Een nieuw begin

10 jaar geleden heb ik een aantal dates gehad met J. J. is 18 jaar ouder dan ik, maar toen vond ik hem al geweldig. Knap, spannend, beetje fout, een luisterend oor, tikkeltje arrogant maar o wat viel ik voor hem.
Het waren prima dates, maar kwamen toch tot de conclusie dat we het niet voor elkaar waren. Ieder een eigen persoonlijkheid, een eigen leven wat we op dat moment echt niet konden matchen.
Maar toch, we bleven naar elkaar trekken. Soms zagen we elkaar, keken elkaar in de ogen en het was weer raak. De afgelopen jaren hebben we er niets mee gedaan. Tot ik hem eind vorig jaar weer een keer sprak. Hij nodigde me uit om mee te gaan naar de opening van een cafe. Ik ging niet, wist dat hij een relatie had en dat heeft al een paar keer voor ellende gezorgd, terwijl we op dat moment niets met elkaar hadden of deden. Ik had daar geen zin in en wilde de relatie niet verstoren.
Een tijdje later sprak ik hem weer, hij vertelde dat hij vrijgezel was. Ik begon te denken en zag mogelijkheden. Mijn open huwelijk en hij vrijgezel.. De sex was altijd fantastisch geweest, vonken vlogen er van af en wij voelden nog steeds een mega aantrekkingskracht.
Het was de ideale situatie, vonden we allebei. Allebei ons eigen leven maar toch samen kunnen zijn. We waren er van overtuigd. En M. dus ook. J. en ik konden niet met elkaar leven, maar dit was perfect.
Ik ging naar J. toe, koffie drinken.. Jaja tuurlijk, wij samen, zonder iemand erbij, het was raak. Ik merkte het meteen toen ik in zijn ogen keek. Ons verstand hield ons nog op de been de eerste weken. Wij konden niet met elkaar leven, het was goed zoals het was..
Maar dat was het niet. Mijn gevoel voor hem groeide met de minuut, en dat van hem ook. We besloten niks met iemand anders te doen. De gedachte dat J. met een ander iets deed, bezorgde me een ontzettend jaloers gevoel. Iets wat ik bij M. totaal niet had. Shit, wat moest ik hier toch mee? We zouden eerst maandelijks afspreken, dat werd al gauw wekelijks en vaak ook 2 wekelijks... We gingen ook samen op pad, deden de gewone dingen die partners met elkaar doen. Het voelde gewoon als een relatie, alleen woonden we niet samen in 1 huis. Had ik het toen al af moeten kappen? Misschien wel, maar ik kon het gewoon niet.. We fantaseerden vaak hoe het zou zijn, als alleen wij een relatie zouden hebben..
M. had J. uitgenodigd om zijn verjaardag te vieren met onze bdsm vrienden, een huis feestje. Toen J. binnen kwam zag ik al snel dat M. zich niet meer ok voelde.. Hij zei dat we moesten praten morgen.. Op dat moment besloot ik het te delen als we zouden praten. Ik was tot over mijn oren verliefd op J. Ik kon het niet meer. Alles wat ik met J. voelde, heb ik nooit met M. gevoeld, hoe goed M. ook altijd voor mij is geweest.
De volgende ochtend duurde lang.. Ik zat met J. te kletsen via de laptop en een vriendin die nog bij ons was, zei steeds dat ik straalde, iets wat meerdere mensen in de afgelopen weken tegen mij hebben gezegd. Dat klopte ook, als ik met J. was of in contact met hem was, voelde ik me top.
Toen zij naar huis was, ging ik het gesprek aan. Ik vertelde M. dat ik het niet meer kon, ons huwelijk, ik was te verliefd op J....
M. had dit nooit aan zien komen en dat snapte ik ergens wel, maar toch ook weer niet. Hij wist toch ook dat het niet lekker liep? Dat ik me af vroeg waarom we getrouwd waren? Dat wist wij idd, maar hij had nooit verwacht dat ik daadwerkelijk met de gedachte liep om te scheiden. Dat heb ik ook oprecht niet gedaan, niet heel lang in ieder geval, het was geen langlopend plan ofzo...
Eigenlijk ging alles heel snel, te snel naar mensen hun mening. Dat kan en dat mag, maar voor mij voelde het goed. Hoeveel pijn het me ook deed om M. zo te zien. Ik gunde hem meer geluk, en mezelf ook.
Mijn timing was niet briljant, zeg maar gerust, zeer slecht, namelijk een dag voor de kerst. Tuurlijk heb ik er over nagedacht, maar ik wilde ook geen toneelspelen tijdens de feestdagen. M. vroeg me of ik naar J. toe wilde die dag en ik bevestigde dat. Hij zei me dat ik dan maar spullen moest pakken en gaan.
Ik pakte mijn spullen en belde J. op, ik kom naar je toe, zijn mooiste kerstcadeau zoals hij zelf zegt..
Na de kerste appte M. of ik naar huis wilde komen, dat wilde ik wel, maar mijn keuze was wel gemaakt. M. probeerde nog allerlei constructies te bedenken zodat ik alsnog bij hem zou blijven. Ik kon met beide mannen een relatie hebben, maar zag hier wel problemen van komen.. Ik wilde dat ook niet, hoe vreselijk het is, en tegelijkertijd ook totaal niet, mijn hart lag bij J.
Een onzekere toekomst, hoe zou het lopen tussen J. en mij? Zou het werken tussen ons? De toekomst zou het uitwijzen maar ik besloot om er voor te gaan, was het aan mezelf verplicht.
Een paar dagen later ging ik met J. de rest van mijn spullen halen en was ons nieuwe leven begonnen.
Het leven samen, wat we altijd hadden gewild, maar dachten nooit te kunnen hebben, waar we van droomden samen, en nu... Nu is het er gewoon