Ziek door verdriet

17 oktober 2012 schreef ik voor 't eerst (na jarenlange stilte) en ook weer voor 't laatst. Nu zijn we alweer maart 2014 en mijn leven is nog steeds één grote puinhoop.

Of hoe “Over(leven) met een eetstoornis” nu plots over mezelf zou kunnen gaan…

In 2008 ben ik begonnen aan mijn eindwerk “Over(leven) met een Eetstoornis - Anorexia Nervosa”. Mijn oudere zus heeft deze ziekte overwonnen en dit zou mijn manier zijn om die hele gebeurtenis een plaats te kunnen geven. Het was taboe, er werd niet over gesproken. Ik begreep er niets van… Zelf had ik, zoals elke tiener al wel eens had, ups and downs. Altijd gepest geweest, uitgescholden voor al wat lelijk is. “Gij zult nooit een lief krijgen! En als ge er ene krijgt, dan is ‘m zo lelijk als een monster. Uw gezin zal Monster en Co heetten.”, ik hoor ze het nog zeggen alsof het gisteren was. Sinds het eerste middelbaar liep het fout mijn gewicht; geen zwaar overgewicht, maar toch mollig. Ik ben nooit weglopen van het gepest, want daar voelde ik mij veel te sterk voor. Ook al huilde ik me elke nacht in slaap. Ze kregen mij niet klein!! Toen ik aan mijn studie verpleegkunde begon, heb ik besloten een nieuwe start te nemen: nieuwe omgeving, nieuwe vrienden en een nieuwe ikke; een paar kilo’s lichter, andere kapsel. Kortom: klaar om er tegenaan te gaan. Het liep zo goed dat ik zelfs een jongen leerde kennen. Nu, 7 jaar later, zijn we nog steeds een koppel, hebben we een zoontje van 3 jaar en ons eigen huisje. De nieuwe ikke ziet er misschien wel anders uit, maar diep vanbinnen is ze nog steeds een gekwetst, onzeker wezentje met een hekel aan complimenten, want dat zijn toch allemaal leugens. Vlak voor de zwangerschap woog ik 61,5kg. Op het einde woog ik 82,5kg. Twee jaar na de bevalling nog 68,5kg. Rond die periode hebben mijn vriend en ik (als koppel) een zware klap te verduren gekregen; de verkoop van ons huis was bijna rond en net op dat moment kom ik te weten dat hij mij heeft bedrogen. Iedereen maakt fouten. Als hij het onmiddellijk had toegeven, dan had ik het hem waarschijnlijk vergeven. Maar op deze manier kan ik het niet… Ik voelde mij vernederd en vooral zwaar voor blok gezet. Door deze gebeurtenis verloor ik enkele kilo’s (door stress?) en dat was dan ook het enige goede van de zaak. Zo is de bal aan het rollen gegaan… Op een klein jaar tijd ging het van onschuldig diëten naar helemaal niet meer eten. Het enige waar ik niet aan kon weerstaan was choco(lade); ‘s morgens een lepel choco en ‘s avonds een lepel met een tas koude melk. Ook mijn karakter veranderde; ik weigerde familiebezoekjes en sloot mezelf liever op. Een kruidje-roer-me-niet was (is!) er niets tegen…. Alles moet netjes en opgeruimd zijn, want anders ontploft er een innerlijke bom. En wat vind ik het vreselijk irritant als ons zoontje, met zijn eten speelt of enkel wil eten waar hij zin in heeft. Nu lijkt het zelfs dat hij het met opzet doet om mij uit mijn tent te lokken… Op mijn werk merkte ik dat ik erg moe werd tegen de middag, ik moest mijn benen voortslepen, mijn armen leken wel 100kg te wegen en ik kreeg het erg benauwd. Mijn stem haperde soms, mijn bloeddruk was laag (zoals gewoonlijk 90/60mmHg) en mijn pols? Die was nu gemiddeld 60. Dat is minstens de helft minder dan wat voor mij ‘normaal’ is (enkele jaren geleden ben ik op onderzoek geweest bij de cardioloog omwille van te snelle hartslag met ongekende oorzaak, waarschijnlijk een aangeboren afwijking.). Daarna volgde heel wat geloop naar de huisarts, arbeidsgeneesheer, cardioloog, diëtiste, gastro-enteroloog. Mijn gewicht zakte naar 42,5kg, mijn maag werkte veel te traag waardoor ik op de duur niks meer kon innemen. Zelfs van één slokje water kreeg ik een buik alsof ik 6 maanden zwanger leek. En door eiwittekort kwam er vocht in mijn hartzakje, wat het vermoeide en benauwde gevoel verklaarde. Zo ben ik dan uiteindelijk in het ziekenhuis beland... Met een lichaamsvetpercentage van 7% (een normaal percentage = 30%) en de diagnose anorexia nervosa. Mijn opname was in december 2013, dus we zijn nog niet veel later, maar ook nog maar een kleine stap vooruit. Door sondevoeding was ik terug wat op krachten gekomen, mijn klachten verdwenen en het belangrijkste: het vocht in mijn hartzakje verdween ook! Helaas is mijn poging om terug normaal te eten mislukt en leef ik nu voornamelijk op yoghurt en koffie. Ik voel me weer zwakker worden... Ik wéét dat ik niet goed bezig ben, maar mijn angst om dikker te worden is immens groot. Ik heb hulp nodig, want ik maak mijn lichaam kapot.