik me goed. Bij haar kan ik mezelf zijn. Zij is de enige die mij niet laat vallen.
Dacht ik.

Als peuter zaten we samen bij dezelfde onthaalmoeder. Als kleuter zaten we in dezelfde klas.
Maar toen ik zeven was, moest ik verhuizen. We bleven contact houden.
Als kleine meisjes schreven we brieven en bewaarde die dan allemaal in een zelf versierde doos.
Elke vakantie bracht zij een week door in mijn nieuwe huis. Of ik in haar huis. Geweldig.

Zo bleef het gaan, zeven jaar lang. Brieven werden mailtjes en telefoonrekeningen werden erg duur door de urenlange gesprekken.
Elk afscheid eindigde steeds in tranen.

Twee jaar geleden ben ik terug verhuisd. Dichter bij haar. Dichter bij de plaats waar ik oorspronkelijk woonde.
Mijn ouders hadden me het nieuws nog geen half uurtje verteld, of ik hing alweer met een big smile aan de lijn om het haar te vertellen.
Allebei waren we zo gelukkig. We begonnen te plannen om naar dezelfde school te gaan, dezelfde hobby te beginnen, elk weekend af te spreken, …

Maar,
Ik mocht niet naar haar school. Papa vond dat geen goed idee, want ik zou veel te afhankelijk van haar zijn.
Haar drukke agenda zorgde voor moeilijkheden. Ze begon nog een nieuwe hobby (naast de vele die ze al had), maar dan een zonder mij.
We hadden het beide hard op school. En veel huiswerk betekende niet veel afspreken.

De mailtjes werden het typische 'Hey, hoe is het?', waarna het gesprek stilvalt.
Een kort weekje werd een tweedaagse. De tweedaagse werd een middagje bioscoop.
Urenlange gespreken werden een sms zonder antwoord.

Ik had ook een beste vriendin.
Ik kende ze mijn hele leven. Bij haar voelde ik me goed. Bij haar kon ik mezelf zijn. Zij is diegene die me heeft laten vallen.