Ik denk aan je.

Misschien vind je het raar, dat ik zo ineens iets laat weten.
Ik dacht even aan je.
Oke, neen. Dat is niet waar.
Ik denk aan je. Ik denk de hele tijd aan je.

Ik denk de hele tijd aan je. De tranen in m'n ogen.
Ze komen niet helemaal, die tranen.
Omdat ik erover heen ben, zou je denken.
Maar dat is ook niet waar.
Wel omdat ik diep in mezelf weet dat het dat allemaal niet waard is.
Omdat ik besef dat het niets uit haalt.

Alles doet me denken aan jou en aan de dingen die je zei.

Voor jou was het simpeler, weet ik nu.
Alles ging gewoon verder.
Voor mij was het anders.
Ik moest opnieuw beginnen. Opnieuw starten.
Opnieuw.
Ik moest beseffen dat ik niet terug kon. Ik moest beseffen dat het niet verder zou gaan.

Ik heb niemand verteld over jou.
Ik bedoel, echt over jou.
Misschien omdat ik het niet zeker weet.
Misschien omdat ik bang ben.
Misschien omdat ik twijfel of het wel echt was, of het wel waar was.

Er is iets dat je moet weten.
Door jou ben ik veranderd.
Maar door jou ben ik gebroken.


(voor M.)