Zelfbeeld

Al jaren heb ik overgewicht. Ik weet niet beter.
Afvallen, aankomen, gepest worden, acceptatie, wel tevreden, niet tevreden, weer een poging om af te vallen, anders eten, minder eten, meer eten, shakes, sporten, tja het hoort er allemaal bij. Je herkent het vast wel.
Er was een aflevering op televisie, Anita wordt opgenomen heette het. Ik had een vorige serie gezien over jongeren die zij volgde en opgenomen waren in een afkickkliniek en dat vond ik interessant dus ik dacht ik ga weer kijken.
Maar deze aflevering sloeg in als een bom.. Ze was in een ziekenhuis waar maagverkleiningen werden uitgevoerd. Ik had ooit wel eens geprobeerd om in aanmerking te komen maar kwam niet eens door de telefonische screening dus ik had het uit mijn hoofd gezet.
In deze aflevering werden 2 meiden gevolgd en 1 van die meiden had precies mijn verhaal. Tijdens het kijken stortte ik in.. Alles kwam boven...
M. zei heel lief, maar meis als jij dat wilt, probeer je het toch gewoon weer?.. Ik moest het even op me in laten werken. Ik denk dat alles altijd gebeurt met een reden, en probeerde te relativeren. Misschien moest het destijds wel niet zo zijn, maar misschien is dit het moment wel?
Ik besloot om toch een afspraak te maken bij de huisarts. Ze was het er niet helemaal mee eens merkte ik, maar de verwijzing kreeg ik wel. Je moet een BMI hebben van 40 om in aanmerking te komen en ze had in de verwijzing genoteerd dat ik die had. Door de aflevering had ik een beter gevoel bij het betreffende ziekenhuis dan bij het andere ziekenhuis waar ik het geprobeerd had dus ik ging voor een ander ziekenhuis.
Toen ik belde werd ik heel lief te woord gestaan en ik kreeg een datum voor een voorlichting waar ik verplicht naar toe moest. Daarna zou ik nieuwe afspraken toegestuurd krijgen.
Ik begon informatie op te zoeken, voorlichtingsfilmpjes te kijken en meer en meer ging ik er achter staan. De beslissing om een maagverkleining uit te laten voeren.
De eerste afspraak was bij de verpleegkundige voor een intake. Ze bespreken daar met je het hoe wat en waarom en gaan wegen, kijken of je in aanmerking komt. Dat was nog even stressen want ik had een BMI van 39,6 en je moet 40 hebben. Als het niet zo hoort te zijn, dan maar niet dacht ik. Het leven komt zoals het komt.
Ze ging overleggen en ik zat toch even met tranen in mijn ogen.. Toen ze terug kwam had ze gelukkig goed nieuws. Het mocht afgerond worden naar boven zodat het toch op 40 uit kwam. Wat een opluchting!
Ik moest bloedprikken, naar de dietiste, psycholoog en de internist. Vele vragenlijsten invullen en die later bespreken om te kijken waar het overgewicht vandaan komt. Gelukkig was alles in orde en gaf iedereen akkoord.
In die periode heb ik niemand er iets over vertelt, ik was te bang dat een van de specialisten zou zeggen dat het niet mocht. Alleen mijn moeder wist het. Op vakantie vroeg ze hoe ik er over dacht, zij heeft het namelijk een aantal jaar geleden ook laten doen. Omdat ik al in het traject zat, kon ik het niet meer voor me houden en heb ik het haar verteld. Ze reageerde super lief en begripvol. Ze was blij voor me.
Het is allemaal heel snel gegaan, in oktober werd ik geopereerd. Ik woog toen ik het traject startte 120 kilo. Wat was dat confronterend. Ook kwam mijn verleden als een film door mijn hoofd heen. Ik werd neerslachtig en huilde veel. Was niet echt gelukkig op dat moment en ik heb dat aan de verandering geweten.
Ik keek uit naar de operatie. Mijn nieuwe leven wat dit betreft begon, Jula 2.0 zeg maar
En hier is ze.. Het is nu 24 maart, ik kan weinig eten en drinken, het is meer moeten geworden dan voor het lekkere.. Uit eten gaan was een hobby van me maar dat is nu een stuk minder leuk. Maar weet je , dat geeft niet. Ik voel me fitter, zekerder, en 38 kilo lichter!